VII SA/Wa 764/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), sędzia WSA Ewa Machlejd, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. S. i K. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) po zapoznaniu się z zażaleniem E. S. oraz K. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].12.2014 r. Nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozbudowy, nadbudowy budynku usługowo - hotelowego "[...]", położonego przy ul. O. w W. – stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 15.12.2014 r. adw. M. W. - pełnomocnik Pani E. S. oraz Pani K. S. wniósł do PINB [...] wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiocie rozbudowy, nadbudowy budynku usługowo - hotelowego "[...]", położonego przy ul. O. w W., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...].12.2014 r. Nr [...], odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozbudowy, nadbudowy budynku usługowo - hotelowego "[...]", położonego przy ul. O. w W. Pełnomocnik E. S. oraz K. S. adw. M. W. wniósł zażalenie na w/w postanowienie organu I Instancji. Rozpoznając powyższe zażalenie organ II instancji wskazał, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Ustawodawca enumeratywnie, w sposób zamknięty, wskazał przypadki, kiedy na postanowienie wydane w pierwszej instancji służy prawo wniesienia zażalenia do organu odwoławczego (zażaleniowego). W innych przypadkach postanowienie wydane przez organ stopnia podstawowego jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie. Zgodnie z art. 101 § 3 Kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Na postanowienie o odmowie zawieszenia procedury administracyjnej nie przysługuje zażalenie (wyrok NSA, II OSK 340/13, LEX nr 1486961). Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły E. S. i K. S. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. Naruszenie art. 141 § 1 k.p.a. i art. 101 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, nie przysługuje zażalenie, podczas gdy, stosując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązujące w dacie wszczęcia niniejszego postępowania, należy uznać, iż zażalenie na powyższe postanowienie przysługuje i jako takie winno zostać merytorycznie rozpatrzone; 2. Nierozpoznanie zarzutu skarżących, zawartego w zażaleniu i polegającego na naruszeniu art. 63 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., poprzez orzeczenie przez organ I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania bez należytego wniosku strony, ponieważ wniosek pełnomocnika E. S. i K. S. z dnia 11 grudnia 2014 r. nie został podpisany, zaś organ I instancji nie wezwał pełnomocnika wnoszących wniosek do usunięcia tego braku formalnego, poprzez podpisanie wniosku, wydając postanowienie w zakresie odmowy zawieszenia postępowania - bez właściwego wniosku strony w tym przedmiocie. W efekcie powyższego uchybienia doszło do orzeczenia przez organ I instancji bez należytego wniosku strony, skutkiem czego zaskarżone postanowienie nie ma racji bytu i jest nieważne z uwagi na rażące naruszenie prawa. Organ II instancji nierozpoznając powyższego zarzutu zażalenia, dopuścił się również naruszenia art. 63 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.; 3. Nierozpoznanie zarzutu skarżących, zawartego w zażaleniu i polegającego na naruszeniu art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 4 k.p.a., poprzez orzeczenie przez organ I instancji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania przez A. K. - pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] - wobec którego, w dniu 12 grudnia 2014 r., został złożony wniosek o wyłączenie od udziału w niniejszym postępowaniu i wobec którego istnieją uzasadnione, istotne okoliczności, wywołujące wątpliwości (wskazane we wniosku o wyłączenie) co do jego bezstronności w tym postępowaniu. W związku ze złożonym wnioskiem o wyłączenie, osoba której ten wniosek dotyczy, winna podejmować wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes strony, a zatem do czasu ostatecznego rozpatrzenia wniosku o wyłączenie A. K. i pozostali pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...], nie mogli orzekać m.in. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Organ II instancji nie rozpoznając powyższego zarzutu zażalenia, dopuścił się również naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 4 k.p.a.; 4. Nierozpoznanie zarzutu skarżących, zawartego w zażaleniu i polegającego na naruszeniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia, przez organ I instancji, postępowania w przedmiocie rozbudowy, nadbudowy budynku usługowo-hotelowego "[...]", położonego przy ul. O. w W., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji, pomimo uzasadnionych podstaw do zawieszenia postępowania i brak uzasadnienia stanowiska organu I instancji w tym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sprowadza się de facto do lakonicznego stwierdzenia, iż w ocenie organu I instancji, wydanie decyzji merytorycznej w niniejszej sprawie jest obecnie możliwe "bez konieczności oczekiwania na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji". Organ II instancji nie rozpoznając powyższego zarzutu zażalenia, dopuścił się również naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 124 § 1 i § 2 k.p.a.; 5. Naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia niniejszego postępowania i mającym zastosowanie do tego postępowania, poprzez niedoręczenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji, jak również postanowienia organu I instancji, pełnomocnikowi skarżącej E. S. - ustanowionemu w przedmiotowej sprawie - radcy prawnemu Z. G.; 6. naruszenie art.: 6, 7, 77 k.p.a., poprzez zignorowanie, w ramach kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia, zasad: praworządności postępowania administracyjnego, kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu oraz prawdy obiektywnej, a także obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżące wnosiły o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji w całości oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 141 § 1 k.p.a. prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2011.6.18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. (a więc obowiązująca w dacie skarżonego postanowienia) wprowadziła zmiany dotyczące zaskarżania postanowień wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania (art. 101 § 3 k.p.a.). Przepis ten przed zmianami brzmiał: - ".Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie." Przyjmowano zatem, iż "w sprawie" oznacza, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu zawieszonego postępowania, odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Aktualne brzmienie przepisu art. 101 § 3 k.p.a. to - "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie." Zdaniem Sądu tekst przepisu jest precyzyjny, jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W obecnym stanie prawnym zażalenie przysługuje tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Nowelizacja przepisu § 3 art. 101 k.p.a. niewątpliwie miała służyć zasadzie szybkości postępowania administracyjnego jak i niedopuszczania do jego przewlekłości. Odnosząc się do zarzutu Skarżących wskazującego na konieczność stosowania procedury administracyjnej zgodnej ze stanem prawnym z daty wszczęcia postępowania wskazać należy, że jest on oczywiści bezzasadny. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 10 stycznia 2011 r.) aktualne brzmienie artykułu 101 k.p.a. zaczęło obowiązywać po trzech miesiącach od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy. Za pozbawiony podstaw należy też uznać zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany doręczać pisma pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu został powiadomiony. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, pisma doręcza się tylko jednemu z nich. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżących adw. M. W. Wobec tego, że zaskarżone postanowienie ma charakter formalny bezprzedmiotowym jest odnoszenie się do zarzutów merytorycznych dotyczących prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz uwzględniając, że kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.