VII SA/Wa 743/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] Pismem z dnia 12 marca 2015 r. A. K. wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...]. W piśmie z dnia 21 października 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] nakazującej skarżącej dokonanie rozbiórki kiosku handlowego zlokalizowanego u zbiegu ulic P. i B. w W. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja ww. z dnia [...] lutego 2011 r. obliguje skarżącą do uiszczenia bardzo wysokiej kwoty pieniężnej tytułem pokrycia kosztów przeprowadzenia rozbiórki obiektu budowalnego. Wobec zwolnienia skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, że skarżąca znajduje się w bardzo złej sytuacji majątkowej. Obecnie znajduje się wręcz na skraju wykluczenia społecznego. Wykonanie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. prowadzi nie tylko do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lecz istotnie ją wyrządza. Gdyby doszło do realizacji decyzji to skutki byłyby nieodwracalne, skarżąca pozostałaby całkowicie bez środków do życia i bez perspektyw na poprawę warunków życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przepis art. 61 § 3 ppsa rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 ppsa będzie mieć zatem znaczenie jakie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zdaniem Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem, tak szerokie, jak wyżej wskazano rozumienie sprawy administracyjnej uniemożliwia wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji, w sytuacji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji, a postępowanie zakończone zostało odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przede wszystkim bowiem kwestia nakazu wykonania rozbiórki oraz kwestia zachowania terminu do wniesienia odwołania, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu organ nie odnosił się do kwestii zasadności nałożonego na skarżącego obowiązku, bowiem stwierdził, że istnieje przeszkoda (odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania) do merytorycznego rozpoznania sprawy. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Przyjęcie koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów strony skarżącej dotyczących decyzji organu I instancji, rozstrzygającej sprawę "materialną", byłoby w istocie równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 ppsa statuujących konieczność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12). Z tego też powodu Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że na mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] obowiązek objęty Tytułem wykonawczym TYT[...] Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], dotyczący nakazu nałożonego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], został skierowany do wykonania zastępczego w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanej A. K. Następnie czynności egzekucyjne o których mowa powyżej, zostały przeprowadzone w 23 grudnia 2011 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji