VII SA/Wa 785/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2011 r. sprawy ze skargi I. F. i L. F. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Minister Infrastruktury decyzją znak: [...] wydaną [...] stycznia 2011r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2009r. udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. [...] w [...] na odcinku od [...] do granicy miasta, w ciągu drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi GP wraz z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudową dróg innych kategorii. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wniosek o wydanie pozwolenia złożył w dniu 10 lipca 2009r., inwestor - Miejski Zarząd Dróg w [...] na podstawie art. 11b ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2008r nr 193 poz. 1194 ze zm.) . Zgodnie z przepisem art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e, f, g ustawy, wnioskodawca wystąpił o ustalenie obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, przebudowy dróg innych kategorii wraz z określeniem ograniczeń korzystania z nieruchomości w przedstawionym we wniosku zakresie. Ustalenie powyższych obowiązków jest niezbędne do prawidłowego wykonania oraz użytkowania obiektu, jak również spełnienia wszystkich warunków technicznych dla sieci i dróg. Przebudowa sieci w zakresie projektowanego pasa drogowego nie pozwoli bowiem na podłączenie ich do układów istniejących. Ustalenie obowiązku przebudowy sieci poza projektowanym pasem drogowym jest konieczne w celu spełnienia warunków technicznych w zakresie ich przebudowy, wydanych przez właściwych zarządców. Po zbadaniu kompletności wniosku uzupełnionego pismem z dnia 14 lipca 2009 r., Wojewoda [...] stwierdził w nim pewne braki. W związku z powyższym, pismem z dnia 27 lipca 2009 r., wezwał inwestora do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W dniu 5 sierpnia 2009 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo z dnia 4 sierpnia 2009 r., stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie, w załączeniu do którego inwestor przekazał brakujące materiały, które były niezbędne do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wśród nadesłanych dokumentów znalazło się m.in. pismo inwestora z dnia 3 sierpnia 2009 r., znak: [...], zawierające wniosek o nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając nadanie rygoru we wniosku wyjaśniono, że jak najszybsza realizacja zadania pn. "Rozbudowa ul. [...] w [...] (...)" uzasadniona jest ważnym interesem społecznym, ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz interesem ekonomicznym i gospodarczym, ponieważ przedmiotowa inwestycja ubiega się obecnie o dofinansowanie z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Ponadto, obecny stan techniczny ul. [...] w [...] stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, a zaniechanie realizacji przedsięwzięcia przyczyni się dodatkowo do zwiększenia negatywnego oddziaływania drogi na środowisko. Poprawa stanu technicznego ul. [...] w [...] oraz zwiększenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym sprzyjać będzie natomiast poprawie jakości usług transportowych i mobilności mieszkańców [...] Obszaru Metropolitarnego, jak również przyczyni się do rozwoju społecznego i gospodarczego. Pismem z dnia 26 sierpnia 2009 r., znak: [...], Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji i poinformował, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, gdzie strony mogą zapoznać się z aktami sprawy oraz o możliwości składania uwag i zastrzeżeń co do zebranych dowodów i materiałów. Następnie, uznając, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...], na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11b, art. 11d, 11 f, art. 11i ust. 1, art. 12, art. 17, art. 19, art. 20 ust. 1, 2 i 3 ustawy, oraz art. 104 kpa, wydał w dniu [...] października 2009 r. decyzję Nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. [...] w [...] na odcinku od [...] do granicy miasta, wciągu drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi GP wraz z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudową dróg innych kategorii oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: K. i A. S., M. i S. K., K. i R. S., I. i L. F., G. i S. P. oraz M. Ż.. W odwołaniu I. i L. F. podnieśli, że na stanowiącej ich własność nieruchomości prowadzą od 12 lat działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży ogumienia oraz serwisu napraw samochodów. Na skutek przejęcia na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. części nieruchomości, uległa zmniejszeniu do zaledwie 8 m odległość pomiędzy zabudowaniami warsztatowymi a pasem drogowym. W związku z rodzajem prowadzonej działalności, niezbędne jest miejsce przeznaczone na parking dla klientów, a także miejsce umożliwiające wykonywanie manewrów przez samochody wjeżdżające do zakładu. Ponadto, przepisy prawa wymagają, aby warsztat samochodowy wyposażony był w tzw. separator, który był zaplanowany w Projekcie Zagospodarowania Terenu na wywłaszczonej obecnie części nieruchomości. Podali, iż w wyniku przejęcia części nieruchomości nie będzie możliwości zainstalowania separatora, co w konsekwencji doprowadzi do tego, że należąca do skarżących firma przestanie spełniać wymagania określone dla zakładów prowadzących działalność tego rodzaju i, poza drastycznym spadkiem klientów, przekreśli możliwość funkcjonowania w charakterze przedstawiciela renomowanych firm. Ponadto zarzucili, iż pierwotnie linia rozgraniczająca przebiegała w innym miejscu, lecz po kolejnej zmianie planów budowy drogi została przesunięta w stronę warsztatu o ok. 6 m, co drastycznie zmniejszyło plac manewrowy i parking. Biorąc pod uwagę powyższe odwołujący się stwierdzili, że na skutek przejęcia stanowiących ich własność działek, nastąpi utrata dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości, co w rezultacie pozbawi ich możliwości prowadzenia działalności, bądź ograniczy ją w takim stopniu, iż przestanie być rentowna. I. i L. F. poinformowali także, że w 2004 r. uzyskali pozwolenie na budowę zakładu oraz rozszerzenie prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto odwołujący się podkreślili, że złożyli wniosek o przyznanie nieruchomości zamiennej, który nie został rozpatrzony oraz że najlepszym rozwiązaniem byłoby wywłaszczenie w całości działek o nr. [...],[...],[...] i [...]. Po przeprowadzeniu postępowania ocenie i przeanalizowaniu dokumentów zbadaniu prawidłowości postępowania organu I instancji oraz biorąc pod uwagę zarzuty wszystkich odwołujących się – organ odwoławczy uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r. jest prawidłowa i zgodna z prawem. Organ podkreślił, że do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został m. in. uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu [...] (opinia ZUDP Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]). Przedmiotowy projekt jest zgodny z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, Minister Infrastruktury stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133, z późn. zm.). Inwestor przedstawił również mapę na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapę zawierającą projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. lid ust. 1 pkt 8 ustawy do wniosku inwestor załączył także: - pismo Zastępcy Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], informujące, iż w granicach obszaru objętego opracowaniem dla planowanego przedsięwzięcia nie ma terenów górniczych dla złóż kopalin podstawowych i pospolitych, - pismo Zastępcy Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], informujące o braku uwag do realizacji zamierzonej inwestycji, - pismo Zastępcy Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], stwierdzające, że na obszarze objętym planowaną inwestycją brak jest gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, - pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], z zastrzeżeniem ustanowienia nadzoru archeologicznego w fazie wykonywania robót ziemnych w związku z lokalizowaniem w rejonie inwestycji stanowisk archeologicznych, - pismo Zastępcy Dyrektora ds. Technicznych [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], informujące o braku zastrzeżeń w zakresie kanalizacji deszczowej oraz konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w zakresie przebudowy mostów na potoku [...], - pismo Zastępcy Dyrektora Zespołu [...] i [...] Parków Krajobrazowych z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], informujące o braku uwag do realizacji zamierzonej inwestycji. Planowana inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani oraz nie znajduje się w obszarze miejscowości wypoczynkowych, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego oraz ministra właściwego do spraw zdrowia. Do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne: - decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, - decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego wymaganego dla odwodnienia rozbudowywanej drogi i przebudowy infrastruktury technicznej, - decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę czterech istniejących przepustów drogowych oraz budowę czterech nowych obiektów mostowych nad ciekiem [...] w ciągu ul. [...] w [...]. Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia 7 lipca 2009 r., Minister Infrastruktury uznał, że wniosek ten zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 11 d ust. 1ustawy. Stosownie do przepisu art. 11 d ust. 5 ustawy strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia, które: - wywieszono na tablicy ogłoszeń w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w okresie od dnia 29 sierpnia 2009 r. do dnia 12 września 2009 r., - wywieszono na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta [...] w okresie od dnia 29 sierpnia 2009 r. do dnia 12 września 2009 r. oraz zamieszczono na stronie internetowej ww. urzędu w tym samym terminie, - opublikowano w prasie lokalnej [...] z dnia 29-30 sierpnia 2009 r. Wnioskodawca oraz właściciele nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji, zostali poinformowani o wszczęciu postępowania w drodze pisemnego zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, wraz z określeniem ich kategorii oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:1000 przedstawiająca propopowany przebieg rozbudowywanej ul. [...] w [...] oraz linie rozgraniczające teren. W decyzji określono również warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja zawiera zatwierdzenie podziału nieruchomości oraz określa, które nieruchomości stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany. Zgodnie z art. llf ust. 3 ustawy, Wojewoda [...] doręczył przedmiotową decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczenia, które: - wywieszono na tablicy ogłoszeń w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w okresie od dnia 10 października 2009 r. do dnia 24 października 2009 r., - wywieszono na tablicy ogłoszeń w Urzędzie [...] w okresie od dnia 10 października 2009 r. do dnia 24 października 2009 r. oraz zamieszczono na stronie internetowej ww. urzędu w tym samym terminie, - opublikowano w prasie lokalnej [...] z dnia 10-11 października 2009 r. Dotychczasowych właścicieli organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Organ drugiej instancji rozpatrując ponownie sprawę uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za koniecznością realizacji planowanej inwestycji, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Projektowana inwestycja dotyczy rozbudowy ul. [...] w [...] do parametrów drogi GP, na odcinku od ul. [...] (obecna nazwa [...]) do granic miasta. Ul. [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] jest główną trasą wylotową z [...] w kierunku południowym. Jest to droga ogólnodostępna, o przekroju szlakowym, obsługująca otaczający teren, na którym znajduje się niska zabudowa mieszkaniowa i przemysłowa. Na odcinku objętym projektem występują skrzyżowania z drogami powiatowymi, gminnymi oraz zakładowymi. Wszystkie one są skrzyżowaniami jednopoziomowymi i kolizyjnymi. Ul. [...] posiada nawierzchnię bitumiczną szerokości zmiennej (średnio ok. 10,5 m), w stanie technicznym średnim i złym. Droga obsługuje intensywny ruch kołowy, w tym bardzo duży procent ruchu ciężarowego. Ponadto prowadzi komunikację zbiorową miejską i pozamiejską. W wyniku realizacji planowanej rozbudowy ul. [...] przewiduje się budowę obiektów inżynierskich, koniecznych dla funkcjonowania drogi oraz przebudowę istniejącej Biorąc pod uwagę zarzut I. i L. F., iż pierwotnie linia rozgraniczająca przebiegała w innym miejscu, a dopiero po kolejnej zmianie planów budowy drogi została przesunięta w stronę warsztatu o ok. 6 m, Minister Infrastruktury pismem z dnia 3 lutego 2010 r., znak: [...], zwrócił się do inwestora o zajęcie stanowiska w ww. kwestii. W odpowiedzi z dnia 16 lutego 2010 r., znak: [...], Z. C. - Zastępca Dyrektora ds. Utrzymania Miejskiego Zarządu Dróg w [...], pełnomocnik Prezydenta [...], wyjaśnił, iż aktualizacja projektu rozbudowy ul. [...] w [...] wykonana w 2009 r. nie wprowadziła zmian w liniach rozgraniczających projektowanej ulicy w obrębie posesji nr [...], położonej na działkach o nr [...], [...], [...] i [...]. Inwestor wyjaśnił ponadto, że w wyniku przebudowy kolidującej linii NN oraz linii teletechnicznej przebudowie ulegają również przyłącze NN oraz przyłącze teletechniczne do budynku nr [...]. W związku z powyższym, na przedstawionym projekcie zagospodarowania terenu wprowadzono dodatkową linię zajętości terenu pod przebudowę infrastruktury. Linia wyznacza jedynie zajętość terenu na czas przebudowy ww. przyłączy, nie stanowi natomiast linii podziałowej, a wydana decyzja realizacyjna ustala jedynie obowiązek przebudowy ww. infrastruktury. Projektowana linia rozgraniczająca stanowiąca linię podziałową nie ulega zmianie i znajduje się w odległości - 17,50 m od istniejącego budynku. Dodatkowo, w ocenie inwestora, wbrew temu co twierdzą skarżący, byli oni informowani na bieżąco o całym przebiegu inwestycji (o czym świadczy korespondencja załączona do pisma z dnia 16 lutego 2010 r.). O planach rozbudowy ul. [...] I. i L. F. zostali powiadomieni w dniu 6 kwietnia 2004 r., a więc zanim otrzymali decyzję o pozwoleniu na budowę (24 październik 2004 r.). Powyższe oznacza, iż zdecydowali się na realizację swojej inwestycji z pełną świadomością ewentualnych konsekwencji. Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 9 kpa, pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r., znak: [...], przekazał kopię omówionego powyżej pisma inwestora do I. i L. F., zawiadamiając o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Skarżący nie wnieśli żadnych uwag w do ww. pisma we wskazanym terminie. Mając na uwadze wyjaśnienia inwestora, Minister Infrastruktury uznał, że przedstawił on argumenty przemawiające za prawidłowością zaprojektowanych rozwiązań. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących o przyznanie nieruchomości zamiennej o podobnych parametrach, jaki złożyli do Gminy [...], organ stwierdził, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.), gospodarka nieruchomościami należy do zadań własnych gminy. Postępowanie w sprawie ewentualnego przyznania skarżącym nieruchomości zamiennej toczy się przed Prezydentem [...], który na mocy art. 26 ust. 4 ww. ustawy, jest organem wykonawczym gminy. Minister Infrastruktury uznał, że zagadnienie związane z nierozpatrzeniem przez Prezydenta [...] ww. wniosku nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jak wskazał Wojewoda [...] na stronie 20 zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 17 kpa, organem wyższego stopnia w stosunku do organów samorządu terytorialnego (w tym przypadku do Prezydenta [...]) jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, w przypadku, gdy przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Skoro zatem, w ocenie I. i L. F., pozostała im część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele i najlepszym rozwiązaniem byłoby przejęcie w całości działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], skarżący mogą wnieść wniosek w tej sprawie do właściwego zarządcy drogi, czyli w tym przypadku do Prezydenta [...], będącego zarządcą drogi krajowej nr [...] na rozbudowanym odcinku. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli I. i L. małżonkowie F. zarzucając organowi naruszenie art. 7 art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 ze zm.) kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Kontrolowane przez Sąd decyzje zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2008r., nr 193 poz. 1194 ze zm.). Ustawa ta weszła w życie w dniu 25 maja 2003r. początkowo zatytułowana jako " ustawa o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji dróg krajowych", obejmujących jednak nie tylko autostrady, ale także pozostałe klasy dróg krajowych, tj. drogi ekspresowe, drogi główne ruchu przyspieszonego oraz drogi główne i obowiązywała do dnia 16 grudnia 2006 r. Do tego, zatem dnia omawiana ustawa miała zastosowanie jedynie do realizacji inwestycji dróg krajowych. Od dnia 16 grudnia 2006 r. przedmiotowa ustawa zaczęła obowiązywać w zmienionej wersji, ustalonej ustawą z dnia 18 października 2006 r. o zmianie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 220, poz. 1601, zm.). Przede wszystkim rozszerzony został zakres stosowania ustawy wobec inwestycji wszystkich dróg publicznych, tj. obok dróg krajowych, omawiana ustawa dotyczyła także dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, czemu dano wyraz poprzez zmianę samego tytułu ustawy na "ustawę o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych". Kolejna znacząca nowelizacja omawianej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych weszła w życie w dniu 10 września 2008 r. skutkiem ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958). W wyniku tej nowelizacji decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi zastąpiono decyzją o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej i rozszerzono zakres rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji o zatwierdzanie nią projektu budowlanego oraz rozstrzyganie innych kwestii z zakresu problematyki budowlanej. W ten sposób obecna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera rozstrzygnięcia od ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej do zatwierdzenia projektu budowlanego pełniąc rolę pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw). Szczególność omawianej ustawy polega przede wszystkim na tym, iż ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej, jako inwestycji liniowej przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną procedurę, kończącą się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącą podstawę rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie budowy drogi publicznej. Kumulacja kilku postępowań administracyjnych skutkuje, więc wydaniem jednego rozstrzygnięcia administracyjnego, w którym następuje skonkretyzowanie lokalizacji inwestycji, wydzielenie geodezyjne i prawne obszaru mającego być zajętym pod przyszłą drogę publiczną oraz ocena technicznego projektu budowy drogi kończąca się zawartym w tym samym rozstrzygnięciu pozwoleniem na wykonywanie robót budowlanych. Omawiana ustawa dotyczy takich instytucji prawnych, które są już uregulowane w innych aktach ustawodawczych. Stanowi