VII SA/Wa 746/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania nośnika reklamowego na działce nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w orzecznictwie przyjęło się rozróżniać dwa rodzaje urządzeń reklamowych tj. wolno stojące trwale związane z gruntem, które wymagają pozwolenia oraz tablice i urządzenia reklamowe, na których instalowanie wymagane jest jedynie zgłoszenie. O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem decyduje to, czy jego wielkość, konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa, wymagają takiego trwałego związania. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja składająca się z konstrukcji nośnej oraz zainstalowanej do nie tablicy reklamowej o powierzchni 18 m2 przy wysokości całego urządzenia 8,04 m jako budowa konstrukcji o znacznych rozmiarach, przenoszącej duże siły i momenty, wymaga pozwolenia na budowę z art. 28 ustawy Prawo budowlane. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą i zarzucając naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 77 § 1w związku z art. 7 kpa, a także art. 107 § 1 i 3 kpa. Strona skarżąca podniosła, iż decyzja organu I instancji nosząca datę 19 marca 2008 r., została wydana przed dokonaniem zgłoszenia, które nastąpiło dnia 30 kwietnia 2009 r. i okoliczność tę była podnoszona w odwołaniu, ale organ II instancji nie odniósł się do zarzutów strony. Przy wydawaniu decyzji organy oparły się wyłącznie na dokumentach, nie przeprowadziły zaś dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co skutkowało brakiem własnych ustaleń co do zakresu przewidzianych przez projektanta prac budowlanych w miejscu funkcjonowania nośnika reklamowego. Skarżący zarzucił, że organ nie badał załączonego projektu technicznego w z zakresie jego konstrukcji i bezpieczeństwa. Inwestor podkreślił, że przedmiotowe urządzenie nie jest trwale związane z gruntem, a zatem nie stanowi budowli, zaś art. 29 Prawa budowlanego nie przewiduje żadnej zależności wynikającej z faktu zakwalifikowania danego obiektu do kategorii budowli. Wskazał też ponadto, że urządzenie objęte zgłoszeniem po zmontowaniu może być bez uszczerbku dla samego urządzenia rozmontowane i zamontowane w innym miejscu, co jest istotne dla uznania całej czynności za "instalowanie". Inaczej mówiąc, jest ono instalowane wyłącznie dla przemijającego użytku, ponadto może być bez uszkodzenia oderwane od gruntu i zainstalowane w inne lokalizacji. Zdaniem skarżącego błędne jest stanowisko organu, jakoby o trwałości związania z gruntem miała świadczyć okoliczności, że konstrukcja wraz z fundamentem jest na tyle trwała, że uniemożliwia jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zaś o tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, decyduje technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce (vide wyrok NSA z dnia 3 września 2009 r. II OSK 1331/08) W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy sprzeciw wniesiony do zgłoszenia zamiaru budowy nośnika reklamowego przy ul. [...] w W. Sprzeciw został wniesiony przez organ I instancji decyzją z dnia [...], podczas gdy zgłoszenie nosiło datę [...]. Porównanie powyższych dat wskazuje, iż sprzeciw wniesiono przed datą zgłoszenia i choć okoliczność tą podnosił inwestor zarówno w odwołaniu i skardze sądowej, organ odwoławczy nie wyjaśnił, jaka jest przyczyna rozbieżności tych dat, choć ma to znaczenie dla ustalenia prawidłowości zgłoszenia sprzeciwu. Stanowi to okoliczność, do której sąd, w tej sytuacji, w ogóle nie może się odnieść i która powoduje niemożność dokonania kontroli prawidłowości wniesienia sprzeciwu. A ponadto organ naruszył przepisy art. 7 i 77 kpa, bowiem jak wynika z projektu (pkt 5), urządzenie może być posadowione na gruntach mineralnych w stanie rodzimym, bądź gruncie nasypowym z jego zagęszczeniem, przy czym ostateczną decyzję o sposobie posadowienia fundamentu winien podjąć projektant wykonujący adaptację projektu powtarzalnego dla konkretnej lokalizacji. Jednocześnie w projekcie mówi się o dwóch wariantach posadowienia fundamentu nietrwale związanego z gruntem, tj. zagłębionej i usytuowanej na powierzchni, ale brak jest dowodu, że adaptacja projektu powtarzalnego została wykonana. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób zaprojektowano ustawienie tego konkretnego urządzenia na gruncie, co ma podstawowe znaczenie dla określenia, czy będzie konieczne wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych, polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża. W przypadku stwierdzenia takiego stanu rzeczy, oceny zamiaru wykonania robót należy dokonywać w świetle definicji podanej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, rozważając, czy w tym konkretnym przypadku będą wykonywane roboty budowlane odpowiadające pojęciu budowy zdefiniowanej w przywoływanym przepisie, czy też będzie przeprowadzana instalacja nie wymagająca wykonania takich prac. Wyjaśnienie tej kwestii ma zaś podstawowe znaczenie dla oceny, czy przewidziane przez inwestora roboty wymagają pozwolenia na budowę, czy też projektant nie przewiduje wykonania żadnych prac budowlanych w tym miejscu, co można byłoby uznać za zamiar instalacji urządzenia. Dla wyjaśnienia tej kwestii organ winien wezwać inwestora do uzupełnienia brakujących dokumentów, a następnie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyżej wskazane naruszenia art. 7 i 77 kpa, a także art. 107 § 3 kpa w postępowaniu administracyjnym, których konsekwencją jest niewyjaśnianie stanu faktycznego sprawy, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 powołanej ustawy.