VII SA/Wa 719/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków za usunięcie, przechowywanie i dozór pojazdów oddala skargę Sygnatura akt: VII SA/Wa 719/17 UZASAD NI EN I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu zażalenia P. K. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków za usunięcie, przechowywanie i dozór 24 samochodów osobowych i jednego motoroweru uchyliło zaskarżone postanowienie w części, tj. w pkt. 3 i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed organem I instancji, a w pozostałej części utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: P. K. został wyznaczony jako jednostka usuwająca pojazdy z drogi oraz prowadząca parking strzeżony w S. na podstawie zarządzenia Starosty S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2003r. Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2014r. P. K., prowadzący działalność gospodarczą "Mechanika [...] P.K." zwrócił się do Starosty S. o przyznanie wynagrodzenia za holowanie z drogi oraz za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdów ściągniętych z dróg od 2008r. , wyszczególnionych w załączniku nr 1 do wniosku, a także odebranie z parkingu przechowywanych tam jeszcze 4 pojazdów wymienionych w pkt. 2 wniosku. Starosta [...] poinformował P. K., iż pojazdy wymienione pkt. 2 wniosku zostały już odebrane z parkingu strzeżonego, a następnie zlecił biegłemu sądowemu zakresie księgowości, rachunkowości i doradztwa podatkowego wyliczenie kosztów i zysków związanych z przechowywaniem pojazdów na parkingu strzeżonym oraz przedstawienie ekspertyzy kosztów związanych z holowaniem pojazdów usuniętych z dróg powiatu [...]. Opierając się na opinii biegłej Starosta S. postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 działając w oparciu o art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 130a ust. 10f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, - przyznał P. K. zwrot koniecznych wydatków za usunięcie oraz wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór: - 24  samochodów osobowych według stawki nieprzekraczającej 6,40 zł brutto za dobę dozorowania oraz 114,11 zł za usunięcie pojazdów, o których mowa w załączniku Nr 1 do postanowienia, tj. kwotę 58.399,15 zł (pięćdziesiąt osiem tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć złotych piętnaście groszy), - 1 motoroweru według stawki nieprzekraczającej 3,20 zł brutto za dobę dozorowania oraz 51,35 zł za usunięcie pojazdu, o którym mowa w załączniku Nr 1 do postanowienia, tj. kwotę 934,55 zł (dziewięćdziesiąt trzydzieści cztery złote pięćdziesiąt groszy). Łączna kwota do wypłaty wynosi 59.333,70 zł (pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta trzydzieści trzy złote siedemdziesiąt groszy). Odmówił przyznania zwrotu koniecznych wydatków za przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenie za dozór: - 24 samochodów osobowych według stawki przekraczającej 6,40 zł brutto za dobę dozorowania, o których mowa w załączniku do postanowienia, - 1 motoroweru według stawki nieprzekraczającej 3,20 zł brutto za dobę dozorowania, o których mowa w załączniku do postanowienia. Odmówił przyznania zwrotu koniecznych wydatków za przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenie za dozór pojazdów: - Motoroweru o nr Vin: [...] – usuniętego dnia 21 grudnia 2010 r. nr dyspozycji usunięcia [...]. Szczegółowe dane co do okresu dozorowania, za który przyznano zwrot wydatków i wynagrodzenia wynikają z tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do postanowienia. Organ I instancji uznał, że stawki określone w opinii biegłej dają podstawę do przyjęcia, że stawka za przechowywanie w wysokości 6,40 zł pojazdu o masie całkowitej do 3,5 tony dla którego powierzchnia parkingowa wynosi od 16m2 do 20m2 za dobę zapewnia stronie zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, oraz wynagrodzenie za dozór z tytułu przechowania pojazdu. Ponieważ w opinii nie wykazano motoroweru dlatego organ uznał, że