VII SA/Wa 706/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na Uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 20 stycznia 2025 r., została złożona przez S. N. skarga na Uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska w P. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ewentualnie o oddalenie skargi. Wskazano, że jak wynika z akt administracyjnych, w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Natomiast gdyby uznać skierowane przez skarżącego pisma do Burmistrza Miasta i Gminy P. za wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to również zasadne jest odrzucenie skargi z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż ostatnia odpowiedź skierowana została do skarżącego w dniu 18 sierpnia 2024 r., skarga zaś została przez niego złożona prawie 5 miesięcy później. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast przepis art. 52 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1) oraz że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 935) otrzymał nowe brzmienie art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 z późn. zm.). Na mocy art. 17 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Stąd też w niniejszej sprawie, z uwagi na podjęcie zaskarżonej uchwały w dniu 16 maja 2012 r., a więc przed 1 czerwca 2017 r., należy zastosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z brzmieniem sprzed nowelizacji, art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, opisane w art. 52 p.p.s.a., stanowi w przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Wezwanie takie składa się do odpowiedniego organu, w niniejszym przypadku do Rady Miejskiej w P. Ponadto do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie powyższego przepisu znajduje zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60 oraz uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2016 r., I FPS 1/16). Artykuł ten stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Rada Miejska w P. wskazała jednoznacznie, że wymagane wezwanie nie zostało do niej złożone. Powyższe potwierdzają akta administracyjne przesłane wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę do tut. Sądu. Brak złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa uniemożliwia późniejsze złożenie skargi na uchwałę organu i skutkować musi odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd wskazuje, że nie mogą zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pisma złożone przez skarżącego w organie dnia 4 grudnia 2024 r. czy dnia 17 czerwca 2025 r. Z ich treści wynika bowiem, że skarżący wnosi o unieważnienie skarżonej uchwały oraz że w procesie tworzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zgłaszał on wagi, które nie zostały uwzględnione. Jeżeli natomiast przyjąć, że ostatnie pismo, tj. te z dnia 17 czerwca 2025 r., stanowi opisywane wezwanie, to skargę należałoby odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odpowiedź na ww. pismo wysłano dnia 19 sierpnia 2024 r., skarżący natomiast złożył skargę dnia 21 stycznia 2025 r. więc po upływie ok. 5 miesięcy. Tut. Sąd nie uznaje jednak ww. pism za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.