VII SA/Wa 740/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi T. G. Piekarnia A. w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T. G. Piekarnia A. w Ż. kwotę 460 zł ( czterysta sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania na wniosek T. G. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...], udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Z., pozwolenia na budowę obwodnicy miasta Ż., w ciągu drogi krajowej nr [...] etap III od km [...] do km [...], na działkach o nr ew. gruntów: obręb [...] - miasto Ż.: [...],[...],[...],[...],[...].[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb gmina Ż. m. B.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...]. W uzasadnieniu organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że T. G. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r. o pozwoleniu na budowę obwodnicy miasta Ż. w ciągu drogi krajowej nr [...], w części dotyczącej odcinka obwodnicy przebiegającej obok działki skarżącego nr [...], przy ul. N. i K. w Ż. (obok piekarni), zarzucając rażące naruszenie prawa polegające na tym, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu, co uniemożliwiło jej obronę własnych interesów. Ponadto, zdaniem skarżącego, projekt techniczny jest niezgodny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Miejskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ wskazał, że analizując akta sprawy, mając na względzie podnoszone przez skarżącego argumenty, nie stwierdza wystąpienia określonych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek wzruszenia w trybie nadzoru ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003r. Przywołując art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) organ wskazał, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpoznawanej sprawie inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego obwodnicy miasta Ż. oraz wydanie decyzji o pozwolenie na budowę ww. obwodnicy w terminie ważności decyzji Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji w trzech etapach, ze zmianami z dnia 12 września 2001 r., oraz z dnia 14 września 2002r. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy akty notarialne, umowy sprzedaży, umowy użyczenia, protokóły przekazania itp. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. (Dz. U. Nr 93 poz. 589) w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji - planowana do realizacji inwestycja zaliczana jest do inwestycji "mogących pogorszyć stan środowiska". W związku z tym na etapie uzgadniania projektu wymagane jest dokonanie odpowiedniej oceny oddziaływania na środowisko w/w inwestycji. W aktach sprawy znajduje się dołączony do projektu "raport oddziaływania na środowisko budowy obwodnicy miasta Ż. w ciągu drogi krajowej nr [...] (etap postępowania o wydanie pozwolenia na budowę), opracowany w grudniu 2001 r. przez dr inż. J. F. - biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, oraz mgr U. J. i mgr B. S., oraz decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. z dnia [...] marca 2002 r., nr NZ [...] uzgadniająca pozytywnie projekt budowlany budowy ww. obwodnicy w miejscowości Ż. w ciągu drogi krajowej nr [...], od km [...] do km [...] w zakresie higieny środowiska oraz wymagań higienicznych i zdrowotnych. Wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie mógł, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem, sformułowane przez skarżącego zarzuty dotyczące, np. nie uczestniczenia, bez własnej winy, w przedmiotowym postępowaniu, są bezzasadne w niniejszym postępowaniu. Organ wskazał, że brak udziału w postępowaniu jak też i brak doręczenia decyzji, to wada określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania. Również argumenty dotyczące niezgodności projektu z obowiązującymi przepisami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Miejskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - w szczególności niezachowania wymaganych odległości drogi publicznej od budynków mieszkalnych i zakładów produkcyjnych, nie spełnienia w projekcie wymaganych zabezpieczeń (w tym przypadku dot. piekarni) w środki ochrony przed hałasem, uznał za bezzasadne. Stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2002 r., Powiatowy Inspektor Sanitarny pozytywnie uzgodnił przedłożony projekt budowlany "Budowy obwodnicy w miejscowości Ż. w ciągu drogi krajowej nr [...] (...), w zakresie higieny środowiska oraz wymagań higienicznych i zdrowotnych na podstawie przedłożonego raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Dokumentacja projektowa posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany obwodnicy został zatwierdzony przez Wojewodę [...]odrębną decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r, nr [...]. Organ dodał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ nie stwierdził wystąpienia w przedmiotowej sprawie określonych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 3, w związku z art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku T. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w części dotyczącej zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...]. Na wstępie organ omówił stan faktyczny mający miejsce po wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. i wskazał, że po ponownym zbadaniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r.. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...] oraz stwierdził nieważność badanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...], a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Z., nieważność ww. własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], w części stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...]. Z uwagi na niewniesienie przez strony środka zaskarżenia przedmiotowa decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], stała się ostateczna. Wskazał, że stwierdzenie nieważności znosi skutki decyzji administracyjnej od dnia jej wydania, stwierdzenie zaś nieważności decyzji nadzorczej powoduje, że poddana stwierdzeniu nieważności decyzja nie tylko powraca do obrotu prawnego, lecz odzyskuje moc od chwili, kiedy została usunięta z obrotu (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 2399/00). W tak określonym stanie prawnym zaszła konieczność ponownego rozpatrzenia wniosku T. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...], co do której wyeliminowaną z obrotu prawnego częścią decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę. Jak ustalono na podstawie akt sprawy, decyzją Urzędu Rejonowego w Ż., Delegatura w Ż. z dnia [...] października 1990 r., znak: [...], udzielone zostało T. G. pozwolenie na budowę piekarni ze sklepem i częścią mieszkalną, na działce nr ew. [...], położonej w Ż. Zgodnie ze znajdującym się w dokumentacji technicznej obiektu - piekarni ze sklepem i częścią mieszkalną, planem realizacyjnym zagospodarowania działki nr ew. [...], część budynku, oznaczona na ww. planie numerem 4, do której zaplanowano sporny zjazd, została zaprojektowana jako część mieszkalna z garażem. Z zatwierdzonego decyzją Starosty Ż. z dnia [...] września 2009 r.. nr [...], zmieniającą wskazaną wyżej decyzję Urzędu Rejonowego w Ż., Delegatura w Ż. z dnia [...] października 1990 r., znak: [...], projektu budowlanego wynika, że część budynku, o której mowa wyżej, nadal pełni funkcje wyłącznie mieszkalne, jako budynek mieszkalny jednorodzinny. Stosownie do postanowień § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, przez zjazd publiczny rozumie się określony przez zarządcę drogi zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego. Natomiast zgodnie z pkt 4 powołanego wyżej przepisu, zjazd indywidualny to określony przez zarządcę drogi zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. W świetle uregulowań § 77 ww. rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Powyższe ustalenia prowadzą do stwierdzenia, że skoro omawiana część budynku pełni wyłącznie funkcję mieszkalną i nie jest prowadzona w niej działalność gospodarcza, to do tej części budynku wystarczające jest zaprojektowanie zjazdu indywidualnego, spełniającego wymagania określone w § 79 ww. rozporządzenia (m. in. szerokość zjazdu min. 4,5 m, w tym jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3 m). Za powyższym stwierdzeniem przemawia również fakt, że zanim zaprojektowano obwodnicę miasta Ż. wraz ze spornym zjazdem, dojazd do części budynku, w której mieści się piekarnia istniał wyłącznie od strony ulicy N., co wynika m. in. z ww. planu realizacyjnego zagospodarowania działki nr ew. [...]. Z dokonanych w tej kwestii ustaleń wynika, że projekt budowlany obwodnicy miasta Ż., zatwierdzony decyzją Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...] nie wprowadził w tym zakresie żadnych zmian - dojazd do piekarni nadal odbywa się od ulicy N. Organ stwierdził, że zaprojektowanie zjazdu indywidualnego z nowoprojektowanej drogi na działkę nr ew. [...] było wystarczające, albowiem jak ustalono w toku niniejszego postępowania, część budynku, do której prowadzi przedmiotowy zjazd, jest użytkowana indywidualnie. Dojazd do części budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza odbywa się natomiast nadal, podobnie jak to miało miejsce przed zaprojektowaniem obwodnicy miasta Ż., od strony ul. N. Zasadnym zatem jest stwierdzenie, iż przyjęte rozwiązania projektowe (m. in. szerokość zjazdu min. 4,5 m, w tym jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3 m), zaspokoją potrzeby komunikacyjne właściciela działki nr [...]i nie naruszają w sposób rażący § 78 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ponadto inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 11 lipca 2003 r., jak też wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 14 sierpnia 2003 r., obejmujące także działkę nr ew. [...], na której zaprojektowano budowę przedmiotowego zjazdu na działkę nr ew. [...]. Inwestor uzyskał także decyzję Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla ww. nieruchomości, z którą projekt - w części dotyczącej ww. zjazdu - jest zgodny. Organ stwierdził, że analiza akt wykazała, iż weryfikowana decyzja Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...], nie narusza przepisów w sposób rażący ani nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Tym samym zasadnym było odmówienie stwierdzenia, na wniosek T. G., nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...]. Organ wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w pozostałym, niż dotyczący budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...], zakresie. Zważywszy na okoliczność, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyeliminował z obrotu prawnego ww. własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], jedynie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w przedmiocie budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...], pozostała część ww. rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], w tym także uchylająca w całości decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...], zachowała obowiązującą moc prawną. W tak określonym stanie prawnym, odniesienie się w niniejszej decyzji do pozostałych kwestii rozstrzygniętych decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...]