VII SA/Wa 69/10

WyrokWSA w Warszawie2010-04-14

Skład orzekający: Daria Gawlak-Nowakowska, Joanna Gierak-Podsiadły, Jarosław Stopczyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ nadzoru budowlanego jest właściwy do nakazania rozbiórki ogrodzenia międzysąsiedzkiego, które nie przekracza 2,20 m wysokości i nie jest usytuowane od strony drogi publicznej, a ewentualne spory z tym związane mają charakter cywilnoprawny?
Ratio decidendi
Organ nadzoru budowlanego nie jest właściwy do nakazania rozbiórki ogrodzenia międzysąsiedzkiego, które nie przekracza 2,20 m wysokości i nie jest usytuowane od strony drogi publicznej, ani nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa. Ewentualne spory sąsiedzkie związane z takim ogrodzeniem powinny być rozstrzygane na drodze cywilnej.
Stan faktyczny
Skarżący domagali się nakazania rozbiórki ogrodzenia międzysąsiedzkiego, twierdząc, że tarasuje ono dojazd na ich posesję i narusza przepisy Prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji odmówiły nakazania rozbiórki, uznając, że ogrodzenie nie spełnia kryteriów wymagających zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, a ewentualne spory mają charakter cywilnoprawny. Skarżący podnosili również zarzuty dotyczące legalności zabudowy sąsiedniej nieruchomości.
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. A.-S. i L. J.A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki ogrodzenia skargę oddala Sygnatura akt VIISA/Wa 69/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...], którą odmówiono nakazania rozbiórki ogrodzenia zlokalizowanego w granicy z działkami o numerach [...] i [...]położonymi w [...] przy ul. [...], a działką o numerze [...] położoną w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku oględzin dokonanych przez pracowników PINB w [...] ustalono, że pomiędzy działkami znajdującymi się przy ulicy [...] nr [...] i nr [...] w [...] zostało wybudowane ogrodzenie. Składa się ono z przęseł żelbetonowych prefabrykowanych opartych na żelbetonowych słupach. Łączna jego długość wynosi 25, 60 m., zaś wysokość 2,0 m. Współwłaściciele nieruchomości znajdującej się przy ulicy [...] stwierdzają, że ogrodzenie to tarasuje dojazd na ich posesję. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji wydał właściwe rozstrzygnięcie poprzedzone prawidłową oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt. 23 Prawa budowlanego obowiązkowi zgłoszenia podlega zamiar budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Z uregulowania tego wynika więc, że ogrodzenia wybudowane wewnątrz działki i ogrodzenia międzysąsiedzkie nie podlegają reglamentacji administracyjnej, chyba że posiadają wysokość powyżej 2,20 m. lub mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W sprawie niniejszej nie stwierdzono jednak by miała miejsce którakolwiek z powyższych przesłanek. Taki stan rzeczy musiał skutkować odmową rozbiórki spornego ogrodzenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ewentualne spory związane z ogrodzeniem, o którym mowa winny być rozstrzygane na drodze cywilnej. Zwrócił uwagę także na to, że przedmiotem postępowania w przedmiotowej sprawie było ogrodzenie pomiędzy działkami nie zaś usytuowanie budynku mieszkalnego na jednej z nich. Kwestia legalności budowy budynku znajdującego się przy ulicy [...]może być przedmiotem odrębnego postępowania. Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli B. i L. małżonkowie A., współwłaściciele działki oznaczonej nr [...] Zarzucili jej wadę prawną oraz brak ze strony organu działania umożliwiającego wyjaśnienie wielu decyzji administracyjnych łamiących i naruszających warunki techniczne budynków wynikające z ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz prawa lokalnego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] jak również decyzji Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...]czerwca 1995 ([...]) . Poza tym skarżący: 1) wnieśli o przedstawienie zgodności z prawem budowlanym usytuowania budynku mieszkalnego znajdującego się przy ulicy [...], 2) wnieśli ( w trybie niezwłocznym) o wydanie decyzji w sprawie rozebrania wybudowanego ogrodzenia oraz naprawę i przywrócenie wjazdu i bramy do stanu poprzedniego umożliwiającego wjazd na działkę nr [...], 3) wnieśli o zbadanie zgodności prawem budowlanym wcześniej wydanych decyzji tj. pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo – mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr. [...], 4) poinformowali tutejszy Sąd, iż wzniesione ogrodzenie narusza plan miejscowy ( uchwałę nr [...]Rady Miejskiej [...] z dnia 24 kwietnia 2003 r.), 5) wskazali, że wzniesione ogrodzenie nie jest zgodne z zapisami księgi wieczystej dla działki nr [...]oraz decyzją Urzędu Rejonowego w [...] nr [...], które wskazują, iż ta nieruchomość stanowi całość gospodarczą z działką nr [...], 6) podnieśli, iż naruszenie prawa miało miejsce także przy wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku usytuowanego na działce nr [...]oraz przy pozostałych czynnościach związanych z odbiorem ww. budowy, jak również przy zatwierdzaniu projektu zagospodarowania działki o numerze [...]