VII SA/Wa 675/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, , Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...] z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę budynku. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] września 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (zwany dalej: PINB) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności zabudowy nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] (narożnik ul. [...]). W ramach tego postępowania wydał [...] marca 2004 r. postanowienie znak [...] o wstrzymaniu budowy budynku parterowego o wymiarach 15,27 m x 8,22 m na działce nr ewid. [...] i nałożeniu na [...] (zwany dalej: inwestor) obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów (oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenia o zgodności wykonywanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego wykonanego przez osobę osiadającą stosowne uprawnienia budowlane i należącą do izby samorządu zawodowego, wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi). Wobec nie przedłożenia wymaganych dokumentów PINB decyzją znak [...] z [...] lutego 2005 r. nakazał inwestorowi rozbiórkę przedmiotowego budynku. Na skutek złożonego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: WINB, organ odwoławczy) decyzją znak [...] z [...] kwietnia 2005 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Po 375/05 oddalił skargę, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2007 r. sygn. II OSK 1352/06, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, który wyrokiem z 5 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Po 587/07 uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. W celu legalizacji samowoli budowlanej PINB postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2011 r. nakazał [...] (następca prawny inwestora, zwana dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie spornego budynku i nałożył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym w terminie określonych dokumentów. Wymagane dokumenty skarżąca przedłożyła w kwietnia 2015 r., co skutkowało wydaniem postanowienia Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. nakładającego na wnioskodawczynię obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w terminie 30 dni, od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. PINB nakazał skarżącej rozbiórkę parterowego budynku usługowego, zrealizowanego na terenie działki nr [...]. Na skutek złożonego odwołania WINB decyzją znak [...] z [...] lutego 2016 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 września 2016 r., sygn. II SA/Po 218/16 oddalił skargę. W dniu 15 września 2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją WINB z [...] lutego 2016 r. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazała przesłankę określoną art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r. poz. 23 zwana dalej: k.p.a.) – sporządzenie nowego projektu budowlanego dla spornego budynku. Uzupełniając ww. wniosek na wezwanie WINB skarżąca podała, iż o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia – ukończeniu sporządzania nowego projektu budowlanego - dowiedziała się podczas rozmowy z projektantką w dniu 19 sierpnia 2016 r. Postanowieniem znak [...] z [...] listopada 2016 r. WINB uznając, iż wniosek wnioskodawczyni złożony został w ustawowym terminie, orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją WINB znak [...] z [...] lutego 2016 r. (zwana dalej: decyzją ostateczną). Decyzją znak [...] z [...] grudnia 2016 r., WINB działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a., orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy wskazał, iż według regulacji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem wnioskodawczyni "nową istotną dla sprawy okolicznością i dowodem, nieznanym organowi w momencie wydawania decyzji" jest sporządzenie nowego projektu budowlanego dla spornego budynku. Stwierdził, iż projekt budowlany budynku usługowego przedłożony wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania spełnia wymagania formalne pozwalające uznać go za dowód. Zatem przesłankę ujawnienia się nowego dowodu w sprawie należy uznać za spełnioną. Był to ponadto dowód nieznany organowi, który wydał decyzję, bowiem nie było go w aktach sprawy. Podniósł, iż w przedłożonym projekcie wskazano datę opracowania na "07.2016." (data wskazana w metrykach projektu), taką datę wskazano również w oświadczeniu projektantów zawartym na 3 stronie projektu. Skoro więc WINB zakończył postępowanie decyzją z [...] lutego 2016 r. - to jednoznacznie wynika, iż nowy dowód w postaci przedłożonego projektu budowlanego nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej. Tym samym przedłożenie nowego projektu nie wypełnia wszystkich przesłanek art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozważając, czy przedłożenie nowego projektu budowlanego może stanowić "nową istotną dla sprawy okoliczność", o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. WINB podał, iż nowe okoliczności faktyczne uzasadniające wznowienie postępowania muszą istnieć już dniu wydania decyzji, muszą być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz muszą być nieznane organowi administracji, który wydawał decyzję. Wskazał, iż podstawą wydania decyzji [...] z [...] grudnia 2015 r. (orzekającej nakaz rozbiórki budynku), jak również utrzymującej ją w mocy decyzji ostatecznej było zaniechanie usunięcia w