VII SA/Wa 79/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant specjalista Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Zakładów Przemysłu [...] S.A. w likwidacji na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej stwierdzającej chorobę zawodową I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po wznowieniu postępowania na wniosek Zakładu Przemysłu [...] S.A. w likwidacji, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia u L. A. choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145a, art. 147 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Zakładów Przemysłu [...] S.A. w likwidacji, utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż pismem z dnia 21 lipca 2009 r. Zakłady Przemysłu [...] S.A. w likwidacji, w oparciu o art. 145a k.p.a., wniosły o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...], stwierdzającą u L. A. chorobę zawodową - obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. znak [...] wznowił postępowanie administracyjne, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w trybie art. 149 § 2 k.p.a. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. odwołanie wniosły Zakłady Przemysłu [...] S.A. w likwidacji. Po rozpatrzeniu odwołania organ uznał, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie ustalił, czy Zakłady Przemysłu [...] S.A. w likwidacji są stroną w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją stwierdzającą chorobę zawodową u byłego pracownika. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Postępowanie administracyjne było następnie przedmiotem analizy sądowej. Po rozpoznaniu skargi Zakładów Przemysłu [...] S.A. w likwidacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 881/10 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd uznał, iż Zakłady Przemysłu [...] S.A. w likwidacji są stroną postępowania i polecił rozpatrzenie odwołania ww. zakładu pracy. Zakłady Przemysłu [...] S.A. w likwidacji wniosły w odwołaniu o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo w całości i o ponowne rozpoznanie sprawy. Zakład pracy powołał się na uznanie przez Trybunał Konstytucyjny rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (wyrok TK z dnia 19 czerwca 2008 r. - Dz. U. Nr 116, poz. 740). Zdaniem zakładu pracy, choroba zawodowa L. A. - w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem - nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Ponadto, zgodnie z ww. rozporządzeniem z 2009 r. podczas analizy narażenia zawodowego uwzględnia się rodzaj czynnika, wartości stężeń lub natężeń i średni czas narażenia zawodowego, a nie rodzaj czynnika, wartość stężeń i okres narażenia zawodowego. Przekroczony został również 2 letni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego, określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Strona zakwestionowała również fakt pracy L. A. w narażeniu na hałas ponadnormatywny podczas pracy w zakładzie w okresie 1979-1999. Po rozpatrzeniu odwołania organ stwierdził, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się pismem z dnia 16 września 2009 r. do [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] - Ośrodka w K., celem wyjaśnienia podnoszonych we wniosku zakładu pracy z dnia 21 lipca 2009 r. zarzutów, dotyczących nazwy choroby zawodowej zamieszczonej w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] listopada 2006 r. oraz w decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] Ośrodek w K. pismem z dnia 5 listopada 2009 r. wypowiedziało się, iż rozpoznany u L. A. obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem jest trwałym odbiorczym ubytkiem słuchu typu ślimakowego spowodowanym hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 Hz określonym na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. nr 105, poz. 869). Ponadto, [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] Ośrodek w K. wydało opinię, iż zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej z zakresu patologii zawodowej, hałas o natężeniu powyżej 80 dB w miarę wydłużania ekspozycji jest szkodliwy dla narządu słuchu i może doprowadzić do przewlekłego urazu akustycznego. Organ podał, że ww. jednostka orzecznicza jednoznacznie wypowiedziała się, iż stwierdzony u L. A. ubytek słuchu jest chorobą zawodową narządu słuchu zawartą w wykazie chorób zawodowych w poz. 21 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Podnoszony przez zakład pracy fakt zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej w 2006 r., tj. ok. 6 lat po zaprzestaniu pracy w narażeniu na hałas w Zakładzie Przemysłu [...] S.A. nie ma znaczenia, gdyż z dostępnej dokumentacji, w tym z pisma zakładu pracy z dnia 19 sierpnia 2006 r. wynika, iż już w 1998 r. lekarz sprawujący opiekę profilaktyczną nad pracownikiem zalecił L. A. stosowanie ochronników słuchu, a w 1999 r. zainteresowany został przeniesiony na inne stanowisko, gdzie nie był narażony na hałas powyżej 85 dB. W związku z powyższym należy przyjąć, iż objawy pogorszenia słuchu będące wynikiem narażenia na hałas istniały już w 1999 r., tj. w okresie pracy w narażeniu na hałas ponadnormatywny. Ponadto organ zauważył, że z akt sprawy wynika, iż L. A. po 1999 r. nadal pracował w narażeniu na hałas, jednakże poniżej 85 dB. Podał, że z oceny narażenia zawodowego bezspornie wynika, iż L. A. przez cały okres zatrudnienia był narażony na hałas, zatem podnoszony