VII SA/Wa 722/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. D. kwotę 200 zł ( dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] lutego 2010 r., nr 292/10, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1960 r. (administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071, zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania J. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2004 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r., nr [...], nakładającej na I. i S. U. obowiązek doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem przez wypełnienie otworu okiennego w jadalni materiałem o klasie odporności ogniowej EI 60 z uwagi, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że J. D. pismem z dnia [...] lutego 2006 r. wniosła o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Przedmiotową decyzją na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożono na I. i S. U. obowiązek doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem przez wypełnienie otworu okiennego w jadalni materiałem o klasie odporności ogniowej EI 60. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] wznowił postępowanie. Organ odwoławczy stwierdził, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 K.p.a.). Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. i muszą być wyrażone w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 K.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym przyjęte jest, że w tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej jest związany żądaniem zawartym w podaniu i nie może z urzędu zmieniać jego kwalifikacji. W rozpatrywanym przypadku, jako podstawę do wznowienia postępowania wnioskodawczyni podała art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. okoliczność, iż strona postępowania bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jeżeli wnioskodawca opiera swoje żądanie o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wówczas organ we wstępnym etapie postępowania nie może dokonywać ustaleń w zakresie legitymacji wnoszącego podanie, lecz musi ograniczyć formalnoprawną ocenę wniosku do zbadania pozostałych warunków jego skuteczności, w szczególności zaś do oceny, czy zachowano ustawowy termin do wniesienia żądania. W przypadku spełnienia tych warunków, po wznowieniu postępowania w drodze postanowienia, organ powinien przeprowadzić w myśl art. 149 § 2 K.p.a. postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wobec powyższego organ odwoławczy przyjął, że organ pierwszej instancji prawidłowo wznowił postępowanie administracyjne z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. w dalszej kolejności winien on odnieść się do kwestii legitymacji procesowej J. D., jak też okoliczności jej pominięcia w prowadzonym postępowaniu i wpływu tejże okoliczności na wydane rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2004 r. Analiza powyższych faktów winna znaleźć odzwierciedlenie w decyzji kończącej sprawę co do istoty, co nie miało miejsca w przedmiotowym przypadku – w uzasadnieniu skarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do przedstawienia przebiegu przedmiotowego postępowania (ze wskazaniem zapadłych rozstrzygnięć), pominął natomiast – nie licząc przytoczenia treści art. 146 K.p.a. – kwestie związane z przyczyną wznowienia i rozstrzygnięcia, co do istoty. Powyższe pozostaje w sprzeczności z art. 107 K.p.a., zgodnie z którym każda decyzja administracyjna powinna posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne, które służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji polega przy tym nie tylko na obowiązku powołania jej podstawy prawnej, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu, dlaczego organ orzekający zastosował określony przepis, rozstrzygając sprawę, co do istoty. Z uwagi na powyższe uchybienia, w ocenie organu odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ odwoławczy ustalił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że J. D. jest współwłaścicielką nieruchomości przy ul. K. [...] w W., sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością, której dotyczy przedmiotowe postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego, dlatego też wonna zostać uznana za jego stronę z uwagi na możliwość oddziaływania przedmiotowej inwestycji na otoczenie i interesy osób trzecich pod katem indywidualnych cech obiektu. W ocenie organu skarżąca może skutecznie podnosić zarzut, że bez własnej winy nie brała czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i z tej przyczyny żądać weryfikacji decyzji, która została wydana w jego toku. Organ również odniósł się do przywołanego w zaskarżonej decyzji art. 146 § 2 K.