VII SA/Wa 797/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. U. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB") decyzją z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. U., zwanego dalej "skarżącym", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r., znak: [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2016 r. Zaskarżona decyzja GINB została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. L. (dalej "inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową z wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjną, c.o., elektryczną i gazową oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą wewnętrzny układ komunikacyjny oraz miejsca postojowe na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] w gminie [...] (dalej "inwestycja"). 3. Wnioskiem z 28 marca 2017 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego decyzja z [...] listopada 2016 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Projektowana inwestycja jest bowiem niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisów prawa budowlanego. 4. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "pr.bud.". W uzasadnieniu Wojewoda [...] wyjaśnił, że działka nr [...] w [...], na której zlokalizowana jest ww. inwestycja, znajduje się w obszarze, w którym obowiązują ustalenia uchwały Rady Gminy Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w Gminie [...] w jej granicach administracyjnych (Dz. Urz. Województwa [...] z 2007 r., Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z załącznikiem graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej również "MPZP") działka objęta inwestycją znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu 12MNR - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. W § 8 ust. 1 MPZP dla terenów tego typu ustalono jako przeznaczenie podstawowe funkcję mieszkaniową realizowaną w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej oraz zabudowę zagrodową. Na wskazanym terenie o symbolu 12MNR dopuszczona została również możliwość, w razie spełnienia określonych tam warunków, lokalizacji usług o charakterze komercyjnym, wbudowanych w budynki zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zagrodowej albo realizowanych jako obiekty wolnostojące (§ 8 ust. 2 pkt 2 MPZP). Według organu pierwszej instancji z projektu budowlanego wynika, że zachowano proporcje powierzchni zabudowy usługowej – 325 m2 i nie stanowi ona więcej niż 50% powierzchni zabudowy obiektu mieszkaniowego realizowanego na działce budowlanej - 657,8 m2. Również suma powierzchni przeznaczenia dopuszczalnego - 750,48 m2 (§ 8 ust. 2 MPZP) nie stanowi więcej niż 25% powierzchni działki budowlanej – 3.002,25 m2 (k. 18 projektu budowlanego). W ocenie organu nie można również twierdzić, że planowana funkcja usługowa w zakresie handlu jest uciążliwa dla mieszkalnictwa. Zatem organ stwierdził zgodność projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...] listopada 2016 r., w zakresie planowanej funkcji budynku, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. We wniosku o stwierdzenie nieważności badanej decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r., skarżący wskazał również na rozbieżność pomiędzy treścią wniosku o pozwolenie na budowę a zakresem merytorycznym rysunków projektu budowlanego, wyjaśniając jednocześnie, że jego zdaniem projekt budowlany nie dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową, lecz domu weselnego. Ta interpretacja rysunków projektu budowlanego stała się podstawą zarzutu o niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do powyższego zarzutu Wojewoda [...] stwierdził, że dowód niezgodności projektu budowlanego z MPZP w postaci rysunków projektu budowlanego, nie jest dowodem wprost, lecz wnioskiem przyjętym przez domniemanie, ponieważ tezy skarżącego nie potwierdza opis i tytuł inwestycji. To domniemanie nie jest pozbawione znacznego ryzyka błędu, ponieważ w ocenie organu administracji, który prowadzi postępowanie, w formie architektoniczno-konstrukcyjnej prezentowanej przez omawiany projekt budowlany, wyłączając część opisową, można zawrzeć wiele różnych funkcji. Zatem zarzut skarżącego, w świetle dowodów w aktach sprawy, ma charakter nieoczywisty. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić po uznaniu, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa wyrażonego w sposób jasny i niedwuznaczny. W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że domniemanie niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie spełnia warunków rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ nie jest jednoznaczne i ewidentne. Dowody w aktach sprawy nie potwierdzają zarzutu skarżącego. Badając omawianą sprawę Wojewoda [...] nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa, które miałyby charakter rażący. 5. Pismem z 23 czerwca 2017 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...], ewentualnie o uchylenie decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że inwestycja odpowiada wymogom przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa procesowego, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] podczas gdy zachodziły ku temu przesłanki oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wyczerpującej oceny zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza nieprzeprowadzenie wnikliwej analizy projektu budowlanego. 6. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy kontrolowaną decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r. Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). W ocenie organu odwoławczego sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie uchybia w stopniu rażącym wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził też, że planowanej inwestycji nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogu nieprzekraczalnej linii zabudowy, ani maksymalnej wysokości zabudowy, jak również wymagań co do kształtu dachu lub też co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto, inwestycja jest zgodna z wymogami dotyczącymi powierzchni zabudowy oraz powierzchni stanowiącej zabudowę usługową. W konsekwencji organ stwierdził, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia § 8 MPZP dotyczącego proporcji powierzchni zabudowy usługowej w stosunku do powierzchni zabudowy realizowanego obiektu mieszkalnego oraz do powierzchni działki budowlanej, GINB stwierdził, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń dokonanych przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. Kontrola organu ma charakter wyłącznie formalny. W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługuje również argumentacja skarżącego, który zarzuca Wojewodzie [...] błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że planowana inwestycja odpowiada wymogom oraz charakterowi budynku jednorodzinnego. Organ wyjaśnił, że to decyzja o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzony przez nią projekt budowlany stanowią o przedmiocie inwestycji. Z projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę wynika, że przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku jednorodzinnego z częścią usługową. Przypuszczenia skarżącego dotyczące innego niż projektowany sposobu użytkowania budynku pozostają bez wpływu na ocenę ww. decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. Mając na uwadze zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący błędnych ustaleń w zakresie ilości zaprojektowanych miejsc postojowych, organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu oraz opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że w ramach spornej inwestycji zaprojektowano 8 miejsc postojowych. Powyższą okoliczność potwierdza również pismo projektanta z 11 kwietnia 2017 r. Mając na uwadze wskazaną okoliczność, a także treść cytowanego powyżej art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud., GINB uznaje, że sporna inwestycja obejmuje realizację 8 miejsc postojowych, a tym samym jest zgodna z przepisami prawa budowlanego. Organ nie dopatrzył się również innych rażących naruszeń prawa, zatem decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. należało utrzymać w mocy. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 5 marca 2018 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Dodatkowo skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa ani obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń dokonanych przez projektanta, w sytuacji gdy właściwa interpretacja wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że organ jest zobowiązany do kompleksowej kontroli projektu z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie kompleksowej oceny dowodów, a zwłaszcza brak oceny zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie całości materiału dowodowego w tym pominięcie dowodów z dokumentów świadczących o postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się przeciwko projektantowi w związku ze sporną inwestycją; naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wyczerpującej oceny zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza niedokonanie wnikliwej analizy projektu budowlanego oraz nierozpatrzenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego; naruszenie prawa materialnego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. § 7 ust. 8 pkt 3 i 4 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 roku (miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego) poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że wystarczające jest zaprojektowanie 8 miejsc parkingowych przy planowanej inwestycji na działce [...] we wsi [...], w sytuacji gdy minimalna liczba miejsc to 25, co stanowi rażące naruszenie prawa; naruszenie prawa materialnego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. § 4 ust. 6 pkt 3 w zw. z § 8 ust. 1 i 2 pkt 2 i 4 oraz ust. 3, a także § 7 ust. 2 pkt 1 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. (o przyjęciu MPZP) poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że umiejscowienie na terenie objętym w panie oznaczeniem 12 MNR obiektu przeznaczonego wyłącznie na cele usługowo – komercyjne nie stanowi rażącego naruszenia wskazanych przepisów, w sytuacji gdy jest ono takim naruszeniem; naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] podczas gdy zachodziły ku temu przesłanki, a także poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwoleniu na budowę w sytuacji niezgodności postanowień projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie stanowi realizacji przesłanki rażącego naruszenia prawa. 8. Odpowiadając w dniu 29 marca 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. 