VII SA/Wa 718/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B.G. i K.M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] ( znak: [...]) na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122 , poz. 851 ze zm.), art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115, zwanym daje rozporządzeniem z 2002 r.) stwierdził nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] (znak: [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] stwierdził u M. G. zatrudnionego na stanowisku listonosza (doręczyciela pocztowego) chorobę zawodową pod postacią przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (WZW C). Uzasadniając swoje stanowisko powołał się jedynie na orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia wątroby, wydane przez Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr. [...] Oddział Obserwacyjno-Zakaźny Chorób Wątroby w [...] nr [...], w którym w uzasadnieniu rozpoznania podano, że "p. M. G. narażony był na zakłucie igłami wrzucanymi do skrzynek na listy (prawdopodobnie przez narkomanów zakażonych HCV)". Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] i po dokonaniu analizy akt sprawy decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], na podstawie § 2 ust. 1 i 5, § 3 ust. 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia z 2002 r., stwierdził nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2008 r. organ stwierdził, że za chorobę zawodową uznaje się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, a zatem warunkiem niezbędnym do stwierdzenia choroby zawodowej jest występowanie na stanowisku pracy pracownika czynnika szkodliwego mogącego spowodować tę chorobę. W przypadku M. G. nie został spełniony ten warunek, bowiem na jego stanowisku pracy nie występowało narażenie na kontakt z materiałem zakaźnym mogącym spowodować wirusowe zakażenie wątroby. Wadliwość postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wystąpiła już w momencie jego wszczęcia, bowiem w świetle § 3 ust.2 pkt 1 i ust. 4 obowiązującego wówczas rozporządzenia z 2002 r. zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej aktualnie zatrudniony pracownik może dokonać wyłącznie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną, zaś samo zgłoszenie musi być dokonane na formularzu zgłoszenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132 poz. 1121) bądź poprzez wystawienie przez lekarza skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej, co w opisywanym przypadku nie miało miejsca, bowiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wszczął przedmiotowe postępowanie na podstawie pisma M. G. z dnia [...] stycznia 2007 r., w którym wnioskował o uznanie rozpoznanego u niego WZW C za chorobę zawodową. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] podzielając argumentację przyjętą w przedmiotowej decyzji. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1970/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w jego ocenie organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie wykazały, w uzasadnieniu uchylonych decyzji, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż sama oczywistość naruszenia prawa przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], która w ocenie Sądu niewątpliwie w tej sprawie występuje, nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki. Należą do nich: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki gospodarcze lub społeczne, które wywołuje decyzja. W sposób rażący może być przy tym naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności –gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W tym kontekście, zdaniem Sądu, organy winny dokonać oceny decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...]. W trakcie prowadzonego postępowania w dniu [...] lipca 2009 r. M. G. zmarł, a do postępowania wstąpili jego następcy prawni, tj. B. G. oraz K. M. Organ pierwszej instancji mając na uwadze ocenę prawną przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz zawarte w nim wskazania, co do dalszego postępowania stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydając decyzję stwierdzającą u M. G. chorobę zawodową pod postacią przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (WZW C) w sposób rażący naruszył przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., który jest przepisem prawa materialnego określającym przesłanki, jakie muszą być spełnione, aby u pracownika lub byłego pracownika można było stwierdzić chorobę zawodową. Przepis ten stanowi, więc podstawę materialno-prawną do ubiegania się przez pracownika lub byłego pracownikowi o wydanie decyzji stwierdzającej u niego chorobę zawodową, jeśli spełnione są łącznie wszystkie przesłanki w nim określone, którymi są: 1) na stanowisku pracy pracownika występuje czynnik szkodliwy dla zdrowia, 2) u pracownika występuje choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przedmiotowego rozporządzenia i 3) ocena narażenia zawodowego na ten czynnik szkodliwy (ocena