VII SA/Wa 720/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2014 r., znak. [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. S., nazywanego również "skarżącym" z uwagi na złożenie jej z pominięciem ustawowego trybu i terminu określonego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a." oraz w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przesyłka zawierająca ww. postanowienie została odebrana w dniu 20 maja 2014 r. przez siostrę skarżącego A. S. Z przyjętego przez Sąd stanu faktycznego ustalonego na podstawie zawartości akt sądowych wynikało, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 stycznia 2014 r. Natomiast skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 3 marca 2014 r. (data stempla pocztowego). W dniu 18 czerwca 2014 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną na ww. postanowienie, zaskarżając je w całości. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wskazał, że nawet przyjmując, iż skarżący zaskarżoną decyzję otrzymał dopiero w dniu 30 stycznia 2014 r., to należałoby uznać, że nie wniósł skargi w zakreślonym terminie. Mając na uwadze, że fizyczne dostarczenie ww. pisma procesowego do Sądu nastąpiło w dniu 6 marca 2014 r. to nawet nadanie go w tym samym dniu nastąpiłoby po upływie trzydziestodniowego terminu. W piśmie procesowym wniesionym z dnia 2 marca 2015 r. T. S. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2014 r. W motywach wniosku podniósł, iż opóźnienie złożenia wniosku o przywrócenie terminu było spowodowane przeświadczeniem o braku możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł też, że działając bez profesjonalnego pełnomocnika, nie był świadomy przysługujących mu możliwych środków odwoławczych, a ponadto iż w sprawie wystąpiły nowe okoliczności, które uzasadniały złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże jak stanowi § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W myśl art. 88 p.p.s.a. zd. pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanych powyżej przepisów postępowania, wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku. W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że istnieje przeszkoda do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zachodzi jedna z przyczyn wyrażona w art. 88 p.p.s.a., a mianowicie uchybienie siedmiodniowemu terminowi do jego złożenia (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Akta sprawy wskazują, że postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, zostało odebrane przez odebrana w dniu 20 maja 2014 r. przez siostrę skarżącego – A. S. Zgodnie z treścią art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Należy w tym miejscu zauważyć, że przepis powyższy nie wymaga, aby dorosły domownik musiał być upoważniony przez adresata do odbioru jego korespondencji. Ponadto "warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest (...) wyrażenie zgody przez odbierającego i wyraźne podjęcie się oddania pisma adresatowi. (...) Doręczenie to opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób zostało dokonane prawidłowo." (Postanowienie NSA z 6 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 726/12). Mając powyższe na uwadze, nie ulega wątpliwości, że w dniu 20 maja 2014 r. doręczając korespondencję siostrze skarżącego, dokonano doręczenia zastępczego, opierającego się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata. Od tego dnia należy zatem liczyć siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Termin ten upływał z dniem 27 maja 2014 r., tymczasem pismo procesowe, w którym T. S. zawarł wniosek o przywrócenie terminu, zostało sporządzone w dniu 27 lutego 2015 r. i wniesione (za pośrednictwem operatora pocztowego) w dniu 2 marca 2015 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie terminu, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, "w przypadku odrzucenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi; w tej chwili bowiem skarżący dowiaduje się o uchybieniu terminu (postanowienia NSA: z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt II FZ 716/13, z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1150/10). Na marginesie należy zauważyć, że skarżący złożył wniosek po upływie ponad roku od uchybionego terminu, a to stosownie do art. 87 § 5 p.p.s.a oznacza, iż jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w wyjątkowym przypadku. Ponadto powołanie się przez skarżącego na wystąpienie w sprawie nowych okoliczności, które uzasadniałyby jego zdaniem złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie stanowi jednej z przesłanek zawartych w art. 87 p.p.s.a., a zatem nie może być podstawą do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi, jak również nie jest okolicznością uzasadniającą W świetle powyższego, na podstawie art. 88 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.