VII SA/Wa 807/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2003 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji orzekającej o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania złożoną przez J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2004 r. oddalił skargę J. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2003 r., znak: [...]. W dniu 20 kwietnia 2006 r. (data stempla urzędu pocztowego) J. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego. W uzasadnieniu zarzucił, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2004 r. wydany był z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Ponadto zawierał "liczne błędy w ustaleniach faktycznych" stanowiących podstawę wyroku, a także został oparty na dokumencie zawierającym poświadczenia nieprawdy. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i "dopuszczenie dowodów wnioskowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny i winno być obwarowane ostrymi restrykcjami. Z tego też względu niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń. Należy zauważyć, że na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z treścią art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania (art. 271-274 p.p.s.a.) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r., GSK 1243/04, niepubl., a także postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl., oraz postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154). Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie nie wskazano okoliczności, które stanowiłby przesłanki będące podstawą do wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Sąd stwierdza, iż argumenty skarżącego, że nie posiadał właściwej możliwości działania są całkowicie chybione, bowiem brał on czynny udział w toczącym się przed Sądem postępowaniu, był zawiadomiony o terminie rozprawy, jak i składał pisma procesowe. Kwestia "fachowej pomocy prawnej" została rozstrzygnięta w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2004 r., odmawiającym przyznania prawa pomocy, które stało się ostateczne. W kwestii pozbawienia strony możliwości do działania swój pogląd wyraził Sąd Najwyższy, który stwierdził, iż o pozbawieniu strony możliwości do działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania (uchwała SN z 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80 , OSNCP 1980, nr 11, poz. 205 i wyrok SN z 21 czerwca 1961 r., 3 CR 953/60, NP 1963, nr 1, s. 122). W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie obrony, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. Mając na uwadze kwestię zachowania terminu wynikającego z treści art. 277 p.p.s.a., Sąd stwierdza, iż J. K. otrzymał zawiadomienie o terminie posiedzenia. Jakkolwiek skarżący nie miał obowiązku osobistego stawiennictwa na rozprawie, to przy zachowaniu minimum należytej staranności winien był powziąć wiadomość o rozstrzygnięciu Sądu i wynikających z niego prawach i obowiązkach przysługujących stronie. Niezależnie od wyżej wskazanych okoliczności podnieść trzeba, iż J. K. powziął wiadomość o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie najpóźniej w dniu nadania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, a więc 28 lipca 2004 r. Skargę o wznowienie nadał natomiast w dniu 20 kwietnia 2006 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Zarzuty zawarte w treści skargi z dnia 20 kwietnia 2006 r. nie zawierają żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego, co uniemożliwia rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania. Podnoszona przez skarżącego okoliczność oparcia "wyroku na dokumencie zawierającym poświadczenia nieprawdy" dotyczy bowiem decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego, która była przedmiotem badania sądu w niniejszym postępowaniu. Zarzuty wydania wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego mogły być jedynie podniesione w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.