VII SA/Wa 742/15

Dnia 25 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny w celu sprawdzenia kwalifikacji kierowcy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] orzekającą o skierowaniu skarżącego do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał "mam 74 lata, a kierowcą jestem od 25 lat. Jestem człowiekiem schorowanym. [...] dzień w którym naliczono mi 16 punktów karnych to dzień w którym przeżyłem osobistą tragedię, skutkiem czego zostałem odwieziony do szpitala w [...]. Obecnie nadal jestem pod opieką lekarską. Wiem, że przepisy tak stanowią, ale za tymi przepisami nieraz kryje się ludzka tragedia, ludzkie życie. Zdawanie w obecnych czasach egzaminu na prawo jazdy, przy obecnych wymogach, gdzie ludzie młodzi nieraz nie mogą im podołać dla mnie człowieka słabego graniczy z niemożliwością. Mieszkam w [...], w której brak jest autobusów miejskich (do [...]), a do dworca kolejowego mam 1,5 km. Bez samochodu nie mógłbym się dostać do lekarzy, pod opieką których muszę być, bym mógł jeszcze żyć. Badania psychologiczne orzekły brak przeciwskazań do kierowania pojazdami. Przedłużająca się sytuacja, która jest przedmiotem niniejszej sprawy powoduje, że pomimo brania leków trudno mi wyjść z depresji. To leczenie w niczym nie ogranicza mojej sprawności do prowadzenia pojazdów mechanicznych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Przedmiotem wstrzymania wykonania aktu lub czynności, jak podkreśla orzecznictwo sądów administracyjnych, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). W przedmiotowej sprawie decyzja, w stosunku do której skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania, dotyczy skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy, a zatem niewątpliwie jest aktem podlegającym wykonaniu. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa powyżej. Dodatkowo wskazać należy, że przywołane w treści wniosku okoliczności dotyczące nasilających się kłopotów zdrowotnych skarżącego o charakterze psychicznym (depresja) oraz kłopoty z poruszaniem się jak również trudność w ewentualnym przystąpieniu do egzaminu państwowego z zakresu prawa jazdy w wyznaczonym terminie, nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi aktualny stan zdrowia skarżącego. Do przedmiotowego wniosku skarżący załączył bowiem kartę informacyjną leczenia szpitalnego z oddziału SOR z dnia 13 sierpnia 2012 r., która jest zupełnie nieczytelna oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 19 marca 2015 r. specjalisty psychiatry o braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych, które to zaświadczenia jednak w żadnym stopniu nie dowodzą, że skarżący nie może przystąpić do egzaminu kontrolnego, ani nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Z akt sprawy również nie wynika, by stan zdrowia skarżącego uniemożliwiał mu przystąpienie do egzaminu w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Sądowi nie jest znana z urzędu sytuacja zdrowotna skarżącego, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. Wskazać również należy, że decyzja, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący dotyczy wyłącznie skierowania na egzamin, a nie jego potencjalnej konsekwencji w postaci decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Dopiero ewentualne nieprzystąpienie przez skarżącego do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje, bądź uzyskanie przez niego negatywnego wyniku tego egzaminu, skutkować będzie wszczęciem postępowania w przedmiocie pozbawienia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. Sprawa dotycząca cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi podlega załatwieniu w odrębnym trybie, odrębnym rozstrzygnięciem, wykonanie decyzji o skierowaniu skarżącego na egzamin nie jest równoznaczne z cofnięciem skarżącemu prawa jazdy. Ponadto Sąd wskazuje, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.) W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez skarżącego przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.