VII SA/Wa 758/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. W., M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). Przedmiotem skargi wniesionej przez M. i M. W. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2006 r. nr [...] uchylająca w całości -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Wojewody [...] z [...] września 2003 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 1992 r. nr [...] i odmawiająca stwierdzenia powyżej wskazane orzeczenia z [...] kwietnia 1992 r. Decyzją z [...] kwietnia 1992 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w A. udzielił E. i R. L. pozwolenia na budowę kawiarni o pow. użytkowej 266 m² na działce położonej A. przy ul. [...] [...] nr ew. gruntu [...]. Pismem z [...] kwietnia 2002 r. M. i M. W. (właściciele nieruchomości sąsiadującej z inwestycją), zażądali stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu swojego żądali przywołali w 9 punktach te przepisy, które w ich ocenie przy wydaniu rozstrzygnięcia kwestionowanego zostały rażąco naruszone. Pismem z [...] maja 2005 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek M. i M. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A., a następnie -po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego strony składały wyjaśnienia i dodatkowe wnioski- w dniu [...] listopada 2002 r. wydał decyzję, którą odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia. Decyzją z [...] stycznia 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję tę odmawiającą stwierdzenia nieważności uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie, decyzją z [...] września 2003 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność badanej w tym postępowaniu decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzja Burmistrza Miasta A. z [...] kwietnia 1991 r. nr [...] ustalająca lokalizację kawiarni na terenie działki nr [...] położonej w A. przy ul. [...] [...], wydana została z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. Stwierdzając powyższe organ wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w decyzji z [...] czerwca 2003 r. uznało, iż ww. decyzja lokalizacyjna dotycząca usytuowania kawiarni na terenie przeznaczonym na cele jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego zawiera rozstrzygnięcia niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, i w świetle obowiązującego w dacie jej wydania art. 46 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym jest nieważna. Jednakże stosownie do art. 156 § 2 k.p.a. Kolegium nie stwierdziło jej nieważności z przyczyny wymienionej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. i ograniczyło się do stwierdzenia, iż decyzja lokalizacyjna została wydana niezgodnie z prawem. Opierając się na tych ustaleniach Wojewoda [...] uznał, że pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji jest niezgodne z art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania E. i R. L. od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2003 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na skutek skargi wniesionej przez inwestorów była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem wydanym 7 marca 2005 r. w sprawie o sygn. akt 7/IV SA 5073/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że jak wynika z informacji przedstawionych przez uczestniczkę postępowania M. W., decyzja lokalizująca kawiarnię wydana została na teren zupełnie innej nieruchomości, na działce nr [...] przy ul. [...], która to inwestycja została zrealizowana i funkcjonuje pod nazwą kawiarnia "[...]" i należy do innego właściciela niż osoba skarżąca. Kwestionowane zaś pozwolenie na budowę dotyczy budowy na działce nr [...] przy ul. [...] i nie było poprzedzone decyzją lokalizacyjną. Z dokumentacji lokalizacyjnej znajdującej się w aktach sprawy, a w szczególności z załączników mapowych nie można było w sposób jednoznaczny ustalić, czy obiekt objęty pozwoleniem na budowę jest obiektem wskazanym w decyzji Burmistrza Miasta A. z [...] kwietnia 1991 r. oraz jaki jest aktualny stan prawny nieruchomości i jaki był w chwili wydania pozwolenia na budowę. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i w efekcie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 80 tej ustawy, bowiem w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i M. W. Wyrokiem z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 913/05 Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] września 2003 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 1992 r. wydanej w sprawie pozwolenia na budowę i odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że mimo iż decyzja lokalizacyjna Burmistrza A. z [...] kwietnia 1991 r. została uznana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. za wydaną wbrew zapisom ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. to wobec odstąpienia od stwierdzenia jej nieważności pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę i wiązała organ wydający tą ostatnią decyzję. Z tego też powodu nie można uznać, że decyzja badana w tym postępowaniu Kierownika Urzędu Rejonowego w A. została