VII SA/Wa 809/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 675 zł (sześćset siedemdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 809/17 Uzasadnienie Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., działając na podstawie art. 130a ust. 10h i ust 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997r - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012r poz. 1137 z późn. zm.), nałożył na M.M.(dalej Skarżący) obowiązek zapłaty kwoty 22.497 zł (dwadzieścia dwa tysiące czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz sprzedażą pojazdu marki [...] o numerze rej. [...], nr fabrycznym nadwozia [...], którego przepadek na rzecz Powiatu [...], w dniu [...] czerwca 2016r orzekł Sąd Rejonowy I Wydział Cywilny w [...] (sygn. akt [...]). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją nr [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], pojazd marki [...]o numerze [...], nr fabrycznym nadwozia [...], stanowiący własność M. M., został usunięty z drogi. Przyczyną usunięcia pojazdu była nietrzeźwość kierującego oraz brak możliwości przekazania pojazdu osobie wskazanej. Podstawę prawną usunięcia stanowił przepis art. 130a ust. 2 pkt. 1 lit a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę [...]. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. poinformowano właściciela o skutkach nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi. W związku z tym że pojazd nie został odebrany w ciągu 3 miesięcy, postanowieniem o sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2016r Sąd Rejonowy w [...] I Wydział Cywilny orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...], stwierdzając w uzasadnieniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do wydania takiego orzeczenia. W dniu [...] września 2016 r. Starostwo Powiatowe w [...] otrzymało wypis prawomocnego postanowienia sądu. Przedmiotowy pojazd, na wniosek Starosty został poddany wycenie przez biegłego skarbowego, który stwierdził, że pojazd jest w bardzo złym stanie technicznym i jego naprawa jest ekonomicznie nieuzasadniona, w związku z czym jego wartość rynkowa równa się wartości złomu użytkowego. W dniu [...] listopada 2016 r. Zarząd Powiatu w [...] podjął uchwałę Nr [...] o likwidacji w/w pojazdu i jego przekazaniu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów. W dniu [...] listopada 2016 r. pojazd został zdemontowany, co poświadcza stosowne zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] znajdujące się w aktach sprawy. W dniu [...] listopada 2016 r. na podstawie art. 79 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd został wyrejestrowany z powodu demontażu. W związku z powyższym w dniu [...] listopada 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie naliczenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i kasacją pojazdu. Stronę poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wniesienia uwag i zastrzeżeń. Strona w dniu [...] grudnia 2016r skorzystała z przysługujących jej uprawnień i zapoznała się z aktami sprawy. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że koszty zostały ustalone w oparciu o uchwały Rady Powiatu w [...] "w sprawie wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu": - Nr [...] z dnia [...].02.2015 r. - Nr [...]z dnia [...].11.2015 r. W przypadku przedmiotowego pojazdu kwota ta wynosi odpowiednio: 1/ Koszt usunięcia pojazdu z drogi (pojazd o dmc do 3,5t zgodnie z uchwałą Nr [...]z dnia [...].02.2015r – 485 zł, 2/ Koszt przechowywania od dnia [...].05.2015 r. do [...].12.2015r : 230 dób x 39zł (pojazd o dmc do 3,5t. zgodnie z uchwałą Nr [...] z dnia [...].02.2015r) – 8970 zł, 3/ Koszt przechowywania od dnia [...].01.2016 do [...].11.2016 r.: 328 dób x 39zł (pojazd o dmc do 3,5t. zgodnie z uchwałą Nr [...] z dnia [...].11.2015 r.) 4/ Koszt oszacowania wartości pojazdu przez biegłego ( zgodnie z fakturą z dnia [...].10.2016 – 250 zł. Łącznie organ wyliczył koszty o których jest mowa w art. 130a ust. 10h Ustawy Prawo o ruchu drogowym na kwotę 22.497 zł (dwadzieścia dwa tysiące czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych). Po rozpatrzeniu odwołania M. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że pojazd marki [...], nr rej. [...], nr [...] został odebrany właścicielowi pojazdu- M. M.- i usunięty z drogi w dniu [...] maja 2015 r. z powodu kierowania nim przez ww. osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości i braku możliwości zabezpieczenia go w inny sposób (brak możliwości przekazania osobie wskazanej), na podstawie dyspozycji wydanej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w [...]