warunków pracy) pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana jego działaniem albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zestawienie treści decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] z tym przepisem wskazuje, że decyzja ta jest z nim rażąco sprzeczna i została podjęta wbrew przesłankom jasno w nim określonym, gdyż stwierdza chorobę zawodową u osoby, która na stanowisku pracy listonosza nie była narażona zawodowo na kontakt z szkodliwym czynnikiem biologicznym w postaci wirusa zapalenia wątroby, a nadto decyzja została podjęta bez dokonania oceny narażenia zawodowego zarówno na etapie medycznego rozpoznania choroby jak i na etapie rozstrzygania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z karty oceny narażenia zawodowego M. G., sporządzonej przez lekarza J. W. sprawującą profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami Poczty Polskiej Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...], wynika, że podczas pracy w charakterze listonosza nie istniało narażenie zawodowe stwarzające możliwość powstania choroby zawodowej. Wskutek powyższego obowiązkiem organu było, po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego rozpoznającego u zainteresowanego chorobę zawodową pod postacią wirusowego zapalenia wątroby typu C, zwrócić się, stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. do lekarza, który je wydał o uzupełnienie orzeczenia o ocenę choroby M. G. z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez lekarza J. W. lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Wprawdzie z przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. wynika, że właściwy inspektor wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że inspektor sanitarny nie może wydać decyzji niezgodnie z orzeczeniem lekarskim. Nie oznacza to jednak, że inspektor sanitarny może oprzeć swoją decyzję na orzeczeniu, które zostało wydane bez zachowania norm zamieszczonych w rozporządzeniu oraz jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i budzi zastrzeżenia, co do przedstawionej diagnozy lekarskiej. W tej mierze organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych zawarte w wyrokach: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gi 332/08, LEX nr 423427; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1980/97, niepubl. Organ ma prawo i obowiązek zbadać, czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Wprawdzie w kodeksie postępowania administracyjnego nie określono wymagań, jakim powinna odpowiadać opinia biegłego, ale z samej istoty tego dowodu wynika, że oprócz konkluzji powinna zwierać uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza, gdy wynikają z nich odmienne oceny i tych wymagań niewątpliwie nie spełnia orzeczenie lekarskie, na którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] oparł rozstrzygnięcie przedmiotowej decyzji z dnia [...] października 2007 r. Organ stwierdził, że wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzja z dnia [...] października 2007 r. w oparciu o nader lakoniczne orzeczenie lekarskie, które niewątpliwie nie pozostaje w zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, które to zasady wskazują, że listonosz nie styka się zawodowo z materiałem zakaźnym, i nadto jest sprzeczne ze znajdująca się w materiale dowodowym sprawy wyżej wskazaną oceną narażenia zawodowego sporządzoną przez lekarza J. W., została wydana z naruszeniem § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r. Organ stwierdził, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym a zarazem medycznym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, przy czym przyczyna ją wywołująca nie jest zakłóceniem procesu pracy, jak w przypadku wypadku przy pracy, lecz jest nią sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są "przewidywalne", w tym znaczeniu, że z medycznego punktu widzenia, z góry można przewidzieć, jakie skutki w organizmie człowieka może wywołać określony rodzaj pracy oraz charakteryzujący tę pracę rodzaj narażenia zawodowego. W tym kontekście zachorowanie listonosza na WZW C należy uznać za zjawisko nietypowe, spowodowane przyczyną zewnętrzną, które ewentualnie mogłoby być rozpatrywane, jako wypadek przy pracy, gdyby nastąpiło w okolicznościach wskazanych przez M. G. Narażenie na kontakt z biologicznym materiałem zakaźnym nie jest cechą charakteryzującą pracę listonosza, co oznacza, że na tym stanowisku pracy nie występuje narażenie zawodowe mogące spowodować rozpoznaną u M. G. chorobę zawodową. Podnoszony przez M. G. w odwołaniu z dnia [...] maja 2009 r. od decyzji Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2008 r., fakt wyposażenia pracowników Poczty Polskiej przez pracodawcę w rękawice ochronne w następstwie wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzji z dnia [...] października 2007 r., jako mającego świadczyć o istnieniu zawodowego narażenia zawodowego listonoszy na wirus zapalenia wątroby, w ocenie organu pierwszej