VII SA/Wa 762/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...]-Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 21 marca 2014 r. Miasto [...] – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [...] wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku przy ul. [...] – [...] w [...]. Skarżący podniósł, że przewidziany do rozbiórki obiekt znajduje się w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] położonej w [...] i jest konstrukcyjnie powiązany z łącznikami na ww. działce w ten sposób, że oba łączniki są oparte na konstrukcji wsporczej znajdującej się w ścianie budynku objętego pozwoleniem na rozbiórkę. Ponieważ owe łączniki nie są przewidziane do rozbiórki i nie mają samodzielnej konstrukcji wsporczej zachodzi konieczność wykonania prac budowlanych dotyczących działki nr [...] mających na celu podparcie, zabezpieczenie omawianych łączników. W projekcie budowlanym przewidziano więc roboty budowlane na działce nr [...] z jednoczesnym wskazaniem na konieczność uzgodnienia docelowego zabezpieczenia łączników z ich właścicielem, tymczasem decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę została udzielona bez zgody właściciela i w rezultacie bez prawa inwestora do dysponowania nieruchomością – działką nr [...] na cele budowlane. Skarżący podnieśli także, że organy nie uwzględniły interesu społecznego przemawiającego za istnieniem [...] używanego obecnie przez [...], a także interesu skarżącego, albowiem ww. podmioty zawarły z inwestorem umowę najmu dotyczącą ww. budynku na czas oznaczony do dnia 14 maja 2016 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a w uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie rozbiórki spowoduje trudno odwracalne skutki co do możliwości przywrócenia stanu poprzedniego, ponadto ze względu na nieuzgodnione ze skarżącym roboty na działce nr [...], w tym zabezpieczające łączniki istniejące na tej działce, wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę dla skarżącego, z którym inwestor nie uzgodnił tych robót i z którym zawarł umowę najmu do dnia 14 maja 2016 r. bez możliwości jej wypowiedzenia z powodu podjęcia przez wynajmującego zamiaru rozbiórki przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej ppsa), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 ppsa zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 ppsa wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ppsa to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący powołał się na przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ppsa, jednak nie sprecyzował, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki, czy też znaczna szkoda – m.in. w kontekście aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej. Powtórzenie wyrażeń ustawowych, wskazanych w ww. przepisie nie stanowi wypełnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto należy wskazać, że argumentacja strony skarżącej skupia się na kwestionowaniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a dokonanie przez Sąd takiej oceny, na obecnym etapie postępowania, byłoby przedwczesne i niweczyłoby merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji. Ze wszystkich powyższych względów należało stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.