powierzchnia do jego parkowania powinna być dwa razy mniejsza niż dla pojazdu o masie całkowitej do 3,5 tony i posługując się analogią o której mowa w opinii biegłej organ przyznał kwotę 3,20 zł za dobę dozorowania jednego motoroweru. Średni koszt związany z usunięciem i holowaniem pojazdu o masie całkowitej do 3,5 tony został wyliczony przez biegłą na kwotę 114,11zł natomiast motoroweru na kwotę 51,35 zł. Rozpatrując zażalenie P. K.organ odwoławczy wyjaśnił, iż należności związane z przechowywaniem pojazdów usuniętych z dróg przysługujące przedsiębiorcom wyznaczonym do tych czynności przez właściwy organ administracji są ustalane w oparciu o art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( dalej: u.p.e.a. ), zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 powołanej ustawy. Przepis ten nie określa jednak żadnych kryteriów i zasad ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Według wypracowanego w judykaturze stanowiska przyznanie wynagrodzenia i zwrot koniecznych wydatków następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Na dozorcy ciąży bowiem obowiązek wykazania poniesionych kosztów ( por. wyrok NSA: z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 131/09 i z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 464/10) Ustalona należność winna odpowiadać faktycznym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na jego wykonywanie i utrzymanie i eksploatację parkingu (np. zużycie energii, koszty zarządu, koszty obsługi księgowej i biurowej, czynsz, podatek od nieruchomości, amortyzacja itp.) oraz na wynagrodzenie za dozór (czas przechowywania, wynagrodzenie zatrudnionych osób, monitoring itp.). Z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, iż dozorca nie tylko wskazuje konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić, w jaki sposób kwoty te zostały obliczone (wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1108/08). W związku z tym, że ciężar udowodnienia wysokości koniecznych wydatków oraz należnego wynagrodzenia obciąża dozorcę, bezczynność strony w tym zakresie skutkuje przerzuceniem ciężaru ustalenia należności na organ rozstrzygający sprawę. Organ wyjaśnił przy tym, że objęty wnioskiem z dnia 4 grudnia 2014r pojazd - motorower nr [...] usunięty z drogi w dniu 21 grudnia 2010r., ujęty w załączniku nr 1 do wniosku pod poz. 26, jest tym samym pojazdem, który wymieniony został w tymże złączniku pod poz. 19. Zaskarżonym postanowieniem organ przyznał wnioskodawcy zwrot wydatków oraz wynagrodzenie za holowanie i dozorowanie tego pojazdu, co wynika z treści załącznika do postanowienia - poz. 19. Okoliczność ta została potwierdzona przez stronę w piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. W ocenie organu odwoławczego, w takiej sytuacji organ nie powinien wydawać postanowienia odmownego w odniesieniu do motoroweru nr [...], bowiem doprowadziło to do sytuacji, której w jednym postanowieniu w odniesieniu do tego samego motoroweru zawarte jest zarówno rozstrzygnięcie przyznające należność (pkt 1 sentencji postanowienia), jak i odmawiające jego przyznania (pkt 3 sentencji postanowienia). Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie w tej części tj. w pkt 3 sentencji, należało uchylić i umorzyć postępowanie przed organem I instancji w zakresie odmowy zwrotu koniecznych wydatków za przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenia za dozór motoroweru nr [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość w tej części. W odniesieniu do pojazdów wymienionych w załączniku nr 1 do postanowienia zasadniczą kwestią sporną jest ustalenie okresu za jaki wnioskodawcy należy się wynagrodzenie i zwrot wydatków za dozorowanie w/w pojazdów, a także sposób wyliczenia wysokości tych należności. W ocenie organu odwoławczego Starosta S. prawidłowo uznał, że P. K. nie dopełnił obowiązków informacyjnych, ciążących na prowadzącym parking strzeżony z mocy § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów z dnia 16 października 2007 r. Zdaniem organu zaniechanie to spowodowało znaczne opóźnienie w podejmowaniu przez właściwe organy czynności likwidacyjnych. W tej sytuacji nie powinno być mu przyznane wynagrodzenie za cały okres, w którym pozostawał w opóźnieniu z zawiadomieniem właściwych organów o pojazdach nieodebranych przez właścicieli. Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut skarżącego, iż systematycznie zawiadamiał zarówno Policję, jak i Urząd Skarbowy w S. o samochodach nieodebranych przez właścicieli. Z akt sprawy wynika bowiem, że P. K. wyjaśnił w piśmie z dnia 11 marca 2015r, iż zarówno Komenda Powiatowa Policji w S., jak i Urząd Skarbowy w S. posiadały wiedzę o nieodebranych w terminie pojazdach przetrzymywanych na jego parkingu strzeżonym. Ponadto wskazywał, że nigdy nie był informowany o obowiązku zawiadamiania Urzędu Skarbowego, czy też Policji o nieodebranych pojazdach w trybie § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów z dnia 16 października 2007 r. (Dz. U. z 2007r. Nr 191, poz. 1377 ze zm.). W piśmie z dnia 14 listopada 2016r. P.K. wyjaśnił, że powiadomienia dokonywane były telefonicznie lub ustnie systematycznie raz w miesiącu. Natomiast w wyjaśnieniach złożonych w dniu 22 listopada 2016r. podał, że powiadamiał Policję oraz Urząd Skarbowy ustnie, gdyż te jednostki nie wymagały formy pisemnej. Nie potwierdził natomiast tego, że powiadomienia dokonywał także telefonicznie. Twierdził, że informował organy ustnie składając powiadomienia osobiście w Urzędzie Skarbowym oraz na Policji oficerowi dyżurnemu lub osobie, do której został skierowany. Wyjaśnienia te w ocenie organu odwoławczego nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnienia P. K. są niespójne - raz strona twierdzi, że powiadomienia wykonywane były telefonicznie, potem zaś podaje, że dokonywał ich osobiście. Policja, ani Urząd Skarbowy w S. nie potwierdzają, iż zostały powiadomione o pojazdach przechowywanych na parkingu strony. Zatem za bardziej prawdopodobne należy uznać, iż skarżący nie dopełnił obowiązków informacyjnych, o których mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów. Ponadto zarówno w zarządzeniu Starosty S. z dnia [...] lutego 2003r. nr [...]. w sprawie wyznaczenia parkingu strzeżonego, jak i w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] stycznia 2009r. organ zobowiązał P.K. do stosowania m.in. przepisów obowiązującego w tym czasie rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, a więc również § 7. Przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów posługuje się określeniem "powiadomienie" nie precyzując, czy ma ono nastąpić w formie pisemnej, czy też może ono mieć charakter ustny (telefoniczny). Pierwszą pisemną informację o nieodebranych i przechowywanych na parkingu pojazdach z dnia 5 listopada 2010r. odwołujący się skierował do Starosty S. w dniu [...] listopada 2010r. (data wpływu do organu), a także do KPP w S. Do pisma załączył kopie dokumentów dotyczących 19 pojazdów. Kolejne informacje wpłynęły do organu I instancji w dniu 9 lutego 2011 r. (dwa pojazdy), w dniu 6 kwietnia 2011 r. (dwa pojazdy) oraz w dniu 15 listopada 2011 r. (dwa pojazdy). Organ odwoławczy podkreślił, że daty powiadomienia organu zostały uwzględnione przy ustalaniu należności z tytułu holowania i przechowywania pojazdów. Sporządzenie tych zawiadomień w formie pisemnej wraz z przesłaniem dokumentacji pojazdów, świadczy o tym, iż prowadzący parking wiedział jaka jest procedura zawiadamiania właściwego organu o pojazdach nieodebranych z parkingu. Z uwagi na powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozorowanie za okres, w którym P. K. pozostawał w opóźnieniu z zawiadomieniem właściwego organu likwidacyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i Starosty S. o pojazdach dozorowanych na jego parkingu, Organ odwoławczy podkreślił, że drugą kwestią sporną jest wysokość należności, a właściwie sposób jej wyliczenia w oparciu o