. Usunięty pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym w [...] przy ul. [...], o czym poinformowano M. M. powiadomieniem wystawionym przez funkcjonariusza KMP w [...] w dniu [...] maja 2015 r., i odebranym osobiście przez adresata w tym samym dniu. W powiadomieniu jednocześnie zawarto pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie 3 miesięcy od jego usunięcia z drogi (wystąpienie do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, obciążenie właściciela pojazdu kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu). Pojazdu nie odebrano, co stanowiło podstawę do wystąpienia do sądu powszechnego przez Starostę [...], stosownie do art. 130a ust. 10 i 10a ustawy o orzeczenie przepadku pojazdu marki [...] na rzecz Powiatu [...], o czym przesądził Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...]. Organ podkreślił, że orzeczenie przez sąd o przepadku pojazdu nie zwalnia byłego właściciela z obowiązku poniesienia kosztów związanych z jego usunięciem i przechowywaniem. Zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. W ocenie Kolegium nie budziło wątpliwości, w świetle art. 130 ust. 10h i ust. 10i ustawy, że powyżej wskazane koszty ponosić będzie ten właściciel pojazdu, któremu prawo własności przysługiwało w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, ewentualnie władający na ten dzień na podstawie innego niż własność tytułu prawnego - solidarnie z właścicielem. W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy w sposób bezsporny, w ocenie organu odwoławczego, wskazywał, że właścicielem pojazdu marki [...]o nr rejestracyjnym [...], nr nadwozia [...] w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, tj. w dniu [...] maja 2015 r. był M. M., od którego pojazd odebrano w dniu zdarzenia, a więc to ta osoba obowiązana jest do poniesienia tych kosztów. Organ odwoławczy wskazał też, że wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu ustala corocznie, w drodze uchwały, rada powiatu. Ustawa ustala maksymalną wysokość stawek kwotowych tych opłat, które dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosiły w roku 2015: za usunięcie 485 zł, za każdą dobę przechowywania - 39 zł, zaś w roku 2016, za każdą dobę przechowywania - 39 zł (art. 130a ust. 6 i 6a oraz art. 130a ust. 6c w związku z pkt 3 obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2014 r. w sprawie ogłaszania obowiązujących w 2015 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz pkt 3 obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 4 sierpnia 2015 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2016 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym). Rada Powiatu w [...] przyjęła stawki opłat w zakreślonych ustawowo granicach, przyjmując, iż obowiązująca w 2015 r. opłata za usunięcie pojazdu z drogi o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi 485 zł, zaś obowiązująca w tym roku jak i w roku 2016 opłata za parkowanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi na koszt właściciela (pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t) za każdą dobę wynosi 39 zł (§ 1 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3 uchwały Rady Powiatu w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] oraz § 1 ust. 2 pkt 3 uchwały z dnia z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...]). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego okresu czasu, za jaki skarżący zobowiązany został do poniesienia kosztów przechowywania pojazdu, organ wskazał, że początkową datą, od której należy obliczyć powyższe koszty jest dzień wydania dyspozycji usunięcia danego pojazdu, w przedmiotowej sprawie jest to dzień [...] maja 2015 r. Datą końcową jest zaś dzień "zakończenia postępowania". Za taki dzień, co podkreślono również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się datę przekazania pojazdu do stacji demontażu (por. wyroki WSA z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 293/14; z 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 859/15; wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1817/16). W przedmiotowej sprawie nastąpiło to dnia [...] listopada 2016 r. Organ nie uznał za zasadne twierdzenia skarżącego, że tymi kosztami winien być obciążany jedynie do dnia [...] czerwca 2016 r., w którym postanowienie Sądu Rejonowego w [...], orzekające przepadek pojazdu marki [...], nr rej. [...], na rzecz Powiatu [...] stało się prawomocne. Organ zauważył, że z samej treści art. 130 ust. 10h ustawy wynika