VII SA/Wa 78/17

Dnia 20 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...] - [...] położonej w [...] km linii kolejowej nr [...][...], w terminie do 31 grudnia 2016 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w uzasadnieniu którego strona wskazała, że wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie kosztów wykonania oceny technicznej, powadziłoby do unicestwienia kontroli zainicjowanej wniesieniem skargi, postanowienia obu instancji zostały doręczone innemu podmiotowi – Gminie [...], nadto w sprawie została już przedłożona ocena techniczna i wykonywanie kolejnej oraz kolejne nakładanie takiego obowiązku jest zbędne, a poza tym obowiązek ten skierowano do niewłaściwego podmiotu. W ten sposób wykonanie postanowienia spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i powstanie trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy pociągająca za sobą konieczność wydatkowania środków finansowych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Należy podkreślić, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, iż wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie niemałych nakładów na ekspertyzę, nie skonkretyzowano w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim nie wskazano wysokości kosztów związanych z ewentualnym wykonaniem obowiązków nałożonych przez organ, jak również nie wskazano jakie przełożenie miałyby te koszty na sytuację finansową strony skarżącej. Należy podkreślić, że koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane. Zważyć ponadto należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji/postanowienia. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Nie bada zawartości samej skargi. Zatem poza oceną sądu, na obecnym etapie postępowania, pozostają argumenty strony skarżącej związane z oceną podmiotu zobowiązanego do wykonania postanowienia. Nie bez znaczenia również w niniejszej sprawie pozostaje kwestia wyważenia interesu strony skarżącej i celu w jakim wydane zostało zaskarżone postanowienie, tj. należyty stan techniczny przedmiotowej kładki w konsekwencji służy zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.