instancji, nie stanowi dowodu faktycznego istnienia narażenia zawodowego na ten wirus, bowiem błędne przekonanie pracodawcy w tym zakresie i to powzięte na podstawie decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, z całą pewnością nie jest dowodem istnienia przedmiotowego narażenia zawodowego. Organ wskazał, że zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia z 2002 r. wynika, że ocena narażenia zawodowego (ocena warunków pracy) jest istotnym elementem postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej, bowiem jest jednym z elementów decydujących o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, natomiast § 2 ust. 5 rozporządzenia z 2002 r. określa, kto i kiedy przeprowadza ocenę narażenia zawodowego. W przedmiotowym postępowaniu oceny narażenia zawodowego nie przeprowadzono na żadnym etapie tego postępowania tj. ani w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej, ani w toku rozstrzygania sprawy przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], zaś ocenę sporządzoną przez lekarza profilaktyka J. W. całkowicie zignorowano, z naruszeniem art. 80 i 107 § 3 K.p.a., które to przepisy wymagają, aby organ administracji publicznej ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, przy czym organ ma obowiązek poddać ocenie każdy znajdujący się w aktach sprawy dowód, a jeśli jakiemuś odmawia wiary to obowiązany jest wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji przyczyny takiej ich oceny. Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] została wydana z rażącym naruszeniem § 3 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. w świetle, którego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej aktualnie zatrudniony pracownik może dokonać wyłącznie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną, zaś samo zgłoszenie musi być dokonane na formularzu zgłoszenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132 poz. 1121) bądź poprzez wystawienie przez lekarza skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej, co w tym przypadku nie miało miejsca, bowiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wszczął przedmiotowe postępowanie na podstawie pisma M. G. z dnia [...] stycznia 2007 r., w którym prosił on o uznanie rozpoznanego u niego WZW C za chorobę zawodową. Organ stwierdził, że wskazane wyżej przepisy stawiają wymogi formalne, jakie muszą być spełnione, aby właściwy inspektor sanitarny był uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Ustanowienie wymogów formalnych, co do trybu zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej ma na celu zapobieżenie nieuzasadnionym wszczęciom postępowań administracyjnych w przedmiocie choroby zawodowej, które są postępowaniami kosztownymi, bowiem ubiegający się o stwierdzenie choroby zawodowej pracownicy poddawani są różnym, nierzadko licznym i kosztownym badaniom lekarskim i diagnostycznym. Stąd celowe i uzasadnione jest, aby zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u pracownika dokonywane było za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną, nie tylko ze względu, że znane mu są warunki wykonywania pracy na danym stanowisku, czyli narażenie zawodowe, ale także, dlatego, że jako osoba posiadająca wiedzę medyczną w zakresie przyczyn sprawczych (etiologii) chorób może racjonalnie ocenić, czy te warunki pracy stwarzają ryzyko zachorowania na którąś z chorób zawodowych. W ocenie organu pierwszej instancji decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r. wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, ze nie jest możliwe zaakceptowanie tej decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Organ stwierdził, że pozostawienie w obrocie prawnym tej decyzji prowadziłoby do naruszenia jednej z podstawowych zasad konstytucyjnych, jaką jest zasada równości wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, która przejawia się między innymi w tym, że obywatele, których prawna i faktyczna sytuacja jest zbliżona, mogą oczekiwać od organów administracji, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeśli nie tożsamej treści zaś różnicowanie sytuacji obywateli w podobnych okolicznościach możliwe jest tylko na podstawie zasadniczo różnej sytuacji faktycznej, wyraźnego nakazu prawa lub ze względu na wyraźny interes publiczny. Przejawia się ona także w tym, że każdy obywatel ma równe prawo do rzetelnego i sprawiedliwego rozpoznania jego sprawy. Oceniając w tym kontekście decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., organ stwierdził, że pozostawienie jej w obrocie prawnym mogłoby skutkować tym, że wszyscy listonosze w kraju, którzy w jakikolwiek okolicznościach zarazili się wirusowym zapaleniem wątroby, któregokolwiek typu, mogliby – twierdząc, że do zakażenia doszło w okolicznościach takich samych jak u M. G. – oczekiwać, w oparciu o zasadę równego traktowania, wydania tożsamej decyzji. Ponadto takich decyzji stwierdzających chorobę zawodową w postaci wirusowego zapalenia