9. Na rozprawie skarżący poparł skargę, ale też poparł wniosek o dopuszczenie jako dowodu nieprawomocnego orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów z [...] marca 2018 r. i stanowiącego załącznik do pisma skarżącego z 23 lipca 2018 r. Orzeczeniem tym Sąd Dyscyplinarny uznał obwinionego arch. W. K. za winnego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, te wykonał projekt budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową położonego w [...] na działce [...] niezgodnie z § 7 ust. 8 MPZP w zakresie niespełnienia minimalnej ilości miejsc postojowych w odniesieniu do zaprojektowanej funkcji mieszkaniowej i usługowej, a także sporządził projekt budynku w sposób jedynie formalnie zgodny z wymogami MPZP w zakresie funkcji budynku. W rzeczywistości jednak projekt budynku został sporządzony sprzecznie z zasadami i kanonami sztuki projektowania architektonicznego, czym obwiniony architekt naruszył określone zasady i reguły zawarte w Kodeksie Etyki Zawodowej Architektów. Sąd dopuścił dowód z ww. orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty skarżącego należało uznać za zasadne. 10. Na wstępie Sąd zobowiązany jest przypomnieć, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nieważnościowym. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej takim wartościom, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia, a także z tego powodu, że stanowią regułę wyjątku od art. 16 k.p.a., nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2850/16, LEX nr 2453647 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 399/17, LEX nr 2434735). Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa. Nie każde naruszenie prawa można zakwalifikować jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2725/15 oraz z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/16). W postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jego działanie obejmuje wyłącznie kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślić ponadto trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym, tak jak w postępowaniu zwykłym, organ winien wydać rozstrzygnięcie z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma obowiązek rozpoznać wszystkie istotne okoliczności i zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego. Celem rozpatrzenia sprawy przez organ administracji nie jest wszakże ocena zgodności z prawem kwestionowanego aktu we wszystkich możliwych aspektach, ale jedynie dla rozstrzygnięcia, czy w danej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności aktu wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. 11. W rozpatrywanej sprawie analiza materiału dowodowego oraz treści zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy naruszył ww. zasady. Organ zbyt pobieżnie ocenił zgodność projektu budowlanego z poszczególnymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w szczególności do zaprojektowanej liczby miejsc postojowych przy uwzględnieniu funkcji mieszkaniowych i usługowych przedmiotowego budynku. Stanowisko organów w tym zakresie nie jest dostatecznie wnikliwe. Dodatkowo organy administracji architektoniczno-budowlanej nie wzięły pod uwagę faktu, że § 8 ust. 7 MPZP obejmuje teren oznaczony w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania symbolem 12MNR. Wskazany przepis planu odsyła do § 5 ust. 13 MPZP, który przewiduje wyraźnie ograniczenia kubaturowe dla obiektów zlokalizowanych na danym terenie. Niezgodność projektu z miejscowym planem wykazuje również wyrok Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów z [...] marca 2018 r. (k. 21-35 akt sądowych). Jest oczywiste, że organ drugiej instancji orzekający w niniejszej sprawie tego wyroku nie mógł znać w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Niezależnie wszak od postępowania dyscyplinarnego toczącego przeciwko projektantom, organy administracji właściwe w sprawie były zobowiązane do sprawdzenia, czy analiza projektu potwierdza zarzut skarżącego o rażącym naruszeniu prawa. W rozpatrywanej Sąd nie badał, czy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. organ administracji architektoniczno-budowlany jest zobowiązany do szeroko rozumianej kompleksowej kontroli zgodności projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził jedynie, że w sprawie miało miejsce naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skoro nie zostały ostatecznie ustalone istotne szczegóły projektu budowlanego, to na etapie postępowania nadzorczego nie było podstaw do oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreśla jednak, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, obejmują sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.in. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Negatywny wynik takich ustaleń oraz nieusunięcie wskazanych nieprawidłowości przez inwestora, wyklucza możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Projekt budowlany musi być zatem bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określą przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 3115/17, LEX nr 2501064; z 11 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1094/11 oraz z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2017 r., sygn. akt 1547/16; http://orzeczenia.nsa. gov.pl). 12. Wobec naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego skarga podlegała uwzględnieniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego będzie zatem dokonanie oceny projektu budowlanego w kontekście przesłanek nieważności decyzji zgodnie ze wskazaniami Sądu. 13. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.