zasadność obciążania osoby będącej właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu również kosztami powstałymi po dniu, kiedy to własność pojazdu przeszła na własność powiatu - ustawa wymienia tu bowiem koszty powstające po tym dniu, a związane z oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Organ podkreślił, że koszt usunięcia w dniu [...] maja 2015 r. pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wyniósł 485 zł. Pojazd po jego usunięciu z drogi został umieszczony na parkingu strzeżonym w [...] przy ul. [...] . Z tytułu przechowywania pojazdu organ I instancji wyliczył koszty w kwocie 21.762 zł, co odpowiada iloczynowi okresu przechowywania auta od dnia jego umieszczenia na parkingu tj. [...] maja 2015 r. do dnia przyjęcia auta do demontażu, tj. dnia [...] listopada 2016 r. [230 dni roku 2015 x 39 zł za każdą rozpoczętą dobę = 8970 zł i 328 dni roku 2016 * 39 zł za każdą rozpoczętą dobę = 12.792 zł]. Do kosztów przechowywania pojazdu zasadnie, zdaniem organu odwoławczego, zaliczono koszt oszacowania pojazdu przez biegłego skarbowego. Koszt ten wynosi 250 zł (kwota wynikająca z faktury nr [...] z dnia [...].10.2016 r.). Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu długiego okresu, jaki dzieli usunięcie pojazdu z drogi i orzeczenie przepadku pojazdu przez sąd powszechny (rok i miesiąc), organ wskazał, że żaden z przepisów ustawy nie wskazuje, w jakim terminie winno to nastąpić. Natomiast zauważenia wymaga, iż z założenia procedura związana z usunięciem pojazdu z drogi, a kończąca się demontażem/zbyciem pojazdu co do którego orzeczono przepadek, jest długotrwała i składa się z następujących po sobie elementów: przechowywanie pojazdu przez okres 3 miesięcy; uzyskanie stosownej dokumentacji od podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu; sporządzenie stosownego wniosku do sądu powszechnego i odrębna procedura przez nim prowadzona, na czas prowadzenia której organ I instancji nie miał bezpośredniego wpływu (5 miesięcy); oszacowanie pojazdu przez biegłego; demontaż pojazdu. Organ podkreślił, że odwołujący się był poinformowany o tym, że pojazd jest odholowywany i przechowywany na jego koszt oraz o tym, że należy go odebrać w ciągu 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Skoro właściciel pojazdu nie dba o swoją własność i przerzuca ową dbałość na społeczeństwo, to powinien liczyć się z obowiązkiem poniesienia wskazanych ustawowo kosztów związanych z zabezpieczeniem cudzej własności przez właściwe organy państwa i samorządu terytorialnego. Natomiast wskazywana przez skarżącego jego trudna sytuacja dochodowa czy osobista (rodzinna) nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Może ewentualnie stanowić podstawę do wystąpienia z odrębnym wnioskiem o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązania, w oparciu o zapisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M.M.. Wskazał w niej na swoją trudną sytuację życiową i materialną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej administracyjnej sprawie był przepis art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym). Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy administracji nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia stosownie do art. 7 i 77 Kpa. Na podstawie ustaleń organu stan faktyczny przedstawia się następująco: Pojazd marki [...], nr rej. [...], nr [...] w dniu [...] maja 2015 r. został odebrany właścicielowi pojazdu – M.M. z powodu kierowania nim przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości, i następnie usunięty z drogi na podstawie dyspozycji wydanej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w [...]. Pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym w [...] przy ul. [...]. M. M., powiadomieniem wystawionym przez funkcjonariusza KMP w [...] w dniu [...] maja 2015 r., został pouczony o skutkach nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi. Pouczenie skarżący odebrał osobiście w dniu [...] maja 2015 r. Poinformowany został również o trybie postępowania (wystąpienie do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, obciążenie właściciela pojazdu kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu). Nie budzi wątpliwości, że skarżący pojazdu nie odebrał. Z uwagi na powyższe Starosta [...] wystąpił do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu marki [...] na rzecz Powiatu [...]. Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...] orzekł zgodnie z wnioskiem. Postanowienie stało się prawomocne w dniu [...] czerwca 2016r. Odpis postanowienia organ otrzymał w dniu [...] września 2016 r. Postanowienie stanowiło podstawę do zlecenia wykonania wyceny wartości rynkowej pojazdu. Wycena została sporządzona przez osobę uprawnioną w dniu [...] października 2017r. Następnie zarządzeniem Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie likwidacji mienia ruchomego Powiatu [...] ww. pojazd zakwalifikowano do likwidacji poprzez przekazanie samochodu do przedsiębiorstwa prowadzącego stację demontażu. W dniu [...] listopada 2016 r. decyzją Nr [...] wyrejestrowano pojazd skarżącego w oparciu o Zaświadczenie o demontażu pojazdu Nr [...]. Powyższe stanowiło podstawę do określenia przez organ kosztów usunięcia pojazdu, jego przechowywania, oszacowania i zniszczenia. Podstawę prawną wyliczenia kosztów stanowi przepis art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, który wskazuje, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, ze właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia był Skarżący. Kwestia ta nie była sporna w toku postępowania. Niewątpliwie zatem Skarżący winien był ponieść koszty o których jest mowa w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym koszty związane z oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu. Wykładnia przepisu art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, prowadzi do wniosku, że koszty o których mowa w tym przepisie to koszty związane z usunięciem i przechowywaniem pojazdu od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, czyli w tym przypadku zniszczenia (demontażu) pojazdu. Bez znaczenia, w ocenie Sądu jest przy tym to, że nastąpiła w trakcie tego postępowania zmiana właściciela pojazdu, którym zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego stał się Starosta [...]. Przypomnieć w tym miejscu należy warunki w jakich następuje przejście własności. Przepadek mienia jest orzekany w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu przez okres 3 miesięcy. Jest to zatem sytuacja gdy właściciel pojazdu w istocie porzuca swoje mienie. Obowiązki związane z przechowywaniem pojazdu za ten okres i decyzja co do dalszych losów samochodu obciążają z mocy ustawy Starostę. Wskazać też należy, że w orzecznictwie sądów nie budzi wątpliwości, że koszty usunięcia pojazdu z drogi i przechowywania pojazdu aż do uprawomocnienia się postanowienia o przepadku ponosi dotychczasowy właściciel pojazdu. Rozbieżność w orzecznictwie dotyczy natomiast kwestii obciążenia dotychczasowego właściciela kosztami przechowywania pojazdu po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku pojazdu, oszacowania wartości samochodu, sprzedaży lub jego zniszczenia. Skład orzekający w tej sprawie uznał, że wykładnia przepisu ograniczająca obowiązek właściciela pojazdu do ponoszenia kosztów tylko do czasu uprawomocnienia się postanowienia o przepadku jest sprzeczna z celem ustawy. Wyraźnie bowiem z przepisu art. 130a ust. 10h wynika, że dotychczasowego właściciela pojazdu obciążają również koszty jego oszacowania, sprzedaży lub likwidacji. Koszty te zawsze występują po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku pojazdu. Uznanie, że obowiązek ponoszenia kosztów przez dotychczasowego właściciela pojazdu kończyłby się w momencie uprawomocnienia się postanowienia sądu oznaczałoby w istocie, że przepis ten w części byłby martwy, ponieważ nie można byłoby kosztami m.in. oszacowania obciążyć dotychczasowego właściciela. Koszty te zawsze ponosiłby powiat, a zatem jego mieszkańcy. Taka wykładnia tego przepisu nie ma uzasadnienia. Własność samochodu nie jest dobrem tak szczególnym, żeby chronić dotychczasowego właściciela nie wywiązującego się z obowiązków, a kosztami utrzymania pojazdu obciążać ogół mieszkańców powiatu w jego zastępstwie. Stawiałoby to w gorszej sytuacji tych właścicieli pojazdów , którzy wykonują swoje obowiązki zgodnie z przepisami ponosząc zarówno koszty utrzymania pojazdu i końcowo jego likwidacji. Z tych przyczyn Sąd w obecnym składzie nie podzielił stanowiska wyrażonego w wyroku NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 1959/15. Zakończeniem postępowania w sprawie o którym jest mowa w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym jest dzień demontażu pojazdu, a zatem dzień w którym w normalnym toku postępowania ustałyby obowiązki właściciela związane z posiadaniem pojazdu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa co do kwot przyjętych za podstawę naliczenia kosztów wynikających z art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyliczenie należności nastąpiło na podstawie uchwał Rady Powiatu w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. i z dnia [...] listopada 2015 r. o numerach odpowiednio: Nr [...] oraz Nr [...]