VII SA/Wa 778/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz P. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne i sądowe miało następujący przebieg. Wojewody [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty W. nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. Płn., tj. wieży typu P. o wysokości 34 m wraz z systemem anten, kontenera oraz linii zasilającej na części działki nr ew. [...] położonej w obrębie J. w gminie O.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., wydanym w sprawie VII SA/Wa 149/12, oddalił skargę P. C. na ww. decyzję Wojewody [...]. Sąd stwierdził, że decyzja pozwolenia na budowę jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O.z dnia [...] czerwca 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla fragmentu wsi J. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) działka, na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem "MU" - teren zabudowy mieszkaniowo- usługowej. Ograniczenia przewidziane w § 12 ust.1 pkt 1 planu (zabudowa jednorodzinna, wysokość zabudowy mieszkaniowej do 3 kondygnacji , produkcyjno usługowej do 2 kondygnacji), dotyczą obiektów kubaturowych nie dotyczy zaś innych obiektów. W kwestii dotyczącej obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko Sąd wskazał przepis art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z dnia 7 listopada 2008 r. z późn. zm.). Z przepisu tego wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z ww. przepisów jednoznacznie wynika, że sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko było wymagane w sytuacji, gdy anteny mieszczą się przedziale mocy najmniej od 2000 W do 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (mowa tu o promieniowaniu jednej anten, a nie o promieniowaniu wszystkich anten).Wynika to jednoznacznie z brzmienia § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a ww. rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko należą instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W drugim przypadku, w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a cyt. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z "Analizy wpływu inwestycji na środowisko", sporządzonej w maju 2011 roku, wynika, że stacja będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 Mhz, 1800 Mhz, 2100 Mhz i 18-23 Ghz i 32-38 Ghz (dokładna częstotliwość pracy radiolinii zostanie ustalona w momencie uruchomienia stacji), a ich moc równoważna izotopowo będzie wyższa niż 100 W i łącznie będzie wynosić 32403,2 W. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu żadna z podanych wyżej sytuacji nie występuje, ponieważ anteny zostały zawieszone na wieży o wysokości 34 m nad poziomem terenu, a wysokość zawieszenia tych anten będzie wynosić min. 30 m n.p.t. Ponadto z ww. analizy wynika, iż inwestycja nie spowoduje potrzeby zmiany zagospodarowania otoczenia obiektu. Nie wpłynie ona również w znaczący sposób na zmianą walorów krajobrazowych. Zarówno podczas budowy jak i podczas eksploatacji nie będzie oddziaływać w sposób niekorzystny na poszczególne elementy środowiska, tj. powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Inwestor konsekwentnie wskazywał, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani też uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Sąd podzielił stanowisko, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem infrastruktury technicznej, a tym samym jest inwestycją infrastrukturalną. Jest to inwestycja o charakterze publicznym i w konkretnym przypadku wyczerpuje znamiona definicji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jej realizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Urząd Gminy O. pismem z dn. 18 października 2010 r. potwierdził, iż wszelkie ustalenia dotyczące budowy inwestycji telekomunikacyjnych reguluje - ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106) i jest ona nadrzędna w stosunku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził, że projekt zgodny jest z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, pod względem kompletności oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, które załączone są do projektu budowlanego a w szczególności: opinia ZUD Nr [...] Starosty W., decyzja nr [...] Zarządu Powiatu W., opinia nr [...] Zarządu Dróg Powiatowych, opinia nr [...] Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta i Gminy O., opinia nr [...] Urzędu Lotnictwa Cywilnego, opinia nr [...] Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP oraz decyzja wyłączenia z produkcji rolnej nr [...] Starosty W.. Reasumując Sąd wskazał, że nie podzielił stanowiska strony skarżącej o naruszeniu art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez stwierdzenie, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, art. 3 pkt. 20 w związku z art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Wbrew zarzutom skargi postępowanie dowodowe organu w sposób wyczerpujący doprowadziło do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), a w jego trakcie wnikliwie zebrano i rozpatrzono w cały materiał dowodowy. Organ odwoławczy dokonał na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, właściwej oceny okoliczności sprawy, opierając się na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej O. Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P." z siedzibą w R., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2014r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 2352/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto zasądził od Wojewody [...] na rzecz O. Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom ".P." z siedzibą w R. kwotę 607 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, wpłynął do Starosty W. w dniu 16 września 2010 r. Stosownie do przepisu art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy, co zaakceptował Sąd Wojewódzki, dokonał kwalifikacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania jako nienależącego ani do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Umknęło jednak uwadze tego organu i Sądu pierwszej instancji, że z § 4 rozporządzenia, będącego przepisem przejściowym wynika, że do postępowań w sprawie decyzji o których mowa w art. 71 ust. 1 i 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku(...), wszczętych przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r., tj. już po złożeniu wniosku przez inwestora w niniejszej sprawie. W konsekwencji do kwalifikacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu, po jego zmianie z dnia 31 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2007r. Nr 158, poz. 1105). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że świetle ww. wskazań należy uznać, że zastosowano w sprawie niewłaściwe prawo materialne, co zaakceptował Sąd zaskarżonym wyrokiem. W rezultacie konieczne będzie dokonanie ustaleń faktycznych i ich oceny pod kątem wskazanego wyżej właściwego prawa materialnego i zajęcie stanowiska, co do spełnienia wymogów z art. 32 § 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tj. co do możliwości wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej, bez przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się do znacznej części zarzutów cyt. "podniesionych w skardze kasacyjnej", co uniemożliwia poznanie pełnych motywów wydania zaskarżonego wyroku.Wskazał także, że to organy administracji powinny dokonać ustaleń koniecznych do wydania pozwolenia na budowę, bo dopiero wówczas jest możliwe skontrolowanie decyzji przez sąd administracyjny. Zaskarżona decyzja, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, nie do końca spełnia te wymogi, bowiem ustalając stan faktyczny i dokonując jego subsumpcji do zastosowanego prawa materialnego, nie do końca wiadomo, czy organ dokonał własnych ustaleń i czy wziął pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy oraz czy zaskarżona decyzja jest wynikiem oceny inwestora czy własnej oceny Wojewody. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w kontekście niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sprawie otwarta pozostaje kwestia ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i ustalenia kręgu stron postępowania. Ustalony w sprawie krąg stron postępowania, w sytuacji stwierdzenia przez organ obszaru oddziaływania inwestycji zawężonego jedynie do działki przeznaczonej pod inwestycję, nie wykluczał uznania za strony właścicieli gruntów sąsiednich kwestionujących tę okoliczność. Sąd stwierdził także, że cyt. " kasator kwestionuje ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji obejmującego tylko działkę nr [...], co dodatkowo nie tylko nie prowadzi do podważenia ustalonego kręgu stron postępowania przez organy administracji, ale wręcz wspiera argumentację przemawiającą za prawidłowym zastosowaniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". Natomiast, Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z projektu budowlanego – cześć konstrukcyjna str. 6 wynika, że projektowane anteny zamontowane będą na strunobetonowej wieży rurowej o wysokości 34 m. Zatem stosownie do treści § 3 pkt 2 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie będzie to wolno stojąca wieża antenowa (wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten bez odciągów) będąca telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Z zapisu § 12 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że w zakresie przeznaczenia uzupełniającego dopuszcza się budowę obiektów infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Zatem, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest cytowane w skardze kasacyjnej orzecznictwo dotyczące urządzeń infrastruktury technicznej, bowiem na podstawie wyżej powołanych przepisów projektowana wieża jest obiektem budowlanym (nie urządzeniem), który ze względu na swoje telekomunikacyjne przeznaczenie należy uznać za obiekt infrastruktury technicznej. Obiekt ten służy usprawnieniu usług łączności publicznej dla lokalnej społeczności. W konsekwencji przyjąć należy, że budowa projektowanej wieży w świetle zapisu § 12 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego jest dopuszczalna. Wbrew skarżącemu kasacyjnie stowarzyszeniu przedmiotowy plan nie zakazuje budowy tego obiektu, który nie jest obiektem kubaturowym. Na rozprawie przed tutejszym Sadem w dniu 25 czerwca 2014r., skarżący P. C. poparł skargę - wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, złożył pismo procesowe, w którym przedstawiono wcześniej precyzowane zarzuty, w szczególności zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, naruszenia art. 7, 8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W okolicznościach mniejszego postępowania szczególnego podkreślenia wymaga to, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie rozpoznawał sprawę, po tym, jak wcześniejszy wyrok tego Sądu został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak stanowi przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270). - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kierując się przedstawionymi powyżej uwarunkowaniami, ponowną oceną zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji Sąd stwierdza, że nie odpowiadają one przepisom prawa. Organ zobowiązany będzie do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem następujących wskazań. I tak, organ będzie miał na uwadze, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami prawa miejscowego opisanego powyżej - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponowną, ocenę zgodności z przepisami projektowanej inwestycji organ dokona w oparciu o właściwe przepisy prawa materialnego. W szczególności w sprawie znaleźć powinno zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu, po jego zmianie z dnia 31 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2007r. Nr 158, poz. 1105). W świetle przepisów tego rozporządzenia, organ dokonanie ustaleń faktycznych i ich oceny. Zajmie stanowisko, co do spełnienia wymogów z art. 32 § 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane tj. co do możliwości wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej, bez przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Organ będzie miał na uwadze i to, że w świetle wadliwie dotychczas stosowanego prawa materialnego w sprawie otwarta pozostaje kwestia ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i ustalenia kręgu stron postępowania, przy czym jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny cyt. " ustalony w sprawie krąg stron postępowania, w sytuacji stwierdzenia przez organ obszaru oddziaływania inwestycji zawężonego jedynie do działki przeznaczonej pod inwestycję, nie wykluczał uznania za strony właścicieli gruntów sąsiednich kwestionujących tę okoliczność. Także kasator kwestionuje ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji obejmującego tylko działkę nr 95/5, co dodatkowo nie tylko nie prowadzi do podważenia ustalonego kręgu stron postępowania przez organy administracji, ale wręcz wspiera argumentację przemawiającą za prawidłowym zastosowaniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". Organ przedstawiając swoją argumentacje w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, będzie miał na uwadze dostrzeżone przez Naczelny Sąd Administracyjny wady uzasadnienia wcześniejszej decyzji. Zważy, że to organy administracji powinny dokonać ustaleń koniecznych do wydania pozwolenia na budowę, przy czym ustalając stan faktyczny i dokonując jego subsumpcji do zastosowanego prawa materialnego musi wyraźnie rozdzielić prezentowanie stanowiska inwestora, od własnej oceny materiału dowodowego. Ponadto, rzeczą organu rozpoznającego sprawę ponownie, będzie wyczerpujące odniesienie się, w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, nie tylko do przedmiotu sprawy z punkty widzenia inwestora i złożonych przez niego dokumentów ale także do argumentacji stanowisk pozostałych uczestników postępowania. Obowiązek taki wynika nie tylko z przepisu art. 107 § 3 k.p.a., ale także stwarza warunki dla poszanowani zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 8 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145§ 1 kpt 1 lit a oraz c, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).