VII SA/Wa 756/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi I. E. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2012r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda [...] , na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 11 i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, ust. 4c, ust. 4d, art. 17 ust. 1 i 3 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2008r., Nr 193, poz.1194 ze zm.), art. 92, art. 93 i art.95 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji o zwolnieniu na realizację inwestycji drogowej, udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku węzeł W. - węzeł W. ([...]) od km [...] do km [...] w zakresie odcinka [...] ( węzeł Z.- węzeł S. z węzłem) - od km [...] do km [...] wraz z infrastrukturą. Jednocześnie organ zatwierdził projekt budowlany, a także podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od tej decyzji wniósł D. J., po rozpoznaniu którego Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2012r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wyjaśnił, iż stosowanie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Badając przymiot strony wnoszącego odwołanie ustalono na podstawie ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S., że działka nr ew. [...] położona w miejscowości B. gmina B., której dotyczą zarzuty i wnioski odwołania, nie jest własnością D. J.. Nie jest on także jej użytkownikiem wieczystym ani też żadnej innej nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej Skarżący wezwany przez organ do wykazania interesu prawnego wyjaśnił, że obecnie właścicielem działki jest jego córka I. E., której działkę przekazał aktem darowizny. Ustaliwszy powyższe organ uznał, że wnoszący odwołanie nie jest stroną toczącego się postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a., w związku z czym nie może skutecznie dokonywać w tym postępowaniu żadnych czynności we własnym imieniu. W dalszej treści uzasadnienia organ wyjaśnił istotę interesu prawnego, którym legitymować musi się każda strona postępowania. Ponieważ skarżący nie wykazał, że posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] postępowanie odwoławcze należało umorzyć. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. E. przyznając, że faktycznie jej ojciec D. J. nie ma tytułu prawnego do działki nr [...], gdyż ona jest jej właścicielką. Z uwagi na fakty, że przebywa obecnie za granicą, a ojciec zamieszkuje na terenie nieruchomości prosiła go o wniesienie odwołania od decyzji z dnia [...] września 2011 r. Powtórzyła podniesione w odwołaniu zarzuty i wniosła "ponowne rozpatrzenie odwołania". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzję Ministra Transportu, Budowy i Gospodarki Morskiej, którą organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt k.p.a. umorzył postępowanie odwołanie wszczęte odwołaniem D. J. Odwołanie, jako środek zaskarżenia decyzji administracyjnej umożliwia stronie postępowania administracyjnego, niezadowolonej z wydanej decyzji, domaganie się ponownego rozpatrzenia sprawy i jest gwarancją realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 k.p.a.. Zgodnie z art. 127 § 1 postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie na skutek odwołania wniesionego przez stronę. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony został pogląd, uznawany również w nauce prawa, iż podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu zakresie prawa materialnego. W wyroku z dnia 11 kwietnia 1991 r., III ARN 13/91 Sąd Najwyższy stwierdził, że " interes prawny powinien być rozważany jako zobiektywizowana czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej - jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, a także aktualnie istnieje". Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wykazać przepisu prawa materialnego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać jego dopuszczalność. Dopuszczalność ta wyznaczona jest przesłankami przedmiotowymi i podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez podmiot legitymizowany, czyli stronę postępowania. Ustalenie przez organ, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, a tym samym nie jest stroną postępowania obliguje do zakończenia postępowania odwoławczego poprzez jego umorzenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. ( por. uchwała Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999r., OPS 16/98). Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości bowiem D. J. wnoszący odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2011r. udzielającej zgodę na realizację inwestycji drogowej nie był stroną tego postępowania. Brak interesu prawnego odwołującego jest w sprawie niesporny, co oznacza zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zatytułowanej "odwołanie od decyzji" I. E. domagała się ponownego rozpoznania odwołania wniesionego już przez podmiot legitymowany. W związku z tak sformułowanymi zarzutami skargi wskazać tylko należy, że w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ drugiej instancji ma walor ostateczności i służy od niej wyłącznie skarga do sądu administracyjnego. Zważywszy na charakter zaskarżonej decyzji rozstrzygającej wyłącznie o legitymacji wnoszącego odwołanie, poza oceną Sądu pozostają zarzuty merytoryczne podniesione w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r., gdyż rozpoznanie skargi w tym zakresie wykraczałoby poza ramy niniejszego postępowania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a. ( Dz. U. z 2002r. poz.270) orzekł, jak w sentencji.