. Kwoty te nie przekraczają maksymalnych stawek wynikających z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2014 r. w sprawie ogłaszania obowiązujących w 2015 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym (M.P. 2014 poz. 632) oraz obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 4 sierpnia 2015 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2016 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym ( M.P. 2015, poz. 707). W ocenie Sądu został natomiast naruszony przepis art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 7, 12 i 35 § 1 Kpa w części, w której obciąża się skarżącego kosztami przechowywania pojazdu za okresy przewlekłego działania organu. Jak wynika z akt sprawy dyspozycja usunięcia pojazdu został wydana w dniu [...] maja 2015 r. Po dniu [...] sierpnia 2015 r. organ powinien był zatem niezwłocznie wystąpić do Sądu ze stosownym wnioskiem, mając w szczególności na uwadze przepis art. 35 § 1 Kpa. Wniosek taki został złożony w Sądzie Rejonowym w [...] dopiero w dniu [...] stycznia 2016 r. Po wydaniu postanowienia przez Sąd Rejonowy w dniu [...] czerwca 2016 r. organ otrzymał odpis prawomocnego postanowienia w dniu [...] września 2016 r. Ponownie z naruszeniem przepisu art. 35 § 1 Kpa, w dniu [...] października 2016 r. wystąpił do rzeczoznawcy w celu uzyskania opinii o stanie i wartości pojazdu. Opinia została sporządzona w dniu [...] listopada 2016 r. Na opinii brak jest daty wpływu do organu, można jednak założyć, że organ otrzymał ją najpóźniej w dniu wystawienia faktury przez sporządzającego opinię czyli w dniu [...] października 2016 r. Zarządzenie w sprawie likwidacji mienia ruchomego Powiatu [...] Starosta [...] wydał po upływie trzech tygodni od dnia przedłożenia ekspertyzy mimo że nie było konieczności prowadzenia postepowania dowodowego. W przekonaniu sądu, właściciel pojazdu winien ponosić koszty przechowywania, ale tylko te wynikające ze swojego zaniedbania. Brak jest natomiast podstaw do obciążenia skarżącego kosztami powstałymi na skutek naruszenia przez organ zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 Kpa oraz w art. 35 § 1 Kpa. Naruszenie przez administrację obowiązku sprawnego prowadzenia postępowania nie może powodować negatywnych skutków dla strony. Sąd w obecnym składzie nie podziela zatem stanowiska, że skarżący ma obecnie obowiązek ponieść koszty zarówno swojego niewłaściwego zachowania jak i zaniechania Starosty [...]. Jak już zostało to omówione we wcześniejszych rozważaniach, koszty obciążające właściciela pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, muszą być uzasadnione, a więc właściciel winien ponieść koszty będące normalnym następstwem jego nagannego zachowania. Nie można natomiast obciążać właściciela takimi kosztami, które są skutkiem bezczynności organu. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że starosta nie jest związany żadnym terminem do wystąpienia z wnioskiem do sądu cywilnego o orzeczenie przepadku pojazdu. W przepisie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym faktycznie nie ma mowy o terminie lecz nie oznacza to całkowitej dowolności organu w tym zakresie. Przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym generuje bowiem koszty i jest rzeczą zrozumiałą, że organ powinien podjąć działania, aby je zminimalizować. Powinien zatem wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w pierwszym możliwym terminie. Przyjęcie poglądu, że organ może w dowolnym czasie wystąpić z wnioskiem do sądu cywilnego oznaczałoby świadome przerzucanie na właściciela pojazdu kosztów przechowywania a koszty te miałyby pokrywać również bezczynność organu w tym zakresie. Stanowisko takie, w ocenie sądu, jest nie do przyjęcia. Ponownie rozpatrując sprawę organ wyjaśni przyczyny opóźnienia w podejmowaniu poszczególnych czynności w sprawie wraz ze wskazaniem konkretnych czynności i daty ich wykonania, które musiał wykonać w sprawie, a które spowodowały brak jego działania w sprawie. Dopiero po ustaleniu przyczyn opóźnienia organ dokona ponownego przeliczenia kosztów przechowywania pojazdu, mając na uwadze, że nie można obciążać skarżącego kosztami własnych zaniedbań. Przypomnieć też należy, że okresy urlopowe oraz braki kadrowe nie usprawiedliwiają naruszenia zasady szybkości postępowania o której jest mowa w art. 12 Kpa, zwłaszcza w takiej sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.