wątroby, mogliby oczekiwać wszyscy pracownicy, u których stwierdzono wirusowe zapalenie wątroby, a którzy hipotetyczni, w podobnych okolicznościach, mogli podczas wykonywania swoich obowiązków zawodowych, niemających jednak nic wspólnego z pracą polegającą na rzeczywistym, zawodowym kontakcie z zakaźnym materiałem biologicznym, zakłuć się zakażonymi igłami strzykawek wrzuconych do śmieci (np. sprzątaczki, pracownicy segregujący śmieci). Natomiast odmienne ich potraktowanie i wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, choć byłoby zgodne z prawem (z uwago na brak zawodowego narażenia w tych zawodach na wirusy zapalenia wątroby), to wytworzyłoby u tych osób przekonanie o niesprawiedliwym ich potraktowaniu i doprowadziłoby do podważenia ich zaufania do organów, jako działających w ramach demokratycznego państwa prawa. Nadto każde nieuzasadnione stwierdzenie choroby zawodowej pod postacią wirusowego zapalenia wątroby, (ale także każdej innej choroby zawodowej) powoduje negatywne skutki finansowe dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a nadto powoduje obciążenia finansowe dla pracodawców. Organ stwierdził, ze nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa jest sytuacja, w której nadanie uprawnienia decyzją administracyjną (w tym przypadku stwierdzenie choroby zawodowej) dokonywane jest nie w wyniku spełnienia przez stronę prawnie określonych przesłanek warunkujących to uprawnienie, lecz w wyniku nierzetelnego i z rażącym naruszeniem prawa przeprowadzonego postępowania administracyjnego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Odwołanie od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektor Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2009 r. wniosła B. G. i K. M. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania B. G. i K. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 K.p.a. oraz na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. i na podstawie art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektor Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2009 r. została wydana z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2009 r. i w sposób bardzo szczegółowy organ pierwszej instancji wykazał w uzasadnieniu decyzji łączne spełnienie trzech przesłanek decydujących, w świetle utrwalonego poglądu orzecznictwa sądów administracyjnych, o uznaniu naruszenia prawa za rażące przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydając w dniu [...] października 2007 r. decyzję nr [...] stwierdzającą u M.G. chorobę zawodową pod postacią przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (WZW C) w sposób rażący naruszył przepis § 2 ust 1 rozporządzenia z 2002 r., który jest przepisem prawa materialnego określającym przesłanki, jakie muszą być spełnione, aby u pracownika lub byłego pracownika można było stwierdzić chorobę zawodową. Przepis ten stanowi, więc podstawę materialno-prawną do ubiegania się przez pracownika lub byłego pracownikowi o wydanie decyzji stwierdzającej u niego chorobę zawodową, jeśli spełnione są łącznie wszystkie przesłanki w nim określone, którymi są: 1) na stanowisku pracy pracownika występuje czynnik szkodliwy dla zdrowia, 2) u pracownika występuje choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przedmiotowego rozporządzenia i 3) ocena narażenia zawodowego na ten czynnik szkodliwy (ocena warunków pracy) pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana jego działaniem albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zestawienie treści decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r. z tym przepisem wskazuje, że decyzja ta jest z nim rażąco sprzeczna i została podjęta wbrew przesłankom jasno w nim określonym, gdyż stwierdza chorobę zawodową u osoby, która na stanowisku pracy listonosza nie była narażona zawodowo na kontakt z szkodliwym czynnikiem biologicznym w postaci wirusa zapalenia wątroby, a nadto decyzja została podjęta bez dokonania oceny narażenia zawodowego zarówno na etapie medycznego rozpoznania choroby jak i na etapie rozstrzygania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z karty oceny narażenia zawodowego M. G., sporządzonej przez lekarza J. W. sprawującą profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami Poczty Polskiej Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...], wynika, że podczas pracy w charakterze listonosza nie istniało narażenie zawodowe stwarzające możliwość powstania choroby zawodowej. Dlatego też obowiązkiem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] było, po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego rozpoznającego u M. G. chorobę zawodową pod postacią wirusowego zapalenia wątroby typu C, zwrócić się, (stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r.) do lekarza, który je wydał o uzupełnienie orzeczenia o ocenę choroby M. G. z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez lekarza J. W. lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Organ stwierdził, że narażenie zawodowe, które jest niezbędnym warunkiem do stwierdzenia choroby zawodowej, oznacza wykonywanie pracy, która polega na stykaniu się z czynnikami szkodliwymi podczas wykonywania czynności zawodowych typowych dla danego stanowiska. Praca M. G. na stanowisku listonosza nie wiązała się z koniecznością kontaktu z zakaźnym materiałem biologicznym przy wykonywaniu czynności typowych dla tego stanowiska i tym samym pracy tej nie można zakwalifikować do wykazu prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych, o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz.U. nr 81, poz. 717 ze zm.). Sposób zakażenia wskazany przez M. G. w aspekcie charakteru jego pracy można ocenić jako zdarzenie nietypowe, przypadkowe i zewnętrzne. Bez znaczenia w tym kontekście jest kwestia zakłucia igłą strzykawki przy opróżnianiu skrzynek oddawczych lub odbiorczych. Fakt wyposażenia pracowników Poczty Polskiej przez pracodawcę w rękawice ochronne w następstwie wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzji z dnia [...] października 2007 r. stwierdzającej u pracownika Poczty chorobę zawodową, jako mający świadczyć w przekonaniu M. G. o istnieniu zawodowego narażenia listonoszy na wirus zapalenia wątroby, w ocenie organu odwoławczego nie stanowi dowodu faktycznego istnienia narażenia zawodowego na ten wirus. Ponadto organ stwierdził, że rękawice gumowe nie zabezpieczają pracowników przed możliwością zakłucia. Organ odwoławczy odnosząc się do treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, uznał, podniesione w nim argumenty za nieuzasadnione. Stwierdził, że treść odwołania stanowi powtórzenie już wcześniej zgłaszanych uwag i wskazuje, że strona skarżąca przypisuje decydujące znaczenie okolicznościom mniemającym w ocenie organu znaczenia w sprawie, tj. okolicznościom, w jakich doszło do zakażenia, które to okoliczności mogłyby być rozważane jedynie w kategorii wypadku przy pracy. Organ odwoławczy wskazał, że orzeczenie lekarskie wydane przez dr. n. med. Z. D. zawiera wyłącznie elementarną diagnozę określającą występowanie określonej choroby, w tym przypadku "przewlekłego zapalenia wątroby z zakażeniem, HCV", a nie zawiera uzasadnienia zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę orzeczniczą, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza, gdy wynikają z nich odmienne oceny. Takich wymagań nie spełnia orzeczenie lekarskie, na którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] oparł rozstrzygnięcie swojej decyzji z dnia [...] października 2007 r., nadto na żadnym etapie tego postępowania, zaś ocenę sporządzoną przez lekarza profilaktyka całkowicie zignorowano. Organ odwoławczy wskazał, że ustanowienie wymogów formalnych, co do trybu zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej, ma na celu zapobieżenie nieuzasadnionym wszczęciom postępowań administracyjnym w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej, które są postępowaniami kosztownymi. Organ stwierdził, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r. mogłoby skutkować tym, że wszyscy listonosze w kraju, którzy w jakikolwiek okolicznościach zarazili się wirusowym zapaleniem wątroby, mogliby oczekiwać, w oparciu o zasadę równego traktowania, wydania tożsamej decyzji, jaką uzyskał M. G.. Natomiast odmienne ich potraktowanie i wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, choć byłoby zgodne z prawem (z uwago na brak zawodowego narażenia w tych zawodach na wirusy zapalenia wątroby), to wytworzyłoby u tych osób przekonanie o niesprawiedliwym ich potraktowaniu i doprowadziłoby do podważenia ich zaufania do organów, jako działających w ramach demokratycznego państwa prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że zupełnie bezpodstawne jest twierdzenie skarżących, iż ocena dokumentacji w trybie nadzorczym przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] została "wywołana" żądaniem wypłaty zadośćuczynienia i renty M. G., a podnoszona przez skarżące zbieżność dat jest zupełnie przypadkowa. Państwowego Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie miał możliwości powzięcia informacji w tym zakresie bez udziału strony. Organ odwoławczy stwierdził, że na stanowisku listonosza nie występuje narażenie zawodowe na WZW C, gdyż czynności jakie wykonuje listonosz w procesie pracy nie polegają na konieczności stykania się z czynnikami szkodliwymi mogącymi wywołać chorobę WZW C, a zatem nie jest możliwe wystąpienie tego rodzaju choroby zawodowej u listonosza wobec braku narażenia zawodowego na ten czynnik. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła B. G. i K. M. wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzuciły, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. Główny Inspektor Sanitarny powtórzył w większości argumentację z poprzednio wydanej decyzji z dnia [...] września 2008r. ([...]) i nie wykazał, aby dostrzeżone przez niego uchybienie, zostało popełnione przy wydawaniu decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r. - miało charakter rażącego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji. Wytknięte błędy w postaci: braku aktualnych kart oceny narażenia zawodowego oraz nie wystąpienia do lekarza, który wydał orzeczenie rozpoznające chorobę zawodową o uzupełnienie uzasadnienia tego orzeczenia lub o dodatkową konsultację do innego lekarza - niewątpliwie mogą być ocenione, jako pewne wadliwości procedury stwierdzania choroby zawodowej w tej sprawie. Jednakże są to wadliwości, które w ostatecznej ocenie nie odbierają waloru prawdziwości i rzetelności zgromadzonym w sprawie dokumentom, na których Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] oparł swoją decyzję. Mają one taki charakter, że nie dyskwalifikują jego decyzji w stopniu, który mógłby prowadzić do wniosku o rażącej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. M. G. był faktycznie narażony na działanie szkodliwych czynników biologicznych w wykonywanej pracy listonosza i doznał zakażenia w trakcie wykonywanej pracy, a pracodawca nie dopełnił podstawowych ciążących na nim obowiązków, aby zapewnić pracownikowi należytą ochronę przed zakażeniem. Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: GIS[...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...], wydanej w przedmiocie stwierdzenia u M. G. choroby zawodowej – przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest rażące naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). W niniejszej sprawie zagadnienie przedmiotu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a więc rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej pod kątem kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 K.p.a., odnieść należy do kwestii zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasady postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115, ze zm., zwanym rozporządzeniem z 2002 r. ). W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną do ubiegania się przez pracownika lub byłego pracownikowi o wydanie decyzji stwierdzającej u niego chorobę zawodową stanowi przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., zgodnie z którym, aby można było stwierdzić u pracownika lub byłego pracownika chorobę zawodową, muszą zostać spełnione łącznie wszystkie przesłanki w nim określone, którymi są: 1) na stanowisku pracy pracownika występuje czynnik szkodliwy dla zdrowia. 2) u pracownika występuje choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przedmiotowego rozporządzenia, 3) ocena narażenia zawodowego na ten czynnik szkodliwy (ocena warunków pracy) pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana jego działaniem albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, a więc o uznaniu za chorobę zawodową decydują dwa czynniki: rozpoznanie schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że dana osoba ubiegająca się o stwierdzenie choroby zawodowej pracowała w warunkach narażających ją na powstanie takiej choroby. Zdaniem Sądu, organy nadzoru orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że zestawienie treści decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] z wyżej wskazanym przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. wskazuje, że przedmiotowa decyzja jest z nim rażąco sprzeczna i została podjęta wbrew przesłankom jasno w nim określonym, gdyż stwierdza chorobę zawodową u osoby, która zatrudniona na stanowisku listonosza nie była narażona zawodowo na kontakt ze szkodliwym czynnikiem biologicznym w postaci wirusa zapalenia wątroby oraz została wydana bez dokonania oceny narażenia zawodowego zarówno na etapie medycznego rozpoznania choroby jak i na etapie rozstrzygania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z karty oceny narażenia zawodowego M. G., sporządzonej przez lekarza J. W. sprawującą profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami Poczty Polskiej Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...], wynika, bowiem, że podczas pracy w charakterze listonosza nie istniało narażenie zawodowe stwarzające możliwość powstania choroby zawodowej. Zasadnie organ również uznał, że wskutek powyższego obowiązkiem organu stwierdzającego chorobę zawodową było, po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego rozpoznającego u zainteresowanego chorobę zawodową, pod postacią wirusowego zapalenia wątroby typu C, zwrócić się, stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. do lekarza, który je wydał o uzupełnienie orzeczenia o ocenę choroby M. G. z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez lekarza J. W. lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia, w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, jednakże może to nastąpić, w sytuacji, gdy orzeczenie lekarskie zostało wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w powołanym rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń, co do przedstawionej diagnozy lekarskiej. Wskazać jednak należy, że organ ma prawo i obowiązek