. W ocenie skarżących podział działki nr [...] dokonany był w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej użytkownikom działki nr [...]. Jeśli chodzi o wydane pozwolenie na budowę dla działki nr [...] to narusza ono warunki techniczne związane z usytuowaniem budynku na działce nr [...] poprzez naruszenie minimalnych odległości od granic działki oraz odległości innych elementów budynku tj. dachu i schodów. Skarżący powołali się także na akt notarialny, który dotyczył sposobu użytkowania działki nr [...], która stanowi niezbędny dostęp do działki nr [...]. W związku z powyższym wnieśli o wszczęcie postępowania celem zbadania wydanych decyzji i ich zgodności z obowiązującym prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja która ją poprzedzała nie naruszają przepisów obowiązującego prawa. W ocenie Sądu zarzuty sformułowane w skardze oraz sugestie mające postać postulatów , których adresatem jest zarówno Sąd jak i organy administracji państwowej są wyrazem niezrozumienia istoty oraz zakresu rozpoznawanej sprawy. Otóż przedmiotowa sprawa dotyczy jedynie legalności wzniesionego ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działkami o numerach [...] i [...], które stanowią własność małżonków [...], a działką oznaczoną numerem [...] stanowiącą współwłasność skarżących. Pozostałe kwestie poruszane w skardze takie jak legalność zabudowy nieruchomości małżonków Zając budynkiem mieszkalnym są bez znaczenia. To czy budynek ten został usytuowany na działce nr [...] w sposób sprzeczny z przepisami Prawa budowlanego może być bowiem przedmiotem innego postępowania a mianowicie postępowania dotyczącego oceny decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na jego budowę. To samo dotyczy postępowania zakończonego pozwoleniem na użytkowanie budynku, o którym mowa. Twierdzenie skarżących jakoby wzniesione ogrodzenie naruszało przepisy planu miejscowego jest bezpodstawne. Uchwała nr [...]Rady Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – teren centrum wskazuje w § 4 pkt 1 ppkt 3, że nowo wydzielone działki jak i części pozostałe po podziale powinny mieć zapewniony dojazd z istniejącej lub określonej planem ulicy. W niniejszej sprawie podział dotyczył działki oznaczonej numerem [...], która zarówno przed podziałem jak i po podziale ( na działki o numerach [...] i [...]) była własnością małżonków [...]. Dojazd w rozumieniu przytoczonego wyżej § 4 pkt. 1 ppkt.3 mógł więc dotyczyć tylko nieruchomości małżonków [...], nie zaś nieruchomości skarżących. Z treści planu miejscowego ani z żadnego rozstrzygnięcia na które powołują się skarżący nie wynika aby działka oznaczona nr [...]była ciągiem komunikacyjnym zapewniającym dojazd i dojście do działki nr [...] To, ze skarżący z działki tej zwyczajowo korzystali nie oznacza, iż owo korzystanie mogło ograniczać ich właścicieli w prawie dysponowania i rozporządzania nią. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem aby na działce oznaczonej numerem [...] była ustanowiona służebność przechodu i przejazdu w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego ( art. 285 § 1 kc). Takie ograniczone prawo rzeczowe nie zostało ustanowione również aktem notarialnym stanowiącym załącznik nr 4 do skargi. Bezpodstawna jest wiec teza jakoby podział działki nr [...] miał na celu zapewnienie dostępu do drogi publicznej współwłaścicielom działki nr [...] a więc skarżącym. inaczej sytuacja wyglądałaby wówczas gdyby nieruchomość będąca działką nr [...]ujęta została w planie miejscowym jako droga wewnętrzna. Nadanie jej takiego statusu w istocie uniemożliwiałoby małżonkom [...] postawienie ogrodzenia w taki sposób , który uniemożliwiałby korzystanie z niej przez inne osoby. Sąd zwraca uwagę również na to, że ewentualne spory graniczne związane z wybudowanym ogrodzeniem mogą być rozpatrywane w innym postępowaniu ( początkowo administracyjnym a później sądowym – art. 153 kodeksu cywilnego) Artykuł 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzenia. Jedynie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi ( art. 30 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego) Ogrodzenie wzniesione przez małżonków [...] nie spełnia kryteriów wskazanych w ww. przepisie tak gdy chodzi o jego wysokość jak i o miejsce usytuowania. Wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poświęcił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 2170/98 zakończonej wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2000 r. ( niepubl.) Otóż uznał on , iż budowa ogrodzenia międzysąsiedzkiego o ile nie przekracza ono wysokości 2,20 m. nie wymaga ani pozwolenia budowlanego ani zgłoszenia. Ewentualne spory miedzy sąsiadami na tle budowy i używania takich ogrodzeń mają charakter cywilnoprawny, a więc ich rozstrzygnięcie nie należy do organów administracyjnych. Niejako na marginesie powyższych rozważań podnieść należy, iż wywody skarżących dotyczące istnienia ich interesu prawnego oraz legitymacji uzasadniającej bycie stroną niniejszego postępowania są zbędne jako, że nikt tych atrybutów skarżącym nie odmawiał. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło