VII SA/Wa 700/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012r. sprawy ze skargi I. N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r, nr [...]Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u I. N. choroby zawodowej - zatruć ostrych lub przewlekłych lub ich następstw wywołanych przez substancje chemiczne wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz.869). Organ I instancji wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]listopada 2010r o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez [...]Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], Poradnię Chorób Zawodowych, orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].04.2010r o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy im. [...], Klinikę Chorób Zawodowych i Toksykologii Oddział Chorób Zawodowych w [...]oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]maja 2011r o braku podstaw do rozpoznania W choroby zawodowej, wydanego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital, Oddział Chorób Zawodowych i Wewnętrznych, Regionalny Ośrodek Ostrych Zatruć, dotyczących Ireneusza Nakielskiego zatrudnionego: w PKP [...] (obecnie PKP [...] Zakład Taboru w [...]) na stanowisku (w kolejności): rzemieślnik, palacz parowozu, p.o. maszynisty trakcji parowej, młodszego maszynisty trakcji parowej oraz na podstawie oceny narażania zawodowego stwierdzono brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że podczas wykonywania czynności zawodowych I. N. miał kontakt z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia w środowisku pracy, tj: tlenkiem węgla, nieznacznymi ilościami dwutlenku siarki, pyłem węglowym, smarami, olejami, sodą kaustyczną, hałasem, wibracją ogólną. Pracował w zmiennych warunkach klimatycznych przy obciążeniu statycznym i wysiłku fizycznym. Narażenie jego na poszczególne czynniki szkodliwe i uciążliwe było niejednorodne co do natężenia i wymiaru czasu na zmianę, brak danych pomiarowych. Jednak ze wskazanych orzeczeń lekarskich jednoznacznie wynika, że nie znaleziono podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej wymienionej w punkcie 1 obowiązującego wykazu chorób zawodowych: zatrucia przewlekłego albo ostrego lub ich następstw wywołanych przez tlenek węgla. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpatrzeniu odwołania I. N. decyzją z dnia [...]stycznia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r w sprawie chorób zawodowych utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że sprawa stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej u I. N. była już przedmiotem postępowania przed organami inspekcji sanitarnej i sądem administracyjnym. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 888/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...]marca 2009r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u I. N. choroby zawodowej przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawą prawną obu decyzji były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r orzekł, że ww. rozporządzenie jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy organ odwoławczy ustalił, że I. N. był w latach 1972-1983 zatrudniony w PKP [...]w [...]jako: rzemieślnik (1971 r. 1972r.), zasadnicza służba wojskowa (1972r.-1974r.), palacz parowozu (1974r.-1975r.), p.o. maszynisty trakcji parowej (1975r.-1976r.), rzemieślnik (01.77r.-l 1.77r.), młodszy maszynista trakcji parowej (1977r.- 1981r.); [...]kwietnia 1983r. - rozwiązanie umowy o pracę; działalność gospodarcza własna w zakresie "Mechanika maszyn rolniczych" (zarejestrowana w okresie od [...]maja 1983r. do [...]czerwca 1987r., a realizowana do maja 1985r. i przerwana, jak podał badany, z przyczyn zdrowotnych). Od 1987 r. I. N. przebywa na rencie z powodu ogólnego stanu zdrowia. Dokonane w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...]zgłoszenie podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej dotyczyło poz. [...]wykazu chorób zawodowych ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tj. następstw zatrucia tlenkiem węgla. Z przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego wynika, że w trakcie wykonywania czynności zawodowych I. N. był narażony na oddziaływanie następujących substancji: tlenek węgla, dwutlenek siarki, spaliny, pył węglowy, pyły różnych rodzajów, oleje, soda kaustyczna, a ponadto na hałas, wibrację ogólną, zmienne warunki klimatyczne, wysiłek fizyczny. Skarżący był diagnozowany przez trzy uprawnione do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostki służby zdrowia. I. N. był hospitalizowany w Instytucie Medycyny Pracy w [...]w