zbiór norm proceduralnych służących zastosowaniu norm materialnoprawnych określonych w odrębnych aktach prawnych mających znaczenie dla dopuszczalności zrealizowania inwestycji drogowej w określonym miejscu. Sąd, orzekając w niniejszej sprawie, miał również na uwadze przepis art. 31 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych . Przepis ten stanowi, że nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi art. 158 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. W przypadku, zaś uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kpa,. Powyższa regulacja oznacza, że w przypadku, gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, a jednocześnie od dnia rozpoczęcia budowy upłynęło 14 dni, to kontrola sądowoadministracyjna takiej decyzji ograniczona jest do badania naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (z ograniczeniem do przesłanek określonych w art.145 k.p.a.) oraz do badania przyczyn stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 k.p.a. W sytuacji, w której sąd administracyjny stwierdzi wystąpienie chociażby jednej z tych przyczyn, to jego kognicja ogranicza się do stwierdzenia, że decyzja narusza prawo. Sąd nie ma zatem możliwości wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. W sytuacji natomiast, gdy dostrzeżone przez sąd administracyjny naruszenie prawa jest spowodowane innymi przyczynami, aniżeli wyszczególnione w art. 45 lub 156 k.p.a., sąd zobligowany jest do oddalenia skargi na zasadzie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 31 ust. 2 specustawy. W rozpoznawanej sprawie takie wady zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie miały miejsca. W szczególności nie można uznać, że zaskarżona decyzja ani decyzja ją poprzedzająca narusza prawo w świetle przesłanek wznowieniowych czy nieważnościowych w rozumieniu art. 145 i 156 kpa. W tym odnosząc się do zarzutów skargi miejscu należy przede wszystkim podnieść, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno wykonawczych inwestycji. W związku z powyższym Wojewoda [...] nie miał kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. W związku z tym organ – słusznie przywołał pismo z 16 lutego 2010r., w którym inwestor podał, że "aktualizacja projektu rozbudowy ul. [...] wykonana w 2009r. nie wprowadziła zmian w liniach rozgraniczających projektowanej ulicy w obrębie posesji nr [...], położonej na działkach nr [...],[...],[...] i [...]. W związku z przebudową kolidującej linii NN oraz linii teletechnicznej przebudowie ulegają również przyłącze NN oraz przyłącze teletechniczne do budynku nr [...]. W związku z powyższym na przedstawionym projekcie zagospodarowania terenu wprowadzono dodatkową linię zajętości terenu pod przebudowę infrastruktury. Linia ta wyznacza jedynie zajętość terenu na czas przebudowy w/w przyłączy, nie stanowi natomiast linii podziałowej, a wydana decyzja realizacyjna ustala jedynie obowiązek przebudowy w/w infrastruktury. Projektowana linia rozgraniczająca stanowiąca linię podziałową nie ulega zmianie i znajduje się w odległości 17,50m od istniejącego budynku" , przy czym o planach rozbudowy ulicy [...] skarżący byli powiadomieni pismem z 6 kwietnia 2004r., a więc wcześniej niż wskazane przez nich pozwolenia na budowę, o których wspominają w odwołaniu i skardze, a więc decydowali się na inwestycję ze świadomością ewentualnych konsekwencji. W ocenie Sądu zarzuty skarżących naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są zasadne. Art. 21 Konstytucji RP stanowi, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia, natomiast wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Przy czym stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie cel publiczny jest w pełni uzasadniony. Natomiast dotychczasowym właścicielom przejmowanych pod planowaną inwestycję nieruchomości przysługuje – zgodnie z art. 18 w/w ustawy odszkodowanie którego wysokość ustali Wojewoda [...] w odrębnym postępowaniu. Drugi z przywołanych przez skarżących przepisów Konstytucji tj. art. 64 stanowi ( ust. 3) , stanowi iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim to ograniczenie nie narusza istoty prawa własności. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd podziela ocenę organu, iż takie ustawowe ograniczenia prawa własności przewiduje przepis art. 12 w cytowanej ustawy stanowiąc ( w ust. 2 i 4) , że linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości, a nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa (w przypadku drogi krajowej), z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W, związku z powyższym nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że doszło do naruszenia norm konstytucyjnych. Sąd nie podziela również zarzutów skarżących dotyczących naruszenia w przedmiotowym postępowaniu zasad postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.