wyznaczonym terminie nieprawidłowości w przedłożonym wcześniej projekcie budowlanym. Powyższe jest zgodne z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwana dalej: p.b.). Przedłożenie przez inwestora projektu, który nie zawiera już wskazanych przez organ nieprawidłowości po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie może wpłynąć na fakt, iż w dacie wydania tej decyzji skarżąca nie zastosowała się do nałożonego nań obowiązku (usunięcia w wyznaczonym terminie nieprawidłowości w projekcie). Przedłożenie nowego projektu po tej dacie nie może być zatem uznane za okoliczność istotną dla sprawy, ponieważ art. 49 ust. 3 p.b. nie pozostawia organowi nadzoru budowlanego dowolności w orzeczeniu w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie naruszeń w zakresie określonym w art. 49 ust. 1 p.b. Fakt przedłożenia poprawionego projektu budowlanego nie stanowi okoliczności istniejącej w dacie wydania decyzji, gdyż projekt powstał już po zakończeniu postępowania administracyjnego. W konsekwencji przedłożenie nowego poprawionego projektu budowlanego nie stanowi nowej, istotnej dla sprawy okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ponieważ nie wypełnia wszystkich wymaganych przesłanek art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczność ta nie jest istotną, nie jest także okolicznością istniejącą w dacie wydania decyzji ostatecznej. Brak było zatem podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że nowy dowód w sprawie (nowy projekt budowlany) nie stanowi zarazem potwierdzenia nowej okoliczności, którą to okolicznością jest możliwość stworzenia prawidłowego projektu budowlanego już w momencie wydania ostatecznej decyzji w sprawie; 2. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie nie zaszły nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy w sprawie pojawił się nowy dowód w postaci nowego projektu budowlanego, który to dowód stanowi potwierdzenie nowych okoliczności polegających na możliwości sporządzenia nowego projektu budowlanego już w dacie wydania decyzji; 3. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia dotychczasowej decyzji, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona, gdyż zaistniały przesłanki wskazane w art. 145 § 1 k.p.a.; 4. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie dotychczasowej decyzji, podczas gdy zaistniały przesłanki wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z [...] lutego 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: GINB, organ centralny), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przedstawieniu stanu sprawy GINB podał, że przedstawione przez skarżącą okoliczności nie mogą skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej w trybie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. W sprawie brak jest bowiem podstaw do uchylenia ww. decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z uwagi na fakt, że opisane okoliczności nie są nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi. GINB podzielił stanowisko organu odwoławczego, że przedłożenie nowego projektu (sporządzonego w sierpniu 2016 r.), po wydaniu decyzji ostatecznej nie jest nową okolicznością lub dowodem, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W związku z powyższym orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podjętemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że nowy dowód w sprawie (nowy projekt budowlany) nie stanowi zarazem potwierdzenia nowej okoliczności, którą to okolicznością jest możliwość stworzenia prawidłowego projektu budowlanego już w momencie wydania ostatecznej decyzji w sprawie; 2. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie nie zaszły nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy w sprawie pojawił się nowy dowód w postaci nowego projektu budowlanego, który to dowód stanowi potwierdzenie nowych okoliczności polegających na możliwości sporządzenia nowego projektu budowlanego już w dacie wydania decyzji; 3. art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia dotychczasowej decyzji, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona, gdyż zaistniały przesłanki wskazane w art. 145 § 1 k.p.a.; 4. art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie dotychczasowej decyzji, podczas gdy zaistniały przesłanki wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżąca wskazała, iż projekt budowlany, mimo że nie istniał w dniu wydania decyzji, to stanowi dowód na okoliczność istotną dla przedmiotowej sprawy, która w dacie wydania decyzji już istniała. Podała, że w dacie wydania decyzji sporządzenie nowego projektu, który uwzględniałby wskazówki i propozycje organu było niemożliwe według projektanta, o czym poinformowano organ. Skarżąca nie jest projektantem inwestycji i nie jest w stanie ocenić, czy realizacja wskazówek organu była możliwa czy też nie. Pełne prawa autorskie do projektu posiada projektant, którego decyzje były dla skarżącej wiążące, z uwagi na przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Skarżąca nie mogła zlecić poprawek istniejącego projektu innemu projektantowi, który uznałby, że realizacja wskazówek organu jest możliwa. W dacie wydania decyzji rozbiórkowej okoliczność, iż może zostać sporządzony nowy właściwy projekt budowlany uwzględniający propozycje organu nie była znana ani wnioskodawczyni, ani organowi, choć okoliczność ta rzeczywiście już istniała w dacie wydania decyzji. Za nową okoliczność należy więc