podjęta z rażącym naruszeniem art. 3 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Co do różnic w oznaczeniu nieruchomości w decyzji lokalizacyjnej i w decyzji w sprawie pozwolenia na budowę organ podał, że w załącznikach opisowym i graficznym do decyzji lokalizacyjnej wskazano granice lokalizacji inwestycji na działce o nr ew. [...], wobec tego wymienienie w decyzji lokalizacyjnej jedynie działki nr ew. [...], która była wówczas miejscem zamieszkania inwestorów nie ma wpływu na wynik postępowania. Organ podał też, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestorzy dołączyli akt notarialny z [...] marca 1992 r. potwierdzający ich prawo do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Nadto, organ odwoławczy podał, że nie stwierdzono aby przedmiotowa inwestycja naruszała przepisy rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ewentualne rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych – co sygnalizują Państwo W. – przed uzyskaniem w tym przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma wpływu na stabilność decyzji podjętej w sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. i M. W. W obszernej skardze zarzucili organowi naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez niewykonanie wskazań i wytycznych sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2005 r., naruszenie art. 76 § 1, art. 80, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 oraz art. 10 § 1 k.p.a. przez niezagwarantowanie stronom prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału, a także naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie się organu od rozpatrzenia wszystkich wskazanych przez skarżących okoliczności wskazujących na wady kwalifikowane tkwiące w decyzji wydanej w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 283/07 uznając skargę za zasadną wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu decyzji z [...] listopada 2003 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 5073/03. Sąd wskazał, że z uzasadnienia wyroku Sądu z 7 marca 2005 r. wynika, że organ odwoławczy powinien jednoznacznie ustalić, czy przedmiotowa inwestycja planowana do realizacji na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] [...] w A. była poprzedzona decyzją lokalizacyjną, a także odnosząc się do oświadczeń stron, które prezentują odmienne stanowiska, co do miejsca dokonanej budowy obiektu i okoliczności z tym związanych, organ miał dokonać oceny wiarygodności oświadczeń będących dowodami w sprawie i ustosunkować się do istotnych różnic, a w końcu dokonać właściwej analizy całości zebranego materiału. Wobec niewłaściwej oceny dokonanej przez organ, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w przeprowadzonym postępowaniu organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, a także art. 153 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, wnieśli E. i R. L. Zaskarżając wyrok w całości zarzucili: -naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art., art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie [...] było wadliwe i nie pozwoliło na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością oraz przez przyjęcie, że organ nie wykonał wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 7 marca 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 5073/03 co do dalszego postępowania w sprawie, podczas gdy prawidłowa analiza, przedmiotowej decyzji organu wraz z uzasadnieniem prowadzi do wniosków przeciwnych. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli M. i M. W., wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 595/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż zdaniem wnoszących skargę kasacyjną, Sąd I instancji podjął wadliwe rozstrzygnięcie uznając, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a., a następnie stwierdził, iż z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Sąd kasacyjny wskazał, że Sąd I instancji aby przyjąć, że zostały naruszone zaskarżoną decyzją ww. przepisy procesowe powinien wskazać jakie okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy nie zostały ustalone. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku większość wypowiedzi Sądu sprowadza się do ogólnikowych, abstrakcyjnych opisów powinności związanych z rozumieniem ww. artykułów. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż Sąd I instancji nie zauważa, że w zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2006 r. organ wyjaśnił wszystkie dla tego postępowania istotne kwestie. Sąd kasacyjny zwrócił w tym miejscu uwagę m.in. na ustalenia organu dotyczące decyzji lokalizacyjnej Burmistrza A. z [...] kwietnia 1991 r., która była wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę i obecnie wiąże organy prowadzące postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 1992 r. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż okoliczności wskazane w zaskarżonej decyzji jednoznacznie świadczą o tym, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2003 r. wyjaśnił wszystkie okoliczności stanu faktycznego sprawy w ramach prowadzonego postępowania nieważnościowego, nie naruszając żadnego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 153 p.p.s.a., które w ocenie Sądu I instancji dawały podstawę do wydania wyroku w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2006 r. Orzeczenie to zostało wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, w którym to ocenie poddano decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 1992 r. udzielającą R. i E. L. pozwolenia na budowę kawiarni, na terenie działki o nr ew. [...] w A. Zaskarżonym orzeczeniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił wydaną w I instancji w ww. przedmiocie decyzję Wojewody [...] z [...] września 2003 r. stwierdzającą -na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.- nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 1992 r. i odmówił stwierdzenia nieważności wskazanego orzeczenia. Orzeczenie to zapadło po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2005 r. sygn. akt 7/IV 5073/03 uchylającym wcześniejsze rozstrzygnięcie organu odwoławczego z [...] listopada 2003 r. Skarga kasacyjna od wskazanego wyroku Sądu I instancji, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 913/05 została oddalona. Sąd orzekając ponownie w sprawie na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 595/09, był więc związany i orzeczeniami Sądów zapadłymi przed wydaniem zaskarżonej decyzji i wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 19 marca 2010 r. Stosownie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z 7 marca 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 5073/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, iż w sprawie nie wyjaśniona pozostaje kwestia, czy badana decyzja o pozwoleniu na budowę została poprzedzona decyzją lokalizacyjną. Jednocześnie Sąd zauważył, iż organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do samodzielnej oceny decyzji o lokalizacji inwestycji, tj. jej zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Organ ten jest związany ostateczną decyzją lokalizacyjną, jeżeli znajduje się ona w obrocie prawnym, to wiąże organ. Sąd zauważył także, że wzruszenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku wydania jej w oparciu o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji, może nastąpić tylko na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sytuacji wyeliminowania tej ostatniej z obrotu prawnego. W wyroku z 22 czerwca 2006 r. oddalając skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Sądu I instancji z 7 marca 2005 r., Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że istnienie ważnej decyzji planistycznej upoważniającej do dalszego prowadzenia procesu inwestycyjnego stanowi -nawet w razie niezgodności z planem- podstawę do wydania pozwolenia na budowę, a w razie wydania takiej decyzji, jest przeszkodą w stwierdzeniu jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając ponownie w sprawie uwzględnił powyższą ocenę Sądów i wskazania co do dalszego postępowania. Po ponownej weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zajmując takie stanowisko Główny Inspektor wyjaśnił wszystkie istotne dla tego postępowania kwestie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 marca 2010 r. Po pierwsze organ wskazał, że dotychczas poczynione w sprawie ustalenia sprowadzały się do tego, iż inwestycja objęta badaną decyzją narusza warunki ogólne planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. z [...] października 1976 r. Wyjaśnił, iż okoliczność ta wynika z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] czerwca 2003 r., którą to stwierdzono, że decyzja Burmistrza Miasta A. z [...] kwietnia 1991 r. ustalająca lokalizację inwestycji przedmiotowej w sprawie kawiarni, zapadła wbrew zapisom ww. planu, jednak z uwagi na upływ 10 lat od daty doręczenia tej decyzji stronom, odstąpiono od stwierdzenia jej nieważności. W konsekwencji Główny Inspektor stwierdził, że w obrocie prawnym w dniu wydania decyzji badanej z [...] kwietnia 1992 r. pozostawała (i nadal pozostaje) ostateczna decyzja Burmistrza Miasta A. z [...] kwietnia 1991 r. o lokalizacji inwestycji. Decyzja ta była wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę i obecnie wiąże organy prowadzące postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] kwietnia 1992 r. Powyższe okoliczności, jak słusznie stwierdził Główny Inspektor, nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z uwagi na rażące naruszenie art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. (zgodnie z którym obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym). Tak dokonaną ocenę w pełni podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 marca 2010 r. Jest ona również zgodna w wyrokiem Sądu z 7 marca 2005 r. i z 22 czerwca 2006 r. Tym samym Sąd orzekając ponownie w sprawie nie mógł w tym zakresie zająć innego stanowiska, a jedynie zbadać, czy zostało ono uwzględnione przez organ orzekający ponownie w sprawie i czy decyzja tego organu nie narusza art. 153 p.p.s.a. Takiego naruszenia Sąd jednak nie stwierdził. Następnie, analizując sprawę Główny Inspektor wyjaśnił kwestię, sprowadzającą się do wyjaśnienia czy ww. decyzja o lokalizacji inwestycji dotyczy przedmiotowej w sprawie inwestycji. Kwestia ta podniesiona została w wyroku Sądu z 7 marca 2005 r. jako sporna i wymagająca przeprowadzenia dodatkowego postępowania. Główny Inspektor podał, iż w załączniku graficznym Nr 1 do wskazań lokalizacyjnych, jak również w załączniku opisowym Nr 2 i graficznym Nr 1 do samej decyzji lokalizacyjnej, wskazane granice lokalizacji inwestycji obejmują działkę nr ew. [...]