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i stwierdził, że wprowadzenie powyższej przesłanki oznacza odejście od przyjętego w kodeksie postępowania administracyjnego domniemania, iż kwalifikowana wadliwość procesowa ma wpływ na treść decyzji – nie zawsze bowiem naprawienie wadliwości proceduralnych wpływa na merytoryczną treść decyzji ostatecznej. Przyjęte jest, ze zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnąłby sprawę tak, jak ta została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie wadliwość procesowa polegająca na braku zapewnienia wszystkim stronom postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2004 r. czynnego w nim udziału nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie istnieją podstawy do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż dotychczasowa decyzja z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w przypadku wykonywania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w przepisach (w tym przepisach techniczno – budowlanych), właściwy organ wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych, a następnie nakłada na inwestora obowiązek dokonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowym przypadku podstawą do nałożenia na I. i S. U. obowiązku w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego była okoliczność wykonania otworu okiennego w ścianie usytuowanej w granicy w odległości mniejszej niż 4 m, co pozostawało w sprzeczności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zasadnie zatem – wobec stwierdzenia powyższej nieprawidłowości – organ powiatowy nakazał inwestorom doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem poprzez wypełnienie otworu okiennego w jadalni materiałem o klasie odporności ogniowej EI 60. W toku dalszego postępowania inwestorzy wypełnili przedmiotowy otwór okienny materiałem o klasie odporności ogniowej E 30, co było podstawą wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] umarzającej postępowanie, które to rozstrzygnięcie zostało uchylone decyzją organu drugiej instancji, który orzekł, co do istoty sprawy i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 889/05. W toku dalszego postępowania I. i S. U. przedstawili dwie opinie techniczne sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, zgodnie, z którymi wypełnienie otworu okiennego jadalni usytuowanego w odległości 3, 30 m od granicy z nieruchomością sąsiednią materiałem o klasie odporności ogniowej E 30 jest wystarczające z punktu widzenia wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zatem obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] został rzeczywiście wykonany, a budynek przy ul. K. [...] w W. został doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu powiatowego z dnia [...] października 2004 r., nr [...] została podjęta w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i stąd brak jest podstaw do merytorycznego podważenia jej treści. Nie ulega wątpliwości, że ewentualne nowe rozstrzygnięcie zapadłe w ramach postępowania wznowieniowego, podjętego z uwagi na uchybienia procesowe (brak udziału w postępowaniu J. D.), odpowiadałoby w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wobec powyższego, organ odwoławczy mając na uwadze treść art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 151 § 2 K.p.a. przyjął, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] października 2004 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa (z pominięciem jednej ze stron postępowania), jednakże z uwagi, iż na skutek wznowienia postępowania w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, należało odmówić uchylenia ostatecznego rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. J. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że w wyniku prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sprawie doprowadzenia budynku I. i S. U. do stanu zgodnego z prawem została wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Przedmiotowe postępowanie zostało ograniczone jedynie do otworu okiennego w jadalni, a pominięto dokonane przez inwestorów istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegające na zwiększeniu kubatury budynku, zmianie wielkości i usytuowania otworów okiennych oraz zmianie w konstrukcji dachu, które winny skutkować wszczęciem procedury naprawczej przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, na co wskazywała we wniosku o wznowienie postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2010 r. uczestnicy postępowania I. i S. U. oświadczyli, że otwór okienny, którego dotyczył obowiązek nałożony decyzją z 2004 r., wypełnili szybą przeciwogniową przezroczystą, z tym, że otwór okienny jest nieotwieralny . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 149 § 2 K.p.a., przedmiotem postępowania w sprawie o wznowienie postępowania (po jego wznowieniu) jest: po pierwsze - ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 145 § 1 K.p.a.; po drugie - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi, bowiem podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy - art. 149 § 2 K.p.a. Takie ukształtowanie przebiegu postępowania wznowieniowego ma swoje następstwa, co do tego, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia rozstrzyga zarówno, co do podstaw wznowienia, jak również o istocie sprawy, w której doszło do wznowienia postępowania. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie, co do przyczyn wznowienia, ustalając, że została spełniona podstawa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż J. D. bez swojej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Natomiast, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ nie przeprowadził należycie postępowania, zakładając, jak to stwierdził w uzasadnieniu decyzji: "decyzja organu powiatowego z dnia [...] października 2004 r., nr [...] została podjęta w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i stąd brak jest podstaw do merytorycznego podważenia jej treści. Nie ulega wątpliwości, że ewentualne nowe rozstrzygnięcie zapadłe w ramach postępowania wznowieniowego, podjętego z uwagi na uchybienia procesowe (brak udziału w postępowaniu J. D.), odpowiadałoby w swej istocie decyzji dotychczasowej". Takie podejście do wyjaśnienia sprawy wznowionej jest niewystarczające w świetle przepisów o postępowaniu administracyjnym. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 K.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą, zatem w końcowym rezultacie, bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46). Zaskarżona decyzja kończy wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r., nr [...], która została wydana w prowadzonym postępowaniu legalizacyjnym, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nałożono nią na I. i S. U. obowiązek doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem przez wypełnienie otworu okiennego w jadalni materiałem o klasie odporności ogniowej EI 60. Wobec stwierdzenia, w zaskarżonej decyzji ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa procesowego, uzasadniających wystąpienie podstawy wznowienia, organ powinien ponownie rozstrzygnąć istotę sprawy i dopiero, kiedy ustali tożsamość rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, związany jest przesłanką negatywną. Wówczas organ nie uchyla decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej. – art. 146 § 2 K.p.a. Zatem wydanie takiej decyzji może nastąpić tylko i wyłącznie w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a nie oceny postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. Dlatego niewystarczające jest z punktu widzenia procesowego, tak jak to uczynił organ w zaskarżonej decyzji, poczynienie oceny przebiegu postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W wyniku wznowienia musi dojść do ponownego rozpoznania sprawy, która była uprzednio zakończona decyzją ostateczną. Prowadząc ponowne rozpoznanie sprawy organ obowiązany jest dokonać ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie. Organ dokonuje oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w razie odmowy wiarygodności tym dowodom, powinien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, tak, aby można było prawidłowo dokonać subsumcji art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem), a w szczególności z § 12 pkt 1 ust. 1 oraz z § 12 pkt 2 ust. 1. Przepis § 12 pkt 2 ust. 1 rozporządzenia dopuszcza usytuowanie budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, natomiast pkt 1 ust. 1 § 12 tego rozporządzenia określa minimalną odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W rozpoznawanej sprawie inwestorzy w sposób samowolny dopuścili się odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, wobec zmniejszenia odległości od ściany z otworami okiennymi do granicy z działką sąsiednią do 3, 30 m. Należało rozważyć, czy nakazanie wypełnienia otworu okiennego materiałem o wskazanej klasie ogniowej, doprowadzi budynek do stanu zgodnego z prawem, tj. z przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie chodzi tu o wymagania przeciwpożarowe, lecz o zachowanie przewidzianych prawem odległości. Jak wynika z oświadczeń inwestorów, materiał użyty do wypełnienia otworu okiennego, jest przeciwogniową przezroczystą szybą. Spowodowało to, że budynek w tej części nie przestał być obiektem bez otworów okiennych. Niewątpliwie działania organu nadzoru budowlanego podjęte w kierunku doprowadzenia odstępstw od projektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem są, jak najbardziej uzasadnione, jednakże muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w nałożeniu na inwestorów stosowanych decyzji. Nadto rozważyć należy, czy ostateczna decyzja merytorycznie rozstrzygająca sprawę we wznowionym postępowaniu nie zapadła po upływie ponad 5 lat od daty doręczenia decyzji z dnia [...] października 2004 r. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. wysłano do stron – według rozdzielnika – w dniu 26 października 2004 r., jednakże w posiadanych przez Sąd aktach administracyjnych brak zwrotnych potwierdzeń odbioru przedmiotowej decyzji przez strony, dlatego rzeczą organu będzie ustalenie daty doręczenia przedmiotowej decyzji stronom. Skutkiem upływu 5 lat od daty doręczenia decyzji będzie to, że organ administracji publicznej nie będzie mógł uchylić decyzji ostatecznej. W takiej sytuacji organ zobligowany jest do wszczęcia postępowania wznowieniowego, lecz wynikiem tego postępowania nie będzie uchylenie decyzji ostatecznej, a stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy obu instancji uchybiły wskazanym wyżej przepisom o postępowaniu, które miały wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy wezmą pod uwagę wskazówki zawarte w powyższym uzasadnieniu, ponadto gdyby doszły do wniosku, że zachodz i konieczność wydania decyzji uchylającej z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., to przed jej wydaniem powinien ustalić czy nie zachodzą negatywne przesłanki do jej wydania z art. 146 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 433 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a.