VII SA/Wa 70/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Dorota Bartelik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru montażu nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. z siedzibą w P. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/WA 70/08 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) wniósł sprzeciw do zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na montażu m.in. jednostronnego nośnika reklamowego typu BB 18 o wymiarach 6,0 m x 3,0 m przy ul. [...] / ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, iż analiza złożonych przy zgłoszeniu dokumentów, w tym "projektu budowlanego konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej BB 18 o wym. 6,00 x 3,00 m na fundamencie trwale związanym z gruntem" wykazała, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe należy zaliczyć do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 marca 2007r. "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są, w rozumieniu Prawa budowlanego, budowlami. Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane). Na marginesie organ pierwszej instancji wskazał, iż mając na względzie powyższe argumenty należy również wskazać, iż budowę obiektu budowlanego, który nie mieści się w katalogu art. 29 Prawa budowlanego, należy poprzedzić również uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S.A od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zbadaniu materiału dowodowego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Opis i rysunki projektowanego urządzenia reklamowego jednoznacznie wskazują, że jest to budowla w rozumieniu art.3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jest to wolno stojący trwale związany żelbetowym fundamentem z gruntem obiekt, w pełni samodzielny, niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja tego urządzenia posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Robót tych me można uznać za instalowanie urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego. Nie może mieć w tym przypadku też zastosowania przepis art. 29 ust. I pkt 12 Prawa budowlanego, bowiem odnosi się on do tymczasowych obiektów budowlanych łączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni. Zarzut skarżącego dotyczący niezachowania przez organ 30 dniowego terminu na doręczenie sprzeciwu jest nieprawdziwy. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji znajdującego się w aktach sprawy , pełnomocnik A. S. A., otrzymał decyzję Nr [...] w dniu 5 września 2007r, a więc w terminie wymienionym w przepisie art.30 ust.5 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie tut. organ zwraca uwagę, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym jeżeli "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest "zgłoszeniem" w rozumieniu przepisu art. 30 ust 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka akcyjna A. z siedzibą w P., zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji, że organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, chociaż już decyzja organu pierwszej instancji została doręczona po upływie ww. 30 dniowego terminu (18 września.2007 r.) dokonania zgłoszenia (14 sierpnia 2007), art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 7, 77 i 107 KPA poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji a także o zasądzenie kosztów sądowych, w tym zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoją skargę, spółka A. podniosła, iż art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane stanowi, że do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu, zaś w przedmiotowej sprawie zgłoszenia dokonano dnia 14 sierpnia 2007 r, natomiast organ doręczył pełnomocnikowi Skarżącej decyzję wnosząca sprzeciw dopiero dnia 18 września 2007 r, a więc po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy. Spółka podniosła także, iż dokonała zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ustawy Prawo budowlane. Przy czym podstawą prawną stanowi art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy. Ten przepis stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. 2 takiej treści cytowanego przepisu wynika, że dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie. Art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ błędne zastosował w/w przepis nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 6, który został obszernie omówiony powyżej, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Skarga jest zasadna, bowiem decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewody [...], została wydana z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy Prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 jednoznacznie wskazuje, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem okoliczności wskazanych w tym przepisie, a więc sytuowania ich na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a więc bez względu na ich kwalifikację. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1182/04). Reasumując, Sąd ocenia jako błędny, wyrażony w zaskarżonej decyzji, pogląd o bezwzględnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Podkreślić należy jednak, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 ustawy nie ma charakteru bezwzględnego. Organ dysponuje stosownie do treści art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego instrumentem umożliwiającym powrót w konkretnym przypadku do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Dyspozycja przepisu art. 30 ust,7 dopuszcza uznanie administracyjne organu, choć ogranicza je do sytuacji, w których mogłoby wystąpić; zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zastosowanie przez organ dyspozycji przepisu art. 30 ust 7 ustawy Prawo budowlane wymaga szczegółowego uzasadnienia kryteriów, którymi organ kierował się. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 152 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. II wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 powołanej wyżej ustawy.