. Wyjaśnił, iż dla organów orzekających w sprawie wiążące są ustalone granice lokalizacji inwestycji, stąd też wymienienie w osnowie decyzji lokalizacyjnej jedynie działki nr ew. [...] (będącej również własnością inwestorów), nie ma wpływu na wynik postępowania. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy i wysunięte na ich podstawie wnioski są -w ocenie Sądu- prawidłowe. Z powyższego wyraźnie wynika, iż badana decyzja poprzedzona została ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji, która to pozostaje w obrocie prawny, a nadto, że organ wypełnił wskazania Sądu zawarte w wyroku z 7 marca 2005 r. co do dalszego procedowania. Dalej, Główny Inspektor wskazał, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli akt notarialny z [...] marca 1992 r. potwierdzający ich prawo do dysponowania działką na cele budowlane. Główny Inspektor wskazał także, że nie stwierdził, aby objęta decyzją o pozwoleniu na budowę inwestycja naruszała przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62). Reasumując treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia świadczy -w ocenie Sądu- jednoznacznie o tym, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2003 r. -po dwóch wyrokach zapadłych w tej sprawie- wyjaśnił wszystkie okoliczności stanu faktycznego sprawy w ramach prowadzonego postępowania nieważnościowego, nie naruszając żadnego z przepisów procesowych oraz art. 153 p.p.s.a. Tak dokonana ocena zaskarżonej decyzji jest zgodna ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 19 marca 2010 r. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż kontrolowane postępowanie zainicjowane zostało pismem skarżących z [...] kwietnia 2002 r., w którym żądając stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę kawiarni na działce o n ew. [...] wskazali oni szereg zarzutów mających ich wniosek uzasadniać. Większość zarzutów zawartych w tym piśmie -oraz w kolejnych złożonych przez skarżących a stanowiących jego uzupełnienie- nie dotyczyła kwestionowanej decyzji, nie dotyczyła przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., bądź mogła dotyczyć innych postępowań administracyjnych. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie w dniu 19 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wyraźnie, iż podnoszenie wad prawnych decyzji Burmistrza Miasta A. z [...] kwietnia 1991 r. nie należy do tego postępowania. Legalność tej decyzji została oceniona prawomocnie decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] czerwca 2003 r. i [...] sierpnia 2003 r., które nie wyeliminowały z obrotu prawnego tej decyzji, a gdyby nawet miało to miejsce, to mogłoby to stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 1992 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., nie zaś przesłankę do stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył przy tym, iż trafnie zwrócił uwagę na to Sąd w wyroku z 7 marca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dalej, iż także zarzut, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji brał udział pracownik, który powinien być wyłączony, może być przesłanką do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast ustalenie na podstawie jakich decyzji została wybudowana kawiarnia na działce nr ew. [...] i na działce nr ew. [...] oraz, czy kwestionowane pozwolenie na budowę zostało wydane po rozpoczęciu budowy kawiarni, nie należą do tego postępowania i do organów orzekających w tej sprawie, na co zasadnie zwrócił uwagę Główny Inspektor w zaskarżonej decyzji. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 19 marca 2010 r. stwierdził, iż nie było podstaw do uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2006 r. Konkludując, Sąd I instancji rozpoznając ponownie skargę i będąc związany wyrokami Sądów zapadłymi w tej sprawie, nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżących i uznał, iż zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe. Główny Inspektor ustalił i ocenił wszystkie te okoliczności podnoszone w toku postępowania przez skarżących, które mogły mieć wpływ na ważność decyzji badanej z [...] kwietnia 1992 r., a to znalazło swoje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia tego organu. W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż w prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy na potrzeby niniejszego nieważnościowego postępowania, brak było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego orzeczenia z [...] kwietnia 1992 r. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 151 i art. 250 p.p.s.a. oraz art. 153 i art. 190 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.