VII SA/Wa 743/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska- Śpiewak, Sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości skargę oddala. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), nawiązując do art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) przekazał wniosek T.M. z [...] stycznia 1997 r. o doprowadzenie budynku przy ulicy T. w P. do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego do właściwego organu, to jest Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że badając akta dotyczące zabudowy przy ul. T. w P. przesłane w dniu 5 stycznia 2005 r. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego po zakończeniu postępowania znak: [...] i w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku w sprawie 7/IV SA 1659/03 ustalono, że w aktach organu I instancji - Prezydenta Miasta [...] zawarty jest wniosek T. M. o doprowadzenie do stanu pierwotnego ogrodu zimowego na terenie jej posesji w związku z upływem terminów zapisanych w ugodzie administracyjnej z dnia 19 października 1995 r. Organ wskazał, iż sprawa dotyczy samowoli budowlanej, wobec czego organem właściwym w sprawie jest – zgodnie z przepisem art. 83 Prawa budowlanego – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...]. Zażalenie na to postanowienie złożył K. P., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie akt do właściwego organu, jakim jest w jego ocenie Prezydent Miasta [...]. Wnoszący zażalenie podniósł, że Wojewoda [...] popełnił błąd w zakresie oceny prawnej sprawy, postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy bowiem pozwolenia na budowę ogrodu zimowego, a nie samowoli budowlanej, której nigdy się nie dopuścił. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podniósł, iż w złożonym ustnie wniosku T.M. podnosi się kwestię samowolnie dokonanych robót budowlanych. Zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego rozpatrzenie tego typu kwestii leży w sferze kompetencji właściwego miejscowo powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. W przedmiotowej sprawie jest nim Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...]. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.P. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, iż ten nie ustosunkował się w uzasadnieniu postanowienia do meritum sprawy, jakim jest udzielenie pozwolenia na budowę ogrodu zimowego w miejsce istniejącej zabudowy tarasu. K.P. podniósł, iż w ugodzie administracyjnej z dnia 19 października 1995 r., zatwierdzonej postanowieniem Wojewody [...] z [...] listopada 1996 r., zobowiązał się do rozbiórki zabudowy tarasu pod warunkiem otrzymania pozwolenia na budowę ogrodu zimowego. K.P. wskazał, że po otrzymaniu prawomocnego pozwolenia na budowę ogrodu zimowego, zanim przystąpi do jego budowy, będzie musiał rozebrać istniejącą zabudowę tarasu, wobec czego problem samowoli budowlanej stanie się bezprzedmiotowy. W ocenie skarżącego przekazanie sprawy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] jest przedwczesne z wyżej wskazanych przyczyn, a także z powodu wniesionej do sądu administracyjnego skargi na decyzję Wojewody [...] dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ogrodu zimowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślenia wymaga, iż organ administracji publicznej, aby mógł wydać decyzję w danej sprawie, musi być właściwy do rozpoznawania i załatwiania spraw indywidualnych danego rodzaju w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Taka zasada wynika z art. 19 kpa, który stanowi, iż organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Rozwinięciem przewidzianego w tym przepisie obowiązku jest art. 65 § 1 kpa, który przewiduje, iż w sytuacji, gdy organ administracji, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, winien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu. Przepis ten jednocześnie chroni stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m.in. formułowania żądań i kierowania ich do właściwych organów. Przepisy normujące właściwość organów administracyjnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W przypadku ich naruszenia przy wydawaniu decyzji kodeks postępowania administracyjnego ustanawia sankcję w postaci stwierdzenia nieważności decyzji. Należy pamiętać, iż złożone przez stronę żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania. Określenie tego przedmiotu należy tylko i wyłącznie do strony występującej z żądaniem. W przedmiotowej sprawie wniosek T. M. wniesiony do Wojewody [...] dotyczył doprowadzenia ogrodu zimowego zrealizowanego na posesji przy ul. T. w P. "do stanu pierwotnego w związku z dokonaną samowolną realizacją tej inwestycji". Tego typu sprawy należą, stosownie do treści art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, do kompetencji właściwego miejscowo powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Do zadań organów nadzoru budowlanego należy bowiem kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, a w tym kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...], jako organ niewłaściwy, zobligowany był więc do przekazania przedmiotowego wniosku, wobec czego jego postanowienie z dnia [...] stycznia 2005 r., jak również postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2005 r. należy uznać za prawidłowe. Podkreślić trzeba, iż Wojewoda [...] przekazując przedmiotowy wniosek do właściwego organu nie przesądza, że doszło do samowoli budowlanej, jak zdaje się sądzić skarżący. Te kwestie będą dopiero przedmiotem rozważań w postępowaniu toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] i to w tym postępowaniu skarżący winien podnosić argumenty, które, jego zdaniem, świadczą o tym, iż przy realizacji przedmiotowego ogrodu zimowego nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.