stawkę dobową ustaloną przez organ I instancji na podstawie opinii biegłej. W toku postępowania skarżący domagał się przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów, a także przyznania mu wynagrodzenia za dozór nad tymi pojazdami, wskazując, że w świetle art. 102 § 2 u.p.e.a. są to różne należności, o zupełnie odmiennym charakterze. We wniosku z dnia 4 grudnia 2014r. P. K. zażądał przyznania wynagrodzenia za holowanie z drogi oraz przechowywanie na parkingu 24 pojazdów w łącznej wysokości 218.938,78 zł. Wyjaśnił przy tym, że prowadzenie parkingu jest jedną z wielu form prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i nie może sprecyzować wysokości wydatków jakie poniósł w związku ze ściągnięciem tych pojazdów. Dlatego też wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia wyliczonego według stawek wynikających z uchwał Rady Powiatu podjętych w trybie art. 130 a ust. 6 u.p.r.d. W tej sytuacji z uwagi na nie przedłożenie kalkulacji kosztów i nie udokumentowanie wysokości poniesionych wydatków, organu I instancji dopuścił dowód z opinii biegłej z zakresu rachunkowości i finansów na okoliczność ustalenia wysokości koniecznych wydatków związanych z prowadzeniem parkingu strzeżonego, wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów przechowywanych na parkingu prowadzonym przez P. K. Opinia sporządzona została 13 marca 2015 r. W celu wydania opinii biegła dokonała oględzin parkingu i ustaliła, że plac parkingowy nie ma wyrysowanych miejsc parkingowych. Jego powierzchnia wynosi około 400m2. Biegła przyjęła, że dla samochodu osobowego miejsce parkingowe powinno wynosić 16-20 m2. Oznacza to, że na parkingu tym może być przechowywanych od 20 do 25 pojazdów, a według danych podanych biegłej przez stronę nawet 30 pojazdów. Z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów uprawdopodobniających koszty związane z działalnością gospodarczą wnioskodawcy, biegła posłużyła się danymi i wyliczeniami, które ustaliła przy sporządzaniu opinii w odniesieniu do parkingu prowadzonego na tym samym terenie przez W. R. Przyjęła jednak, że z uwagi na wielkość parkingu, koszty te należy uwzględnić w 40%. Przyjęła nadto koszty zatrudnienia dwóch pracowników, chociaż przedsiębiorca nikogo nie zatrudniał i prowadził parking, korzystając z pomocy żony i syna. Według danych o wydatkach i kosztach biegła ustaliła, iż średnie roczne koszty związane z prowadzeniem parkingu wyniosły 45.556,97zł. Na koszty te składały się w ocenie biegłej wydatki na wynagrodzenia - 37.083,46zł, usługi telekomunikacyjne - 2.409,28zł; woda i odpady - 378,21zł, opał i gaz butlowy - I.880,57zł, energia elektryczna - 734,11 zł, amortyzacja- 781,11 zł, ubezpieczenia - 366,71zł, podatek od nieruchomości - 723,52zł, odzież ochronna dla pracowników - 600,00 zł, wydatki na wyżywienie i szczepienie dla psa - 600,00zł. W świetle tych wyliczeń średni dobowy koszt utrzymania parkingu wyliczony przez biegłą wyniósł - 124,81 zł. Zatem dobowy koszt utrzymanie jednego miejsca parkingowego przy uwzględnieniu maksymalnej ilości samochodów (30) wyniósł w opinii biegłej - 4,16zł; przy ilości 25 samochodów - 4,99 zł; 15 samochodów - 8,32 zł; a 10 samochodów - 12,48zł. Natomiast zysk z tego rodzaju działalności biegła określiła na poziomie 20%., wyjaśniając, że w tego rodzaju działalności koszty to około 80% wartości usługi brutto, a 20% to zysk z działalności. Ustalony wg stawki 20% zysk dla jednego pojazdu na dobę wyliczony od kwoty 4,16 zł wynosi zatem l,04zł, co łącznie daje kwotę stawki w wysokości 5,20zł, która powiększona o VAT (23%) ostatecznie wynosi 6,40zł. W ocenie Kolegium jest to wielkość uzasadniona, realna i nie prowadząca do pokrzywdzenia przedsiębiorcy. Wprawdzie przyjęta przez organ I instancji stawka wyjściowa tj. 4,16 zł za dobę dla jednego stanowiska parkingowego została wyliczona przy założeniu, że na parkingu znajduje się maksymalna ilość samochodów tj. 30 pojazdów, to jednak uwzględnić należy, że przyjęte