uznać fakt, iż sporządzenie projektu budowlanego opierającego się na wskazówkach organu było już możliwe w dacie wydania decyzji rozbiórkowej, o czym ani organ ani skarżąca nie wiedziała. Zdaniem skarżącej ocena okoliczności niniejszej sprawy przez organ wydający decyzję była nieprawidłowa. Organ naruszył art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że nowy dowód w sprawie (nowy projekt budowlany) nie stanowi zarazem potwierdzenia nowej okoliczności, którą jest możliwość stworzenia prawidłowego projektu budowlanego już w momencie wydania ostatecznej decyzji w sprawie. Nadto, doszło również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie nie zaszły nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy w sprawie pojawił się nowy dowód w postaci nowego projektu budowlanego, który to dowód stanowi potwierdzenie nowych okoliczności polegających na możliwości sporządzenia nowego projektu budowlanego już w dacie wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej p.p.s.a.) p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podać należy, iż prowadzone przez organy postępowanie administracyjne toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego – w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z konwencji językowej, którą na gruncie przywołanego przepisu operuje ustawodawca wynika, że w ramach określonej nim podstawy wznowieniowej, niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia są "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 75 § 1 zd. 2 k.p.a. dowodem mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Z kolei przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa, przy czym ujawnienie tych okoliczności może być wynikiem przeprowadzenia dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1108/12 (publ.: cbois) podkreślił, że podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy zaistnieją łącznie wszystkie przesłanki, wymienione w tym przepisie. Po pierwsze, ujawnione muszą zostać nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Po wtóre, musiały one istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne. Po trzecie zaś, dowody te bądź okoliczności nie mogły być znane organowi administracji publicznej, wydającemu decyzję. Brak realizacji którejkolwiek przesłanki uniemożliwia wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, iż wobec nie wykonania przez skarżącą obowiązku wynikającego z postanowienia [...] z [...] kwietnia 2015 r. - usunięcia w terminie do 29 maja 2015 r., nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym (poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] lipca 2014 r. o warunkach zabudowy), PINB decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. działając na podstawie art. 48 ust.1 p.b. nakazał skarżącej rozbiórkę parterowego budynku usługowego zrealizowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] lutego 2016 r. i jest ostateczna. We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną skarżąca podała, iż podstawę wznowienia w niniejszej sprawie stanowi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wyszły bowiem na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i dowody, nieznane organowi w momencie wydania decyzji tj. dla spornego budynku sporządzony został nowy projekt budowlany. Sąd stwierdza, iż prawidłowo organ odwoławczy wszczął postępowanie wznowieniowe, bowiem wniosek o wznowienie postępowania (z 15 września 2016 r.) skarżąca złożyła w ustawowym terminie jednego miesiąca, od dnia w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (o okoliczności wznowienia skarżąca dowiedziała się 19 sierpnia 2016 r.), co jest zgodne z regulacją art. 148 § 1 k.p.a. Także wydane w wyniku wznowienia postępowania decyzje organów nadzoru budowlanego są zasadne. Zdaniem Sądu WINB dokonał prawidłowej analizy stanu faktycznego sprawy i ocenił, a organ centralny powyższe zaakceptował, iż podnoszona przez skarżącą przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona. Właściwie stwierdził organ odwoławczy, że opracowanie w lipcu 2016 r., a więc po upływie pół roku od wydania decyzji ostatecznej, nowego projektu budowlanego nie stanowi ani nowego dowodu, ani też nowej okoliczności, która istniała w dacie wydania tej decyzji ostatecznej. Jak wyżej wskazano do skutecznego wznowienia postępowania niezbędne jest łączne zaistnienie trzech określonych art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanek. W tej sytuacji nawet fakt, że nowe dowody lub okoliczności faktyczne nie były znane organowi, który wydał decyzję, oraz istotność tych dowodów lub okoliczności faktycznych w odniesieniu do przedmiotu sprawy nie mają wpływu na wynik sprawy. W odniesieniu do zarzutów skargi, Sąd nie podziela wywodów stwierdzających, że za nową okoliczność należy uznać fakt, iż sporządzenie projektu budowlanego opierającego się na wskazówkach organu było już możliwe w dacie wydania decyzji rozbiórkowej, o czym jak wskazuje autor skargi ani organ ani skarżąca nie wiedziała. Skarżąca pomija tu fakt daty sporządzenia projektu w lipca 2016 r. jako nowego dowodu, gdy dotyczy on decyzji ostatecznej z [...] lutego 2016 r. Nowe okoliczności i dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ nimi nie dysponował. W sprawie nie istniał nowy dowód w postaci sporządzonego projektu. Chybione są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 80 k.p.a. czy art. 145 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.