dniach [...]września 2008r do [...] października 2008 r. W dniu [...]listopada 2008 r. wystawiono orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż analiza narażenia zawodowego, dokumentacji lekarskiej i wyników wykonanych w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii Instytutu badań nie upoważniają do rozpoznania u I. N. przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i jego następstw. Rozpatrujący sprawę po raz kolejny Instytut Medycyny Pracy w [...]w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego Nr [...], wydanego w dniu [...]kwietnia 2010r podał, że przeprowadzona obecnie ponowna szczegółowa analiza całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, ocena narażenia zawodowego i wyników badań wykonanych w Klinice Instytutu, nie dają podstaw do rozpoznania u I. N. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne. W Poradni Chorób Zawodowych [...]Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]I. N. był badany dwukrotnie: w 2008r i 2010r. (pierwsze badanie w czerwcu 2008r. miało miejsce po 27 latach od rozwiązania umowy o pracę i w 25 roku korzystania z renty chorobowej). Jak wskazano w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...]listopada 2010 r [...]Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], podczas postępowania diagnostyczno - orzeczniczego przeprowadzone zostały badania dodatkowe i wielospecjalistyczne konsultacje. Dokonano ponownej analizy dostarczonej dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego pacjenta. Stwierdzono, że w żadnym z przedłożonych dokumentów medycznych, począwszy od 1979 r. nie ma podejrzenia ani potwierdzenia rozpoznania zatruciem tlenkiem węgla, brak jest informacji o zaburzeniach w zakresie narządów krytycznych, ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu krążenia Zapoznano się z ustaleniami z przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, danymi o przebiegu pracy zawodowej i narażeniach na czynniki szkodliwe, wymienione w w/w dokumentach. Oceniając środowisko pracy I. N. stwierdzono, że biorąc pod uwagę czasokresy zatrudnienia łączny czas narażenia wynosi ok. 9 lat, a z uwagi na brak danych o okresach nieobecności w pracy z przyczyn zdrowotnych, brak jest możliwości oceny rzeczywistego okresu narażenia. Podano, że wg informacji badanego podlegał on badaniom profilaktycznym i z przyczyn zdrowotnych nie wnioskowano o zmianę stanowiska pracy. W konkluzji stwierdzono, że przeprowadzone w Poradni Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] badania lekarskie, badania psychologiczne i badania dodatkowe oraz wnikliwa analiza dokumentacji dotychczasowego leczenia nie dają podstaw do rozpoznania u I. N. choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla. I. N. został również przebadany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]; w dniu [...] maja 2011 r. wystawiono orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: zatrucia przewlekłego albo ostrego lub ich następstw wywołanych przez tlenek węgla. Jak wynika z Karty wypisowej ze Szpitala oraz treści powyższego orzeczenia lekarskiego u I. N. podczas hospitalizacji w dniach [...] kwietnia 2011r - [...]kwietnia 2011r wykonano szereg badań i konsultacji specjalistycznych. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego stwierdzono, że w dostarczonej dokumentacji brak jest adnotacji potwierdzających przebycie ostrego zatrucia tlenkiem węgla w czasie zatrudnienia lub wskazujących na zatrucie przewlekłe tlenkiem węgla. Podano, że nigdy nie potwierdzono zatrucia tlenkiem węgla badaniami laboratoryjnymi (karboksyhemoglobina). Odniesiono się do występujących u pacjenta schorzeń i szczegółowo wyjaśniono powody zanegowania ich zawodowej etiologii. Orzeczono, że biorąc pod uwagę całokształt obserwacji klinicznej, w tym dane odnośnie dotychczasowego przebiegu zatrudnienia, warunków w jakich badany pracował, jak również uwzględniając obraz kliniczny ustalony w oparciu o dane z dostępnej dokumentacji lekarskiej oraz wyniki badań i konsultacji przeprowadzonych u pacjenta - nie znaleziono podstawy do rozpoznania u I. N. choroby zawodowej wymienionej w punkcie [...] obowiązującego wykazu chorób zawodowych: zatrucia przewlekłego albo ostrego lub ich następstw wywołanych przez tlenek węgla. Organ odwoławczy wskazał, że w trzech uprawnionych do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia oceniono środowisko pracy I. N. oraz dokonano wnikliwej analizy stanu zdrowia ww. w przeszłości (na podstawie medyczno-lekarskiej dokumentacji archiwalnej) oraz w przeprowadzonych w chwili obecnej badań diagnostyczno - orzeczniczych w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Jednomyślnie orzeczono brak podstaw do rozpoznania u Pana I. N. choroby zawodowej. Organ podkreślił, że orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego i podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, jest on związany orzeczeniem wydanym w sprawie. Nie ma uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odniósł się również do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu i wskazał, że nie znajduje potwierdzenia zarzut o zatajaniu niektórych stwierdzonych u badanego schorzeń, gdyż zarówno organy Inspekcji Sanitarnej jak jednostki orzecznicze nie negowały istnienia u I. N. wskazywanych przez niego wielu poważnych schorzeń, co znalazło odzwierciedlenie w treści wydanych orzeczeń lekarskich. Za niezasadny uznał również zarzut, że orzeczenia lekarskie i wydane w oparciu o nie decyzje są sprzeczne z zebraną dokumentacją oraz oceną narażenia zawodowego, gdyż zarówno organom Inspekcji sanitarnej jak i jednostkom orzeczniczym medycy pracy znany był fakt zatrudnienia skarżącego na stanowiskach związanych z narażeniem na kontakt ze związkami chemicznymi. Organ odwoławczy wskazał, że organy Inspekcji Sanitarnej nie posiadają upoważnienia do ingerowania czy podważania trybu procedur diagnostyczno - orzeczniczych, stosowanych w upoważnionych przez ustawodawcę do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostkach służby zdrowia. Organ odwoławczy wskazał również, że kwestia choroby zawodowej u I. N. była uprzednio rozpatrywana w latach 1990-1992, na mocy ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1983r. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Obwodowy Inspektor Sanitarny PKP w [...], uprawniony na mocy tego rozporządzenia do wydawania decyzji w sprawach chorób zawodowych, wydał w dniu [...]listopada 1991 r. decyzję o braku podstaw do stwierdzenia jako choroby zawodowej, rozpoznanego u I. N. zespołu paranoidalnego. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrujący sprawę po zaskarżeniu decyzji Okręgowego Inspektora Sanitarnego PKP w [...], wyrokiem z dnia 08 kwietnia 1992 r. oddalił skargę I. N., podając w uzasadnieniu m.in.: "rozpoznanie medyczne nie wykazało chorób określonych w wykazie chorób zawodowych umieszczonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, póz. 294 z 1983r.) ani też pozostawania ich w związku z działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy." Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa - poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz błędną jego ocenę, art. 136 kpa, art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 138 § 2 kpa poprzez ich niezastosowanie. Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Skarżący podkreślił, że bezsporne jest, iż w trakcie wykonywania pracy zawodowej w PKP [...]w [...]narażony był na oddziaływanie wielu szkodliwych czynników m.in: pyły różnych substancji, tlenek węgla, dwutlenek siarki, spaliny, smary, oleje, soda kaustyczna. W toku postępowania przed organem I stopnia został trzykrotnie przebadany przez lekarzy jednostek orzeczniczych, którzy każdorazowo wydawali orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jednakże przedmiotem badań i diagnozy przeprowadzanych w tych jednostkach orzeczniczych była próba ustalenia jedynie czy skarżący przebył przewlekłe albo ostre zatrucie tlenkiem węgla. Jednostki orzecznicze skupiły się tylko na jednym szkodliwym czynniku chorobotwórczym, na który był narażony, natomiast całkowicie pominęły inne szkodliwe substancje chemiczne (np. dwutlenek siarki, spaliny, pyły, smary, oleje), których działanie doprowadziło do powstania u skarżącego schorzeń. Orzeczenia te obarczone są jeszcze jednym istotnym błędem - przed ich wydaniem nie przeprowadzono u skarżącego kluczowego badania jakim jest prowokacja organizmu czynnikami środowiska pracy. W odpowiedzi na wydane orzeczenia lekarskie skarżący wnioskował o uzupełnienie badań poprzez przeprowadzenie badania polegającego na prowokacji organizmu czynnikami środowiska pracy - na potwierdzenie istotnej okoliczności dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Badanie takie nie zostało przeprowadzone przez żadną jednostkę orzeczniczą, a organ zarówno I jak i II stopnia w swoich decyzjach w żaden sposób nie odniosły się do wniosku o przeprowadzenie takiego badania. W odpowiedzi na skargę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z kolei art. 2352 k.p. stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Stosownie zaś do § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności ocena narażenia zawodowego oraz dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 wskazanego aktu. W niniejszej sprawie organy inspekcji sanitarnej prowadziły postępowanie w celu rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz.869 ze zm ) tj. zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne. Z ustaleń organów inspekcji sanitarnej wynika, że skarżący podczas wykonywania czynności zawodowych miał kontakt z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia w środowisku pracy, tj: tlenkiem węgla, nieznacznymi ilościami dwutlenku siarki, pyłem węglowym, smarami, olejami, sodą kaustyczną, hałasem, wibracją ogólną. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego I. N. choroby zawodowej wydano oparciu o ocenę narażenia zawodowego oraz trzy orzeczenia lekarskie stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczeniami tymi były - orzeczenie lekarskie z dnia [...].04.2010r, nr [...] wystawione przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w [...], orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2010r, nr [...] wystawione przez [...]Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...]maja 2011r nr [...] wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]. Trafnie skarżący podnosi, iż każde z powołanych orzeczeń lekarskich odnosi się do zatrucia tlenkiem węgla pomimo wyraźnego wskazania także innych czynników, na jakie narażony był skarżący w trakcie swojej pracy zawodowej. Z orzeczenia lekarskiego z dnia [...]listopada 2010r, nr [...] wystawionego przez [...]Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]wynika, że " aktualne postępowanie w Poradni Chorób Zawodowych [...] w [...]jest ponownym postępowaniem w kierunku zatrucia tlenkiem węgla (...). W przedłożonej obszernej dokumentacji medycznej leczenia ambulatoryjnego i wielokrotnego szpitalnego od 1979r brak potwierdzenia symptomów zatrucia tlenkiem węgla w zakresie narządów krytycznych (...) Badania lekarskie i psychologiczne oraz badania dodatkowe (..) oraz wnikliwa analiza dokumentacji dotychczasowego leczenia nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla". Także z treści orzeczenia lekarskiego wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]w dniu [...]maja 2011r, nr [...] wynika, iż nie znaleziono " podstawy do rozpoznania u badanego choroby zawodowej wymienionej w punkcie [...] obowiązującego wykazu chorób zawodowych: zatrucia przewlekłego albo ostrego lub ich następstw wywołanych przez tlenek węgla". Jedynie uzupełniające orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].04.2010r wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...], zawiera w uzasadnieniu odniesienie do zatrucia przewlekłego lub jego następstw wywołanego przez substancje chemiczne (bez ograniczenia do tlenku węgla ) lecz uzasadnienie to jest w części diagnostycznej powtórzeniem treści uzasadnienia orzeczenia z dnia [...]listopada 2008r. Tak sformułowane uzasadnienie bez przeprowadzenia jakichkolwiek badań uzupełniających może budzić uzasadnione wątpliwości co do sposobu analizy materiału dowodowego. Podkreślić trzeba, że orzeczenie lekarskie jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 kpa i podlega jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wprawdzie organ sanitarny nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia lecz w sytuacji gdy uzasadnienie orzeczenia lekarskiego budzi wątpliwości powinien dążyć do ich wyjaśnienia. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonywająco uzasadniona (wyrok NSA z dnia 17 listopada 1998 r., I SA 1318/98, LEX nr 45832). Orzeczenie lekarskie mające być podstawą rozstrzygnięcia powinno być wszechstronnie uzasadnione i wyjaśniać wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (wyrok NSA z 15 kwietnia 1998 r., I SA 2074/97, LEX nr 45828). W rozpoznawanej sprawie organ inspekcji sanitarnej powołując się na cytowane wyżej orzeczenia lekarskie nie wyjaśnił, czy oprócz tlenku węgla także inne substancje chemiczne na jakie narażony był skarżący w trakcie pracy zawodowej mają związek z wykonywaną pracą zawodową. Zakres wyjaśnienia sprawy choroby zawodowej powinien być w takim przypadku szerszy niż przy uwzględnianiu jedynie przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, a także art. 107 § 3 k.p.a. wobec czego należało ją uchylić stosownie do art. 145§1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ). Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 w/w ustawy. Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o art. 250 powołanej wyżej ustawy w związku z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz 1348 ze zm ).