VII SA/Wa 80/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. w W. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 80/13 w sprawie ze skargi S. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia postanawia: odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 80/13. Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. S. w W. na podstawie art. 156 p.p.s.a. wniosła o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 80/13, poprzez zmianę pierwszego punktu sentencji orzeczenia w brzmieniu: "uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...]" na właściwą treść "uchyla zaskarżoną decyzję". W ocenie skarżącej zamiarem Sądu było uchylenie jedynie decyzji organu II instancji. Wskazała, że z treści uzasadnienia wynika, że Sąd odnosił się jedynie do wadliwości decyzji II instancji, nie wskazując, z jakich przyczyn należałoby uchylić decyzję organu I instancji lub postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 r. Co więcej, zdaniem skarżącej wolą Sądu było pozostawienie decyzji organu I instancji i postanowienia z 2006 r. w obrocie prawnym, na co wskazuje sformułowanie wytycznych dla organu II instancji, czym ma się kierować podczas rozpatrywania odwołania od decyzji I instancji. Podniosła, że tak znaczne rozbieżności między sentencją a uzasadnieniem wyroku wskazują, że sentencja wyroku została sporządzona z błędem pisarskim, co uzasadnia wniosek o sprostowanie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wniosek o sprostowanie wyroku może również zgłosić strona, na co wskazuje art. 159 i art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, sprostowanie wyroku w trybie art. 156 p.p.s.a. nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (patrz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OZ 612/11, z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 368/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności, nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej o sprostowanie wyroku wykracza poza tak określony zakres wadliwości orzeczenia, podlegający sprostowaniu w trybie art. 156 § p.p.s.a. Kwestionowany zapis sentencji wyroku z dnia 24 października 2013 r., tj. uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nie jest błędem pisarskim, lecz stanowi rozstrzygnięcie sprawy co od jej istoty. W procedurze przewidzianej dla usuwania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek nie jest zatem dopuszczalna zmiana pkt I sentencji wyroku z dnia 24 października 2013 r. poprzez rozstrzygnięcie o uchyleniu jedynie zaskarżonej decyzji. Jedynie na marginesie Sąd dostrzega, że sporządzając uzasadnienie wyroku Sąd nie ustrzegł się błędu, albowiem przedostatni akapit uzasadnienia nie jest spójny z treścią sentencji wyroku. W sytuacji, gdy w sentencji wyroku Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, decyzję organu I instancji oraz postanowienie z 2006 r., w uzasadnieniu zawarto wytyczne dla organu odwoławczego, którymi ma kierować się podczas ponownego rozpoznania odwołania, a także wskazano, że postanowienie z 2006 r. nadal pozostaje w obrocie prawnym. Niemniej, jak już wyżej wykazano, uchybienie to, zarówno w zakresie sentencji wyroku, jak też jego uzasadnia, nie może podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., gdyż doprowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia co do istoty. Błędy tego rodzaju mogą być usuwane w postępowaniu odwoławczym lub ewentualnie w drodze postanowienia w przedmiocie wykładni wyroku, co jednak może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.