VII SA/Wa 734/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska ( spr), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2015 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną dnia [...] lutego 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własna decyzje wydaną dnia [...] stycznia 2014r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013r., nr [...], znak: [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...], znak: [...] (nakazującą inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego (szałasu) o konstrukcji drewnianej, położonego na działce ewid. nr [...] w [...]) i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm. ) nakazał właścicielowi działki [...] M. K. rozbiórkę wyżej wymienionego obiektu budowlanego. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 2013r. wystąpił M. K., zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa. Po przeprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2014r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013r. Organ podkreślił, że prowadzone postępowanie jest postępowaniem nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia jak w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie to nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności stanowi wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowo – administracyjnym przeważa pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub przesłanki społeczno – gospodarcze, które wywołuje decyzja. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności ( wyrok NSA z dnia 31 października 2008r. II OSK 1306/07, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008r., II OSK 888/07). Podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Wskazał, że z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że na działce ewid. nr [...] położonej w [...] zrealizowany został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej posadowiony na stopach betonowych, przykryty blachą, którego właścicielem, jak wynika z protokołu kontroli z dnia 3 października 2011r.,jest M. K.. W trakcie w/w kontroli ustalono, że budynek jest całkowicie wykończony, posiada parter i poddasze, wyposażony w instalację elektryczną, c.o. i wod.-kan. Z ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego wynika, że będący przedmiotem postępowania budynek (" szałas") został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, bez wymaganego pozwolenia na budowę, wobec czego w sprawie zastosowanie znajdował art. 48 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia [...] października 2011r., nr [...], znak: [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową w/w obiektu budowlanego i nałożył na M. K. obowiązek przedstawienia: - zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie do dnia 31 grudnia 2011r., - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do dnia 30 maja 2012r. M. K. nie przedłożył wymaganych dokumentów, wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazał inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego (szałasu) o konstrukcji drewnianej, położonego na działce ewid. nr [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2013r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylił w całości w/w decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. i nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właścicielowi działki [...] M. K. rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że nie zaistniały przesłanki do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż przedmiotowy obiekt na działce nr [...] zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...], leży na terenie oznaczonym symbolem 9MN – czyli terenie istniejącej zabudowy mieszkaniowej – przeznaczonym dla utrzymania istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w układzie wolnostojącym wraz z urządzeniami i sieciami infrastruktury technicznej, natomiast w przypadku gdy budynek został zrealizowany jako nielegalny przed 2004r. – obowiązuje zakaz realizacji nowych budynków. W ocenie organu powyższe znajduje potwierdzenie w Uchwale Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. , opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 2004r., nr [...], poz. [...], zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego przysiółek [...] w miejscowości [...], której treść koresponduje z pismem Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012r. ( por. § 4 ust. 8 pkt.2) Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane: " Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) Jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem – właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych." Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone w art. 18 ust. 2 Prawa budowlanego sprowadzają się w istocie do dokonania ustaleń przez organ nadzoru budowlanego w zakresie zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oceny zgodności obiektu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wobec niezgodności zrealizowanej inwestycji z przeznaczeniem nieruchomości określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego organ wojewódzki uznał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie powinno być prowadzone na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że " właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę". Przepis art. 48 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, stanowi o konieczności sprawdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności inwestycji powstałej w warunkach samowoli budowlanej z " ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Trzeba więc mieć na względzie, że obowiązujący plan miejscowy to ten, który jest aktualny obowiązujący w dacie rozstrzygania przez właściwy organ, a nie obowiązujący w dacie powstania obiektu budowlanego. Skutki samowoli należy oceniać w światle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązującym w dacie wydawania decyzji. Dlatego właśnie pomimo, że przedmiotowa samowola budowlana została zrealizowana przed data uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jej ocena z zapisami planu miejscowego musi dotyczyć stanu aktualnego na dzień wydania zaskarżonej, a więc obiekt taki traktowany jest jak nowopowstała inwestycja. Powyższe potwierdza wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2013r., sygn. akt II SA/Kr 945/12, który wskazuje, że: "gdy nie ma możliwości wykazania zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia spraw, nie ma możliwości jego legalizacji". W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest podstaw do uznania, ze decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 2013r. wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez rażące naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W/w decyzja nie jest też obarczona żadną z pozostałych wad zawartych w art. 156 § 1 kpa, obligujących organ wyższego stopnia do stwierdzenia nieważności analizowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że pozostają one bez znaczenia dla prawidłowości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014r., i powielają argumenty zawarte we wcześniej złożonych wnioskach, do których organ ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. K.