przez biegłą koszty zarówno wydatków jak i wynagrodzeń dotyczą pełnej wysokości tych kosztów, mimo, iż odwołujący się prowadził działalność w szerszym zakresie, a nie tylko parking. Ponadto biegła uwzględniła koszty zatrudnienia dwóch pracowników, mimo, iż w rzeczywistości przedsiębiorca nie ponosił wydatków na zatrudnianie pracowników. Z uwagi na powyższe okoliczności w ocenie Kolegium zarzut strony, iż organ przyjął niewłaściwą stawkę wydatków dobowych jest nieuzasadniony. Organ ustalił, iż na terenie powiatu [...] nie były prowadzone inne parkingi strzeżone dlatego nie można było dokonać porównania stawek abonamentowych obowiązujących w poszczególnych latach stosowanych na innych parkingach strzeżonych na terenie powiatu [...], brak jest możliwości przeprowadzenia analizy porównawczej. Jednakże dla innego podmiotu prowadzącego taką samą działalność na terenie miasta S. biegła ustaliła stawkę dobową brutto w wysokości bardzo zbliżonej - 6,43zł. Podsumowując powyższe dane, przy uwzględnieniu omówionego wyżej stanowiska orzecznictwa w zakresie ustalania wysokości zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, Kolegium stwierdziło, że zastosowana przez organ I instancji stawka w wysokości 6,40 zł za dobę odzwierciedla wysokość koniecznych wydatków związanych z dozorowaniem samochodów objętych niniejszym postępowaniem, a także należne dozorcy wynagrodzenie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. K. za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący, zaskarżył postanowienia organów obu instancji w całości, za wyjątkiem rozstrzygnięcia dotyczącego motoroweru o nr. [...] – usuniętego dnia 21 grudnia 2010 r., nr dyspozycji usunięcia [...]. Zaskarżonemu postanowieniu przy tym zarzucił: I. Obrazę przepisów prawa materialnego w postaci: 1. art. 102 § 2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. nr. 110 z 2002r., poz.968 zpóź.zm.), art.130a ust .5f, 6, 6a, 10 i 10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. nr. 108 z 2005r., poz.908 z póź.zm.) - poprzez ich niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, bądź niezastosowanie, w zakresie określonym w uzasadnieniu skargi; 2. § 7 ust.1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2.08.2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. z 2002r., nr. 134, poz.1133 z póź.zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16.10.2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. nr. 191 z 2007r. ,poz. 1377 z p.zm.) - poprzez ich niewłaściwą wykładnię, w zakresie określonym w uzasadnieniu skargi; 3. art.64 ust.2 i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez jego niezastosowanie; II. Mającą wpływ na wynik sprawy, obrazę przepisów prawa formalnego w postaci art. 1, 2, 6, 8, 14§1 i §2, 35§1 i §3, 75§1 i §2, 77§1, 78§1, 80, 123§1, 124§ l i §2, 107§3 w zw. z 126 k.p.a.. - poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie. Skarżący podkreślił, że przedstawiając wniosek o przyznanie mu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru przedstawił wyliczenie tych wydatków i określił ich wysokość – potwierdzoną oceną dokonaną przez niezależnego biegłego rewidenta K. M., a organ I instancji nie odnosząc się do tych wyliczeń dopuścił dowód z opinii biegłej i wydaną przez nią opinię uczynił podstawą dokonanych przez siebie wyliczeń w niniejszej sprawie. Ponadto skarżący wskazał, że w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17.06. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mowa jest o dwóch różnych należnościach, z których wynagrodzenie ma charakter świadczenia o uznaniowego, zaś zwrot wydatków koniecznych, świadczeniem o charakterze ustaleniowym. Jeżeli organ ustalił, że takie wydatki zostały poniesione to nie ma możliwości aby ich nie przyznać. Zdaniem skarżącego w postanowieniach brak jest rozstrzygnięcia o oddaleniu żądania przyznania wynagrodzenia za dozór za okres opóźnienia zawiadomieniu właściwego organu o nieodebranych pojazdach. Skarżący wskazał, iż dyspozycję usunięcia pojazdów i umieszczenia ich na parkingu skarżącego wydawała Policja. Policja miała więc w pełni wiedzę, o tym iż pojazd znajduje się na parkingu, a o każdym wydaniu pojazdu z parkingu, jego właścicielowi, organa Policji były informowane przez skarżącego. W ocenie skarżącego, pisemny obowiązek powiadamiania Policji, właściciela pojazdu oraz osoby, która dysponowała pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego oraz częściowego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - wprowadziły dopiero dwa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydane w dniu 22.06.2011 r.: w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczych (Dz. U. nr. 143. poz.846) w §3 ust.2 oraz w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane (Dz. U. nr. 143, poz. 845) - w §3 ust.3 - które weszły w życie z dniem 26.07.2011 r., uchylając poprzednio obowiązujące, w tym zakresie, rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości Wewnętrznej i Administracji z dnia 16.10.2007r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. nr. 191, poz. 1377); Z ostrożności procesowej strona skarżąca podkreśliła, iż kodeks postępowania administracyjnego w art. 14 § 2 k.p.a. przewiduje odstępstwo od zasady pisemności wyrażonej w § 1 tegoż przepisu prawa; Załatwienie sprawy ustnie jest dopuszczalne, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. W ocenie strony skarżącej obie te przesłanki, w przypadku skarżącego występują i zastosowanie formy ustnej w odniesieniu do tych powiadomień - choćby w oparciu o ten zapis - uznać należy za w pełni dopuszczalne W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż kontrolowane postanowienie prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2017r uchylające postanowienie Starosty S. z dnia [...] listopada 2016 r. w części dotyczącej odmowy przyznania zwrotu koniecznych wydatków za przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenia za dozór motoroweru nr [...] i w tej części umarzające postępowanie przed organem I instancji, a w pozostałej części utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę rozpatrzenia wniosku skarżącego stanowił przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej zwana także u.p.e.a.), § 3 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. Nr 46, poz. 237 ze zm.) oraz art. 130a ust. 10 f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017r. poz. 128), a także art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. Poz. 1659 ze zm.). Zgodnie z art. 102 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 powołanej ustawy. Przepis ten nie określa jednak żadnych kryteriów i zasad ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. W orzecznictwie przyjmuje się, że przyznanie wynagrodzenia i zwrot koniecznych wydatków powinno być odpowiednie do okoliczności dotyczących konkretnego dozorcy, parkingu i pojazdu, a więc odpowiednie do realiów konkretnego przypadku. Wydatki powinny być przy tym konieczne ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru. Ustalona należność powinna odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym na wykonywanie dozoru przez podmiot wykonujący dozór, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu, (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1214/08, LEX nr 513111, wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2009r, I OSK 1108/08, wyrok NSA z dnia 2 lipca 2008r, I OSK 62/08). Na dozorcy ciąży bowiem obowiązek wykazania poniesionych kosztów ( por. wyrok NSA: z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 131/09 i wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 464/10). Dozorca nie tylko wskazuje konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić, w jaki sposób kwoty te zostały obliczone (wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1108/08). W związku z tym, że ciężar udowodnienia wysokości koniecznych wydatków oraz należnego wynagrodzenia obciąża