VII SA/Wa 795/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. znak [...], w związku z wnioskiem S. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] umarzającą w całości postępowanie w sprawie uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] - umorzył postępowanie z wniosku S. K.. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "kpa". 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dalej "GINB", podał, że [...] Sp. z o.o. podaniem z dnia 25 stycznia 2013 r. wystąpił do GINB z wnioskiem o uchylenie w trybie art. 161 § 1 kpa decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] i nakazującej [...] Sp. j. z siedzibą w [...] dokonać rozbiórki budynku magazynowego z częścią socjalną, posadowionego na nieruchomości składającej się z działki nr [...] obręb ewidencyjny [...] położonej w [...], przy ul. [...], znajdującego się od strony północnej budynku przychodni oznaczonego nr porządkowym [...]". Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia na podstawie art. 161 § 1 kpa decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1458/12, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Od wyroku tego została wniesiona skarga Sygn. akt VII SA/Wa 795/15 kasacyjna, wobec czego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. GINB zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektom Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. Wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. II OSK 659/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2012 r. GINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie, i decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył w całości postępowanie w sprawie uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie nakazu "rozbiórki budynku magazynowego z częścią socjalną, posadowionego na nieruchomości składającej się z działki nr [...] obręb ewidencyjny [...] położonej w [...], przy ul. [...], znajdującego się od strony północnej budynku przychodni oznaczonego nr porządkowym 15". S. K. wnioskiem z dnia 13 lutego 2015 r., w imieniu własnym, wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją GINB z dnia [...] lutego 2015 r. 3. W uzasadnieniu decyzji GINB, powołując się na art. 127 § 1 i 3 kpa oraz art. 28 kpa stwierdził, że w przypadku wpłynięcia pisma stanowiącego odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie, czy pochodzi ono od podmiotu uprawnionego będącego stroną w postępowaniu. Powyższe stanowi podmiotową przesłankę dopuszczalności odwołania, zatem ustalenie tej kwestii warunkuje zgodne z prawem prowadzenie postępowania odwoławczego i rozpoznanie merytoryczne sprawy. Stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, o czym stanowi art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Z ustaleń organu wynika, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. K. zaznaczył, że występuje w imieniu własnym, natomiast z akt sprawy wynika, że stroną postępowania jest [...] Spółka z o.o. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] wynika, że S. K. jest jednym z członków zarządu. Zgodnie z wpisem do KRS, do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie, a zatem S. K., zdaniem organu, nie posiada w niniejszej sprawie legitymacji procesowej. Dlatego też GINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, Sygn. akt VII SA/Wa 795/15 postępowanie w niniejszej sprawie umorzył. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu 5. Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. K.; zarzucając naruszenie art. 33(1) § 2 Kodeksu cywilnego, art. 52 Prawa budowlanego, art. 6 art. 7, art. 8, art. 28, art. 30, art. 61 § 4, art. 64 § 4, art. 75, art. 77, art. 105, art. 107, art 127, art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 kpa, art. 2, [art 2], art. 10, art. 7, art. 32 i 42 Konstytucji - wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego w całości, ze względu na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 kpa w zw. z art. 33(1) § 2 Kodeksu cywilnego, art. 52 Prawa budowlanego które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżących [skarżącego] kosztów postępowania według norm przepisanych. 6. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd Sygn. akt VII SA/Wa 795/15 administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa. 8. Zaskarżoną decyzją GINB, w związku z wnioskiem S. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] lutego 2015 r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. umorzył postępowanie z wniosku S. K.. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 9. Zgodnie z art. 127 § 3 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie zaś z art. 127 § 1 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy jedynie stronie postępowania, stosownie zaś do art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, które niniejszy skład orzekający podziela w zupełności, stwierdzić należy, że w zakresie ustalenia interesu prawnego danego podmiotu w oparciu o art. 28 kpa należy wskazać, iż w celu Sygn. akt VII SA/Wa 795/15 wykazania legitymacji procesowej w konkretnym postępowaniu administracyjnym, podmiot powinien wykazać, że załatwienie sprawy dotyczy bezpośrednio jego sfery prawnej. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto aktualny, a zatem uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które wystąpią dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. I OSK 458/10 i wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r. II GSK 1916/12 orzeczenia.nsa.gov.pl). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny a nie ewentualny. O tym, czy jest się stroną postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola danej osoby, ani podnoszone przez nią hipotetyczne naruszenia interesu faktycznego. Słusznie zatem organ wyjaśnił pojęcie interesu prawnego, uznając, że może być ono rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Słusznie również GINB stwierdził, że w przypadku wpłynięcia pisma Sygn. akt VII SA/Wa 795/15 stanowiącego odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie, czy pochodzi ono od podmiotu uprawnionego będącego stroną postępowania. Stanowi to, jak wskazał organ, podmiotową przesłankę dopuszczalności odwołania, a zatem ustalenie tej kwestii warunkuje zgodne z prawem prowadzenie postępowania odwoławczego i rozpoznanie merytoryczne sprawy. Stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, o czym stanowi art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Prawidłowo zatem wskazał GINB, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. K. zaznaczył, że występuje w imieniu własnym, natomiast z akt sprawy wynika, że stroną postępowania jest Szpital {...} wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego (nr KRS: [...]). Z KRS wynika, że S. K. jest jednym z członków zarządu Spółki, a zgodnie z wpisem do KRS, do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie. Słusznie również organ uznał, że S. K. nie posiada w niniejszej sprawie przymiotu strony, i na podstawie 138 § 1 pkt 3 kpa, postępowanie umorzył. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 10. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.