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu z dnia 9 stycznia 2014r. pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie: a) art. 7,77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego i dokładnego ustalenia stanu sprawy, jak również przez nieodpowiadające ustawowym wymogom uzasadnienie decyzji, b) naruszenie art. 7, 8,75 § 1, 77 § 1, 80 kpa w zw. z art. 48 ust. 1, 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie przez organ, ze orzeczony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2013r. nr [...] znak: [...] nakaz rozbiórki obiektu budowlanego (szałasu) o konstrukcji drewnianej, położonego na działce ewid. nr [...] w [...], został wydany na podstawie oczywiście wadliwego i nieprawdziwie ustalającego zgodność z przepisami urbanistycznymi zaświadczenia Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012r. c) art. 156 § 1pkt 2 kpa w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez błędną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszającej prawo. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z póź. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, ze w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni wraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej ppsa, Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ppsa. Przeprowadzona wg powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] lutego 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanej dnia [...] marca 2013r. nakazującej M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego (szałasu) o konstrukcji drewnianej usytuowanej na działce o nr ew. [...] w [...]. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrolowane decyzje zostały wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań – tj. w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie takie ma na celu ocenę decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została ona bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt. 2 kpa.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno – prawnego. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności- skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100). O rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Mając na uwadze, powyższe, w ocenie Sądu nie można stwierdzić aby kontrolowana decyzja była obarczona którąś z wad wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że na działce ewid. nr [...] położonej w [...] zrealizowany został obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej posadowiony na stopach betonowych, przykryty blachą, którego właścicielem, jak wynika z protokołu kontroli z dnia 3 października 2011r. jest M. K.. W trakcie w/w kontroli ustalono, że budynek jest całkowicie wykończony, posiada parter i poddasze, wyposażony w instalację elektryczną, c.o. i wod. – kan. Z ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego wynika, ze będący przedmiotem postępowania budynek ("szałas") został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, bez wymaganego pozwolenia na budowę, wobec czego w sprawie zastosowanie znajdował art. 48 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia [...] października 2011r., nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową w/w obiektu budowlanego i nałożył na M. K. obowiązek przedstawienia: - zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie do dnia 31 grudnia 2011r. - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w terminie do dnia 30 maja 2012r. M. K. nie przedłożył wymaganych dokumentów, wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazał inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] marca 2013r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości w/w decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru sierpnia Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. i nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właścicielowi działki [...] M. K. rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. W ocenie Sądu słusznie organ uznał, że przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone w art.. 48 ust. 2 Prawa budowlanego sprowadzają się w istocie do dokonania ustaleń przez organ nadzoru budowlanego w zakresie zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oceny zgodności obiektu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wobec niezgodności zrealizowanej inwestycji z przeznaczaniem nieruchomości określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego organ wojewódzki uznał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie powinno być prowadzone na podstawie art. 48 ust. 1 Praw budowlanego, który stanowi, że " właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". W związku z tym, że przedmiotowy obiekt znajduje się w strefie nieprzeznaczonej pod tego typu zabudowę, organ wojewódzki wydał, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane decyzję z dnia [...] marca 2013r. , nakazującą jego rozbiórkę. Przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, stanowi o konieczności sprawdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności inwestycji powstałej w warunkach samowoli budowlanej z "ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba więc mieć na względzie, że obowiązujący plan miejscowy to ten, który jest obowiązujący w dacie rozstrzygania przez właściwy organ, a nie w dacie powstania obiektu budowlanego. Skutki samowoli należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Dlatego właśnie słusznie organ uznał, że mimo, iż przedmiotowa samowola budowlana została zrealizowana przed datą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jej ocena z zapisami planu miejscowego musi dotyczyć stanu aktualnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a więc obiekt taki traktowany jest jak nowopowstała inwestycja. W tej sytuacji organ zgodnie z prawem uznał, iż wobec zapisów prawa miejscowego nie ma możliwości skutecznej legalizacji przedmiotowej samowoli, przy czym nie ma znaczenia dla oceny wydanej decyzji fakt, iż w uzasadnieniu decyzji przywołał treść pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012r. – a nie wprost planu miejscowego tj. uchwały Rady Gminy z dnia [...] kwietnia 2004r. To uchybienie organu w ocenie Sądu nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.