VII SA/Wa 733/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Gmina Miejska [...], zwana też "skarżącą", "Gminą", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak. [...] orzekającą o nałożeniu na Gminę Miejską [...], obowiązku rozbiórki nieużytkowanego wiaduktu drogowego łączącego drogi gminne tj. ul. [...] i ul. [...]. W przedmiotowej skardze Gmina Miejska [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do organu administracji publicznej, a także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do tutejszego Sądu. W uzasadnieniu podniosła, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, albowiem koszty zrealizowania nakazu rozbiórki oscylują w granicach 250 000 zł – 300 000 zł. Podniosła również, że boryka się z problemami w zakresie zbilansowania budżetu, gdyż koszty na jakie została narażona nie zostały przez nią przewidziane. Argumentowała, że stan przedmiotowego wiaduktu jest na tyle dobry, by możliwe było dopuszczenie ruchu taboru kolejowego na okres kolejnych 12 miesięcy. Na potwierdzenie powyższego skarżąca załączyła do wniosku ekspertyzę techniczną z grudnia 2014 r., jak również oferty wykonania rozbiórki oraz uchwały Rady Miasta. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] wskazując, że nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek pozytywnych zastosowania przez organ administracji art. 61 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.). W ocenie organu nie zachodzą w niniejszej sprawie również okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenia wniosku, ani również przytoczenia w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Gmina co prawda uzasadniła złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazała na okoliczności jakie, jej zdaniem, powodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednak w ocenie Sądu twierdzenia strony jak i przedstawione przez nią dowody nie stanowią dostatecznego potwierdzenia wystąpienia ww. okoliczności. Gmina zwróciła szczególną uwagę na konieczność dokonania przesunięcia wydatków budżetowych, a także odłożenia w czasie innej inwestycji oraz dostatecznie dobry stan przedmiotowego wiaduktu, pozwalający na eksploatację przebiegającej pod nim linii kolejowej przez tabory kolejowe przez okres kolejnych 12 miesięcy, począwszy od daty sporządzenia ekspertyzy – od grudnia 2014 r. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę w tym miejscu na fakt, że zarówno z treści zaskarżonej decyzji jak również z załączonej ekspertyzy wynika, iż stan przedmiotowego obiektu, określony został w znacznej mierze jako niedostateczny oraz przedawaryjny. Wskazano, iż przed zabezpieczeniem, przedmiotowy wiadukt znajdował się w całości w stanie przedawaryjnym, wyłączającym w całości jego eksploatację, oraz oceniono, że zaistniałe uszkodzenia dyskwalifikują dalszą przydatność użytkową przedmiotowego wiaduktu, a wykonane na obiekcie zabezpieczenia mają charakter jedynie tymczasowy. Powyższe twierdzenia skarżącej o dostatecznie dobrym stanie przedmiotowego wiaduktu pozostają zatem w opozycji do ustaleń dokonanych przez organ w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze, iż podstawą wydania decyzji o nakazie rozbiórki było ustalenie przez organ, że przedmiotowy wiadukt znajduje się w stanie stanowiącym bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego, należało wskazać, że potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa w użytkowaniu przebiegającej pod wiaduktem trakcji, jak również konieczność ochrony wartości istotnych z punktu widzenia interesu publicznego, takich jak: bezpieczeństwo, zdrowie oraz życie ludzi, a także ład przestrzenny stanowi dobro wyższego rzędu, co przemawia za niewstrzymywaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, w ocenie Sądu skarżąca nie wskazała na potrzebę ochrony dóbr wyżej sklasyfikowanych niż zdrowie i życie ludzkie, a także wykazała, że była w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów przedmiotowej rozbiórki w ramach budżetu gminy. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji poprzez nienależyte udowodnienie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości nakazania Gminie Miejskiej [...] dokonania rozbiórki będzie badana na etapie rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.