. nie jest prawnie dopuszczalne, stanowiłoby bowiem ingerencję w stan prawny ukształtowany i utrwalony decyzją ostateczną, a co za tym idzie, skutkowałoby wadą kwalifikowaną decyzji, w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożył T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W skardze zarzucił: - naruszenie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej oraz niewykonanie wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 746/05, z dnia 22 marca 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 2257/06 i z dnia 10 września 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 246/09; - naruszenie przepisu art. 158 § 1 w zw. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w części dotyczącej zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ewidencyjny [...] pomimo zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji; - naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8. art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego, brak uzasadnienia stanowiska organu zgodnie z obowiązującymi wymogami, a w konsekwencji nierozpoznanie wniosku strony i uchylenie się od wyjaśnienia sprawy zarówno w warstwie dowodowej, jak i w treści rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Wskazał, że organ utrzymuje, że zaprojektowanie zjazdu indywidualnego z nowoprojektowanej drogi na działkę nr ewidencyjny [...] było wystarczające, albowiem część budynku, do której prowadzi przedmiotowy zjazd jest użytkowana indywidualnie. Natomiast dojazd do części budynku, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza odbywa się nadal, podobnie jak miało to miejsce przed zaprojektowaniem obwodnicy miasta Ż., od strony ul. N. Projekt budowlany obwodnicy miasta Ż., zatwierdzony decyzją Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...]nie wprowadził w tym zakresie żadnych zmian. W ocenie skarżącego organ po raz kolejny nie rozpoznał istoty sprawy i uchylił się od zajęcia stanowiska, ignorując przy tym ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 746/05, z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2257/06 i z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 246/09. Organ po raz kolejny skupił się w głównej mierze na kwestii typowego zjazdu indywidualnego zaprojektowanego zgodnie z Katalogiem Powtarzalnych Elementów Drogowych (KPED 03.90) prowadzącego do garażu znajdującego się w części mieszkalnej nieruchomości skarżącego, a zatem okoliczności która w przedmiotowej sprawie w ogóle nie była sporna ani kwestionowana przez skarżącego. Skarżący, wbrew sugestiom organu administracji nigdy nie twierdził ani nie twierdzi obecnie, że ten konkretny zjazd ma mieć charakter zjazdu publicznego. Istotą sprawy, której organ nie wyjaśnił w swojej decyzji, jest natomiast charakter zjazdu prowadzącego do posesji skarżącego od ul. N. oraz w szczególności zjazdu wybudowanego od nowo powstałego odcinka ul. R., usytuowanego obok opisanego wyżej zjazdu indywidualnego, o którego zaprojektowaniu i wykonaniu organ w ogóle nie wspomina w swojej decyzji, mimo iż zgodnie z zaleceniami zawartymi we wskazanych wyżej wyrokach sądowych miał się do tej właśnie kwestii odnieść. Mimo wielokrotnych wyjaśnień udzielanych przez skarżącego oraz wskazań zawartych w ww. wyrokach sądów administracyjnych, organ uporczywie i świadomie nie przyjmuje do wiadomości faktu zaprojektowania i wybudowania tego zjazdu i przez cały czas próbuje udowodnić, iż w przedmiotowej sprawie chodzi o prowadzący do garażu zjazd indywidualny. Organ twierdzi ponadto, że dojazd do części budynku, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza odbywa się nadal, podobnie jak miało to miejsce przed zaprojektowaniem obwodnicy miasta Ż., od strony ul. N. oraz że projekt budowlany obwodnicy miasta Ż., zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...] nie wprowadził w tym zakresie żadnych zmian, jednak z zaskarżonej decyzji w dalszym ciągu nie wynika, jaki charakter ma ten zjazd. tzn. czy jest to zjazd publiczny, czy też zjazd indywidualny oraz czy spełnia on wymogi określone w § 78 i 79 oraz w innych przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Twierdzenie organu jest przy tym o tyle tylko prawdziwe, że zjazd od ul. N. faktycznie istnieje, ale nie w takim stanie jak przed budową obwodnicy, bowiem zarówno sama ul. N., jak i zjazd zostały w wyniku tej inwestycji przebudowane, skutkiem czego obecnie zjazd ten nie ma charakteru zjazdu publicznego, bowiem nie spełnia warunków technicznych zawartych w powołanym wyżej rozporządzeniu. Nie polegają więc na prawdzie twierdzenia organu, że budowa w tym zakresie się nie zmieniła. Ponadto całkowite przemilczenie istnienia zjazdu z nowopowstałego odcinka ul. R. powoduje w konsekwencji siłą rzeczy niewyjaśnienie przez organ charakteru tego zjazdu oraz spełniania przez ten zjazd warunków technicznych, a tym samym nierozstrzygnięcie istoty sprawy. Skarżący wskazał że stoi przy tym cały czas na stanowisku, że obydwa zjazdy parametrów właściwych zjazdowi publicznemu nie spełniają i uniemożliwiają korzystanie w należyty sposób z działki będącej własnością skarżącego. Wykonane podjazdy do obsługi piekarni od strony przebudowanego odcinka ul. N. o pochyleniu 17% i od strony połączenia ul. R. z ul. K. o pochyleniu 22%, ponadto usytuowane skośnie na skarpie, nie zapewniają bezpiecznego dojazdu, zwłaszcza dla samochodów ciężarowych z towarem, a praktycznie uniemożliwiają dojazd w zimie, przy zaśnieżeniu i oblodzeniu. Występuje również zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze podczas dojazdu i zjazdu samochodów dostarczających towar. Nie ulega zatem wątpliwości, że obydwa zjazdy wskazanych wyżej parametrów właściwych zjazdowi publicznemu nie spełniają. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. złożył do akt opinię dotyczącą rozwiązań komunikacyjnych z dnia 7 kwietnia 2006 r. wraz z załącznikami i zdjęciami, które to dokumenty na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. zostały dopuszczone jako dowód w sprawie (k:71). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że wydane w toku niniejszego postępowania decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego poddane były kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 1 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 746/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r., znak: [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. W przedmiotowym wyroku podniesiono, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie nieważnościowe z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nadto nie uzasadnił swojego stanowiska zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Przede wszystkim podkreślił, że skarżący we wniosku zarzucił, że nie zostały zachowane wymagane przepisami odległości drogi publicznej od budynków mieszkalnych i zakładów produkcyjnych, zaprojektowane zjazdy i wjazdy do jego posesji nie spełniają wymogów technicznych oraz nie gwarantują bezkolizyjnego i funkcjonalnego dojazdu i wyjazdu do piekarni. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się zaś tylko do zajęcia stanowiska w kwestii spełnienia przez inwestora wymagań w zakresie ochrony środowiska, natomiast główne zarzuty dotyczące zjazdów i wyjazdów, łuków, zachowania odległości i braku bezpieczeństwa ruchu samochodów ciężarowych w zaskarżonej decyzji całkowicie pominął. Naruszył tym samym w sposób oczywisty art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 80 K.p.a. Ponadto w ocenie Sądu z zaskarżonej decyzji nie wynikało, jaki charakter mają zjazdy (wjazdy) z obwodnicy i ul. N. na teren posesji skarżącego, tzn. czy są to zjazdy publiczne, czy też zjazdy indywidualne oraz czy spełniają one wymogi określone w § 78 i 79 oraz w innych przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430). Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu wniosku T. G., decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art., 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2257 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. W przedmiotowym wyroku Sąd stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie nieważnościowe z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz ponownie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nadto nie uzasadnił swojego stanowiska zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd wskazał, że "(...) Organ administracji zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w powołanym na wstępie wyroku winien był nie tylko ustalić jaki zjazd wybudowano publiczny czy indywidualny, ale też przede wszystkim ocenić czy w konkretnej sytuacji pozwolenie na budowę spornej inwestycji nie narusza prawa. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowi, iż zjazd publiczny to - określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego, natomiast zjazd indywidualny to - określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Jak z tego wynika to zarządca drogi określa, czy dany zjazd jest indywidualny czy publiczny. To, jednakże że decyzja ma charakter uznaniowy nie oznacza, iż może ona być dowolna. Wydając decyzje w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu z drogi krajowej organ administracji kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Zjazd jest obiektem budowlanym służącym do obsługi nieruchomości położonych przy drodze publicznej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien mieć na względzie, że w tym konkretnym przypadku zaprojektowany zjazd miał zapewnić komunikację z drogą publiczną obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza- piekarnia. Do obiektu tego z racji prowadzonej działalności dojeżdżają samochody nie tylko osobowe, ale także ciężarowe. Organ administracji winien ocenić czy zaprojektowanie zjazdu indywidualnego, a nie publicznego nie narusza przepisów ww. rozporządzenia, a w szczególności § 77 i 78". Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., wydaną po wskazanym powyżej wyroku z dnia 22 marca 2007 r., uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] listopada 2004 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...] oraz stwierdził nieważność badanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...], a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że na działce nr ew. [...]usytuowana jest piekarnia "A.", a więc obiekt w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Z uwagi na to inwestor zobowiązany był wybudować zjazd publiczny, tak aby umożliwić prawidłowy dojazd wszelkiego typu pojazdów do działki skarżącego. Wskazał, że dokumentacja wskazuje, iż na ww. działce usytuowano zjazd indywidualny ([...]), co jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, ponieważ wybudowany zjazd nie zapewnia prawidłowej komunikacji z obiektem, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Z., nieważność ww. własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], w części stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...]. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji stwierdził, że zaprojektowanie zjazdu indywidualnego ([...])z nowoprojektowanej drogi na działkę nr ew. [...] było wystarczające, gdyż jak ustalono cześć budynku, do której prowadzi sporny zjazd jest użytkowana indywidualnie. Dojazd do części budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza odbywa się (tak jak to miało miejsce przed zaprojektowaniem obwodnicy miasta Ż.) od strony ul. N. Niewątpliwie w tak określonym stanie prawnym zaszła konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku T. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] listopada 2004 r., w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...], co do której wyeliminowaną z obrotu prawnego częścią decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę. Skutkowało to wydaniem kontrolowanej przez Sąd decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 3 w związku z art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku T. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r., organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...], w części dotyczącej zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...]. W niniejszym postępowaniu obowiązkiem organów nadzoru było ustalenie czy decyzja Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...], udzielająca Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Z., pozwolenia na budowę obwodnicy miasta Ż., w ciągu drogi krajowej nr [...] etap III od km [...] do km [...], na działkach w niej wskazanych obręb [...] - miasto Ż. dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 K.p.a. w części dotyczącej budowy zjazdu zaprojektowanego na działkę nr ew. [...]. W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...] zarzucił, że projekt techniczny w części "dotyczącej obwodnicy przy ul. N. i K. w Ż. z uwagi na zlokalizowaną na mojej działce nr [...] piekarnię i dom mieszkalny jest niezgodny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (...)". Według skarżącego nie zostały zachowane wymagane przepisami odległości drogi publicznej od budynków mieszkalnych i zakładów produkcyjnych, zaprojektowane zjazdy i wjazdy do jego posesji "nie spełniają wymogów technicznych (...) oraz nie gwarantują bezkolizyjnego i funkcjonalnego dojazdu i wyjazdu do piekarni samochodów ciężarowych z mąką". wadliwe są promienie łuków zjazdu i wjazdu, a nadto brak jest właściwego zabezpieczenia piekarni przed hałasem, drganiami i kurzem. Organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że zaprojektowanie zjazdu indywidualnego z nowoprojektowanej drogi na działkę nr ew. [...] było wystarczające, albowiem jak ustalono w toku niniejszego postępowania, część budynku, do której prowadzi przedmiotowy zjazd, jest użytkowana indywidualnie. Dojazd do części budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza odbywa się natomiast nadal, podobnie jak to miało miejsce przed zaprojektowaniem obwodnicy miasta Ż., od strony ul. N. Zasadnym zatem jest stwierdzenie, iż przyjęte rozwiązania projektowe (m. in. szerokość zjazdu min. 4,5 m, w tym jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3 m), zaspokoją potrzeby komunikacyjne właściciela działki nr [...]i nie naruszają w sposób rażący § 78 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Organ po raz kolejny skupił się na kwestii zjazdu indywidualnego zaprojektowanego zgodnie z Katalogiem Powtarzalnych Elementów Drogowych (KPED 03.90) prowadzącego do garażu znajdującego się w części mieszkalnej nieruchomości skarżącego. Charakter tego zjazdu i jego parametry nie były sporne, ani kwestionowane przez skarżącego. Główne zarzuty skarżącego dotyczyły zjazdu (wjazdu) z obwodnicy i ul. N. do piekarni "A." (łuków zjazdu i wjazdu, zachowania odległości i braku bezpieczeństwa ruchu samochodów ciężarowych). W tym zakresie organ ograniczył się do stwierdzenia, że projekt budowlany obwodnicy miasta Ż., zatwierdzony decyzją Wojewody [...]z dnia [...] października 2003 r., nr [...]nie wprowadził w tym zakresie żadnych zmian - dojazd do piekarni nadal odbywa się od ulicy N. Natomiast skarżący zarzucał, że zarówno sama ul. N., jak i zjazd zostały w wyniku tej inwestycji przebudowane, co spowodowało, że zjazd ten nie spełnia wymogów zjazdu publicznego.. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, jaki charakter mają te zjazdy (wjazdy) z obwodnicy i ul. N. oraz czy spełniają one wymogi określone w § 78 i 79 oraz w innych przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430). Organ obowiązany był ocenić, czy w zaistniałych okolicznościach pozwolenie na budowę nie narusza prawa. Ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę wskazania zawarte w powyższym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 433 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.