VII SA/Wa 659/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : uznania zarzutów za bezzasadne postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2011 r. Postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o trybie i terminie do wniesienia zażalenia skarżąca otrzymała w dniu 30 maja 2011 r. a zatem termin do wniesienia zażalenia upływała z dniem 6 czerwca 2011 r. Skarżąca w dniu 6 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie kierując je bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przekazał je w dniu 10 czerwca 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 7 czerwca 2011 r. skarżąca za pomocą faksu przysłała pismo w którym wniosła, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił jej pomyłkę polegającą na wniesieniu zażalenia w terminie tj. w dniu 6 czerwca 2011 r., ale nie do właściwego Sądu. Zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2011 r. Sąd zwrócił się do skarżącej z zapytaniem, czy jej pismo z dnia 7 czerwca 2011 r. w którym skarżąca informuje o błędnym zaadresowaniu przesyłki z dnia 6 czerwca 2011 r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 9 maja 2011 r., czy też nie. W piśmie z dnia 19 lipca 2011 r. skarżąca oświadczyła, że jej pismo z dnia 7 czerwca 2011 r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej Ppsa) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 Ppsa, we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawą przesłankę przywrócenia terminu. W postanowieniu z dnia 29 października 1999 r.( I CKN 556/98, LEX nr 50702) Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Wynika stąd, że w razie gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Ponadto w postanowieniu z dnia 12 stycznia 1999 r.( II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo drugiej grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca wskazała, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło na skutek błędnego zaadresowania przesyłki do Naczelnego Sądu Administracyjnego zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak zażalenie zostało wysłane we właściwym terminie. W ocenie Sądu, okoliczność przywołana przez skarżącą nie uprawdopodabnia braku jej winy w niezachowaniu terminu do wniesienia zażalenia. Należy podkreślić, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 296). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1261/08 wyraził pogląd, iż strona, która mimo prawidłowego pouczenia niestosuje się do tego pouczenia nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody fizyczne uniemożliwiające dokonanie czynności w przepisanym terminie. W niniejszej sprawie takie przeszkody nie miały miejsca. Błędu polegającego na nieprawidłowym zaadresowaniu przesyłki nie można zaliczyć do przeszkód, których nie można przewidzieć i przezwyciężyć (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OZ 969/10, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1465/10). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Sąd prawidłowo pouczył skarżącą o przysługującym jej środku zaskarżenia oraz trybie i terminie do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu i na podstawie art. 86 § 1 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.