dozorcę, bezczynność strony w tym zakresie skutkuje przerzuceniem ciężaru ustalenia należności na organ rozstrzygający sprawę. W przedmiotowej sprawie pojazdy objęte wnioskiem strony z dnia 4 grudnia 2014r zostały usunięte z dróg w okresie od 24 kwietnia 2008r do 14 sierpnia 2011r, a strona skarżąca nie przedstawiła własnego wyliczenie wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu, które zostałoby poparte opinią niezależnego biegłego rewidenta K. M. Dokumentu takiego nie ma w aktach sprawy dlatego zasadnie organ I instancji zmuszony był do podjęcia działań, które były konieczne do wyjaśnienia sprawy w aspekcie kosztów dozoru, jak i wynagrodzenia za dozór. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że w sytuacji braku dokumentów potwierdzających rzeczywiste koszty prowadzonej przez skarżącego działalności, opinia biegłej, jak również analiza porównawcza innego podmiotu prowadzącego taką samą działalność na terenie miasta S. dawały podstawę do tego, aby uznać stawkę w wysokości 6,40 zł brutto za całkowicie uzasadnioną. W tym przedmiocie, Sąd w pełni podziela ustalenie organu II instancji, że zastosowana przez organ I instancji stawka w wysokości wynagrodzenie za dozór 24 samochodów osobowych według stawki nieprzekraczającej 6,40 zł brutto za dobę dozorowania oraz 114,11 zł za usunięcie tych pojazdów, wymienionych w załączniku Nr 1 do postanowienia, tj. kwotę 58.399,15 zł, a także 1 motoroweru według stawki nieprzekraczającej 3,20 zł brutto za dobę dozorowania oraz 51,35 zł za usunięcie pojazdu, tj. kwotę 934,55zł. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż ustalenie wysokości koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór dokonane przez organ I instancji jest prawidłowe i znajduje oparcie w przedstawionych wyżej przepisach i dowodach. Brak jest także podstaw do zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór według stawek wynikających z uchwał Rady Powiatu w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z drogi i ich parkowanie ponieważ stawki te odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy i nie mają zastosowania do powiatu, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu. Stanowisko takie wynika w szczególności z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2015r, I OPS 4/14. Zdaniem Sądu organy administracji zasadnie uznały, iż dopiero wywiązanie się z obowiązku powiadomienia właściwego organu uzasadnia domaganie się od tej daty wynagrodzenia za przechowywanie i dozór pojazdu . Obowiązek taki wynikał z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie usuwania pojazdów z dnia 16 października 2007r. Z art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej jako u.p.r.d. ) w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym pojazdy zostały usunięte z drogi wynika, iż pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Stosownie natomiast do § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007r w sprawie usuwania pojazdów, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Podmiot ten po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia właściciela pojazdu o wydaniu dyspozycji jego usunięcia i skutkach jego nieodebrania z parkingu, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. Na tej podstawie naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego orzekał w drodze decyzji o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Dlatego też ocena prawidłowości postępowania podmiotu dozorującego, a w szczególności ocena czy wypełnił on obowiązek powiadomienia przewidziany w powyżej cyt. § 7 ust. 2 rozporządzenia, powinna mieć wpływ na ostateczne ustalenie wysokości wynagrodzenia. W ocenie Sądu nie wywiązanie się przez dozorcę z nałożonych na niego obowiązków informacyjnych nie może prowadzić do przenoszenia całej odpowiedzialności na organ, pozostający w niewiedzy co do istnienia pojazdów nie odebranych przez ich właścicieli i nabycia uprawnień właścicielskich do tych pojazdów przez