VII SA/Wa 82/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. D. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji W skardze z dnia 15 grudnia 2014 r. M. D. S., dalej "skarżący", zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 1 000 zł w związku z faktem prowadzenia działalności żywieniowo-żywnościowej w [...] w [...], bez złożenia wniosku o zatwierdzenie i wpis do rejestru zakładów. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji skarżący uzasadnił obecną sytuacją materialną. Stwierdził, iż dochód z działalności gospodarczej był znikomy a nałożona kara pieniężna zmusiła go do zlikwidowania tej działalności. Oświadczył, iż został osobą bezrobotną poszukującą pracy, nie posiada żadnego wartościowego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego, to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku ( zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GZ 139/15). W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że ewentualne wykonanie decyzji o nałożeniu na niego kary pieniężnej w wysokości 1000 zł doprowadzi - w kontekście jego aktualnej sytuacji majątkowej - do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powodem takiej oceny jest nieprzedstawienie przez skarżącego jego aktualnej sytuacji majątkowej np. poprzez przedłożenie stosownych dokumentów finansowych. Z tego względu nie była możliwa ocena, jak ewentualne wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej może wpłynąć na sytuację majątkową skarżącego. Samo gołosłowne twierdzenie, że nałożona kara zmusiła skarżącego do zlikwidowania działalności gospodarczej nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.