zbadać, czy przedłożone mu orzeczenie jest zupełne, logiczne i wiarygodne oraz ewentualnie żądać jego uzupełnienia. Dokonane rozpoznanie choroby zawodowej nie wyłącza uprawnień organu do oceny wystąpienia przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej, określonych w rozporządzeniu z 2002 r. Stwierdzić również należy za organem, że narażenie zawodowe jest niezbędnym warunkiem do stwierdzenia choroby zawodowej i oznacza wykonywanie pracy, która polega na stykaniu się z czynnikiem szkodliwym podczas wykonywania czynności zawodowych typowych dla danego stanowiska pracy. Praca zaś M. G. na stanowisku listonosza nie wiązała się z koniecznością kontaktu z zakaźnym materiałem biologicznym przy wykonywaniu czynności typowych dla tego stanowiska i tym samym pracy tej nie można zakwalifikować do wykazu prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych, o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. z 2005 r. Nr 81, poz. 716 ze zm.). Sposób zakażenia wskazany przez stronę w aspekcie charakteru jego pracy można ocenić jedynie jako zdarzenie nietypowe, przypadkowe i zewnętrzne. Bez znaczenia w tym kontekście jest kwestia zakłucia igłą strzykawki przy opróżnianiu skrzynek oddawczych czy odbiorczych. Zasadnie więc organy uznały, że M. G. nie był zatrudniony w warunków narażających go na powstanie choroby zawodowej w postaci WZW C. Zauważyć należy, że z treści § 2 ust.1 rozporządzenia wynika, że ocena narażenia zawodowego (ocena warunków pracy) jest istotnym elementem postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej, bowiem jest jednym z elementów decydujących o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia. W przedmiotowym postępowaniu oceny narażenia zawodowego nie przeprowadzono na żadnym etapie tego postępowania tj. ani w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej, ani w toku rozstrzygania sprawy przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], zaś ocenę sporządzoną przez lekarza profilaktyka J. W. całkowicie zignorowano. Również za prawidłowe należy uznać stanowisko organu nadzoru, który upatruje kwalifikowaną wadliwość badanej decyzji w związku z naruszeniem § 3 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. W świetle powołanych wyżej przepisów zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej aktualnie zatrudniony pracownik może dokonać wyłącznie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną, zaś samo zgłoszenie musi być dokonane na formularzu zgłoszenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132 poz. 1121), bądź poprzez wystawienie przez lekarza skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. W rozpoznawanym przypadku nie miało to miejsca, bowiem Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wszczął przedmiotowe postępowanie na podstawie pisma M. G. z dnia [...] stycznia 2007 r., w którym wnioskował on o uznanie rozpoznanego u niego WZW C za chorobę zawodową. Wskazane wyżej przepisy stawiają wymogi formalne, jakie muszą być spełnione, aby właściwy inspektor sanitarny był uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej i mają na celu zapobieżenie nieuzasadnionym wszczęciom postępowań administracyjnych w przedmiocie choroby zawodowej. Organy nadzoru wskazały również, w ocenie Sądu zasadnie, że pozostawienie kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji, prowadziłoby do naruszenia jednej z podstawowych zasad konstytucyjnych, jaką jest zasada równości wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, która przejawia się między innymi w tym, że obywatele, których prawna i faktyczna sytuacja jest zbliżona, mogą oczekiwać od organów administracji, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeśli nie tożsamej treści zaś różnicowanie sytuacji obywateli w podobnych okolicznościach możliwe jest tylko na podstawie zasadniczo różnej sytuacji faktycznej, wyraźnego nakazu prawa lub ze względu na wyraźny interes publiczny. Pozostawienie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w obrocie prawnym mogłoby skutkować tym, że wszyscy listonosze w kraju, którzy w jakichkolwiek okolicznościach zarazili się wirusowym zapaleniem wątroby, mogliby oczekiwać, w oparciu o zasadę równego traktowania, wydania tożsamej decyzji, jaką uzyskał M. G. Natomiast odmienne ich potraktowanie i wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, choć, byłoby zgodne z prawem (z uwagi na brak zawodowego narażenia w tych zawodach na wirusy zapalenia wątroby), wytworzyłoby u tych osób przekonanie o niesprawiedliwym ich potraktowaniu i podważyłoby ich zaufanie do organów działających w demokratycznym państwie prawa. Tym samym należy uznać, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji. Wskazać również należy, że zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r., jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, została wydana z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/08. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.