przez zakład pracy fakt analizy okresu narażenia zawodowego zainteresowanego, a nie analizy średniego czasu narażenia zawodowego zainteresowanego określonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższą decyzję decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły Zakłady Przemysłu [...] S.A. w likwidacji, zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, w tym art. 235(1) i 235(2) ww. ustawy oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w tym § 2, § 6 ust. 2 oraz § 8 ww. rozporządzenia, - naruszenie art. 151 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., - niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz błąd w ustaleniach stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skarżąca spółka wskazała, iż choroba zawodowa L. A. stwierdzona na podstawie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] listopada 2006 r., tj. "obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem" nie widnieje w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, a zatem nie jest chorobą zawodową w rozumieniu obecnie obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W pkt 21 załącznika zostało opisane schorzenie "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo- nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". Strona skarżąca podała, iż zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do czynników chemicznych i fizycznych rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i średni czas narażenia zawodowego, a nie rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i okres narażenia zawodowego. Ponadto skarżąca spółka podniosła, że zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, dla choroby stwierdzonej w pkt 21 tego wykazu okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zwodowego, wynosi 2 lata. Okres 2-letni obowiązywał również na mocy uchylonego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zatem skoro udokumentowane objawy chorobowe występowały po tym okresie, to choroba ta nie mogła zgodnie z ww. rozporządzeniem być uznana za chorobę zawodową. Ponadto, w ocenie skarżącej nie można było stwierdzić, że L. A. pracował w latach 1979-1999 na stanowisku barwiarza - nastawiacza w narażeniu na hałas ponadnormatywny, lecz najwyżej można było uznać, iż w okresie od 1987 do 1999 r. pracował zarówno w warunkach nie przekraczających najwyższego dopuszczalnego natężenia hałasu (85 dBA), jak i w warunkach przekraczających najwyższe dopuszczalne natężenie hałasu. Zdaniem skarżącej spółki, L. A. nie pracował w warunkach narażenia zawodowego związanego z hałasem, a tym samym nie wykonywał pracy rozumianej jako praca w narażeniu zawodowym. Skarżąca dodała, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wystąpienie u L. A. objawów stwierdzonej choroby zawodowej w okresie pracy w narażeniu zawodowym, czy też w okresie 2 lat po zaprzestaniu przez niego pracy w warunkach narażenia zawodowego. Skoro udokumentowane objawy choroby wystąpiły dopiero po 7 latach zakończenia pracy w warunkach narażenia zawodowego, to choroba ta nie może zgodnie z obowiązującymi przepisami zostać uznana za chorobę zawodową w rozumieniu art. 235 (1) Kodeksu pracy. W ocenie skarżącej, przedmiotowa sprawa - rozstrzygnięta uprzednio w oparciu o przepisy niezgodne z Konstytucją - powinna zostać ponownie rozpoznana w zgodzie z wartościami i zasadami konstytucyjnymi w nowym stanie prawnym, ukształtowanym w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 kpa, bowiem wznowione postępowanie kończy się wydaniem decyzji albo postanowienia merytorycznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że nie ma innego sposobu zakończenia takiego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 1987 r., II SA 1389/86, OSP 1989, z. 5, poz. 109 z glosą W. Chróścielewskiego). Etap właściwy postępowania wznowieniowego, rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu, ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i zmierza do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. "Etap ten kończy się wydaniem albo decyzji z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., albo decyzji z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., względnie też decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a." (E. Mzyk, tamże, s. 44). Podobnego wyodrębnienia dokonuje także B. Adamiak, która nazywa te etapy postępowaniem wstępnym oraz postępowaniem rozpoznawczym (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 322 i 324). Art. 151 § 1 k.p.a. przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są - uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. W wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania mogą w istocie zapaść następujące rozstrzygnięcia. Po pierwsze organ może wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej wówczas, gdy organ ustali, że brak podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji. Po drugie w postępowaniu może zapaść decyzja uchylająca decyzję dotychczasową i orzekająca na nowo o istocie sprawy. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stanowiącą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją (postanowieniem) ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Sposób działania organu po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wyznaczają przepisy art. 151 k.p.a. Wynika z nich, że jeżeli organ stwierdzi w wyniku wznowienia postępowania, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji - której dotyczy wznowione postępowanie - na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., to uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową rozstrzygającą o istocie sprawy. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 1999 r., sygn. akt I SA 1956/98, LEX nr 48560 "organ administracyjny rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., ale także czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w cytowanym art. 146 k.p.a. Artykuł ten - jak zaznaczono - zawiera dwie przesłanki negatywne (zawarte w § 1 i § 2 art. 146 k.p.a.) ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania. Ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty." Przepisy prawne regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145- art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka jego etapów. W każdej poszczególnej i następującej kolejno fazie procedury wznowieniowej, organ ustala i rozważa właściwe dla danej fazy okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na danym etapie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. W niniejszej sprawie organ przeprowadził procedurę etapu wszczęcia postępowania na żądanie strony (art. 147, art. 148 § 1 k.p.a.) i zakończył ten etap postanowieniem dnia [...] września 2009r. o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2007r. (art. 149 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną bądź umarzającą postępowanie w sprawie merytorycznej) organ wydaje dopiero po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.),stosując wówczas nowy stan prawny. Granicą pomiędzy możnością dokonywania ocen prawnomaterialnych istotnych w sprawie w oparciu o stan prawny sprawy z daty wydania decyzji dotychczasowej bądź stan prawny sprawy z daty decyzji wznowieniowej, będzie wytyczał moment uchylenia decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia, otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje ponownej oceny przeprowadzonych dowodów i wydaje decyzję co do istoty. Stwierdzenie wydania dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 k.p.a.) oznacza, że organ uznał podstawę wznowienia za wykazaną (prawdziwą, istniejącą w okolicznościach danej sprawy), jednak w kolejnej fazie postępowania wznowieniowego, polegającej na badaniu, czy istnieją przeszkody do stosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (rozstrzyganie o istocie sprawy), wykazał istnienie takich przeszkód( art. 146 kpa). W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie bez wątpienia wykazało, iż organy uznały za zaistniałą podstawę wznowienia opartą na art. 145a § 1 kpa w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2009r. sygn. akt P 23/07, który stwierdził, że art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy zakresie, w jakim przepisy te nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, a także wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U z 2002r. Nr 132, poz. 1115) są niezgodne z art. 92 Konstytucji RP. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2007r. stwierdzająca u L. A. chorobę zawodową- obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, została wydana w oparciu o wykaz chorób zawodowych zawartych w przywołanym wyżej rozporządzeniu. Jednocześnie organ nie wykazał aby istniały przeszkody do stosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (rozstrzyganie o istocie sprawy). Wydanie więc decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji w zaskarżonym brzmieniu narusza art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy zgodzić się z twierdzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 11 maja 2010r., sygn. akt II OSK 768/09, iż " decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa". Należy podkreślić niekonsekwencję organu, który uznając podstawę wznowienia postępowania, odmawia uchylenia decyzji ostatecznej, pozostawiając w obiegu prawnym decyzję z dnia [...] lutego 2007r. w brzmieniu zgodnym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U z 2002r. Nr 132, poz. 1115)( poz. 21), jednocześnie w uzasadnieniu wskazującym, iż rozpoznany u L. A. obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem jest trwałym odbiorczym ubytkiem słuchu typu ślimakowego spowodowanym hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 Hz określonym na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. nr 105, poz. 869). Organy nie dostrzegły, iż decyzja pozostająca w obrocie, na skutek odmowy jej uchylenia, stwierdza istnienie u L. A. jednostki chorobowej nie ujętej w obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869). Wobec faktu, iż w istocie organy nie prowadząc postępowania co do istoty nie mogły stosować przepisów rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r., Sąd uznaje za przedwczesne zarzuty naruszenia przez organ § 2, 6 ust 2 oraz 8 tegoż rozporządzenia. Mając powyższe rozważania na uwadze organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy weźmie pod rozwagę konsekwentne zastosowanie w sprawie niniejszej art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (rozstrzyganie o istocie sprawy)po przeprowadzeniu stosownego postępowania. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt. I wyroku. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 ww. ustawy