Skarb Państwa (aktualnie Starostwo). W przypadku terminowego powiadomienia organu, organ ten miał możliwość odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego i jego sprzedaży, co nie generowało niepotrzebnych kosztów dozorowania. Dlatego też nie można odmówić racji stanowisku organów, że przy ustalaniu początkowego terminu, od którego należy przyznać wynagrodzenie za dozór pojazdu, należy mieć na uwadze także uregulowanie zawarte w § 7 ust. 2 rozporządzenia. Uprawnieniu dozorcy do żądania wynagrodzenia od organu za wykonywanie dozoru odpowiada bowiem obowiązek dozorcy przechowywania rzeczy ze starannością, zapobiegającą utracie jej wartości. Należy zgodzić się z organem administracji, że wydłużony do kilku lat okres przechowania pojazdu na otwartym parkingu prowadzi do znacznego obniżenia jego wartości, ponieważ czynnik czasu oddziałuje na jego techniczne zużycie, a nadto prowadzi do powstania znacznych dodatkowych nakładów poniesionych na dozór, które w tej sytuacji nie mogą być uznane za "konieczne" w rozumieniu normy art. 102 § 2 u.p.e.a. Zatem uprawnione jest stanowisko, że za czas niewłaściwego sprawowania dozoru wskutek uchybienia określonym prawem obowiązkom przez dozorcę, które przyczyniły się do wydłużenia okresu przechowania rzeczy z przyczyn leżących po stronie dozorcy, uzasadnione jest nieprzyznanie dozorcy zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. P. K. nie wywiązał się z obowiązku powiadomienia właściwego miejscowo urzędu skarbowego i podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdów. Ustalenia tego organ dokonał na podstawie informacji zawartej w piśmie z dnia 11 maja 2016r Urzędu Skarbowego w S. , a także informacji wynikającej z pisma z dnia 28 kwietnia 2016r Komendy Powiatowej Policji w S. Dlatego też brak było podstaw do wypłaty należności za dozorowanie pojazdów za okres poprzedzający zawiadomienie organu o nieodebranych pojazdach. Szczegółowe dane, co do okresu dozorowania, za który przyznano zwrot wydatków i wynagrodzenia wynikają z tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do postanowienia. Z uwagi na powyższe okoliczności rozstrzygnięcie organu, w którym odmówił skarżącemu zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozorowanie za okres, w którym P. K. pozostawał w opóźnieniu z zawiadomieniem właściwego organu likwidacyjnego, uznać należy za prawidłowe. Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. .64 ust.2 i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem jak już wyżej wyjaśniono, nie wywiązanie się przez dozorcę z nałożonych na niego obowiązków informacyjnych nie może prowadzić do przenoszenia całej odpowiedzialności na organ, pozostający w niewiedzy co do istnienia pojazdów nie odebranych przez ich właścicieli i nabycia uprawnień właścicielskich do tych pojazdów przez Skarb Państwa. Sąd nie podzielił przy tym zarzutu skargi, że w niniejszym postępowaniu została zachwiana równowaga stron, z uwagi na okoliczność, że podmiotem rozstrzygającym o wysokości przyznanej kwoty za dozór pojazdu, jest tożsamy podmiot zainteresowany ekonomicznie rozstrzygnięciem. Zauważyć bowiem należy, iż wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę, organ w tym zakresie nie ustalił przedmiotowych kosztów arbitralnie, tylko w oparciu o opinię biegłego specjalisty przeprowadzoną w toku postępowania. Biegła uwzględniła okoliczności wysoce korzystne dla wnioskodawcy (chociażby fakt uwzględnienia kosztów zatrudnienia dwóch pracowników, mimo, iż w rzeczywistości przedsiębiorca nie ponosił wydatków na zatrudnianie pracowników). Wobec powyższych rozważań, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącego nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze, iż w sprawie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny w rozumieniu art. 7 k.p.a. jak również został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 k.p.a., a ponadto postanowienie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.