VII SA/Wa 827/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona skarżąca w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy. W skardze skarżący zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazał, że do Trybunału Konstytucyjnego zostało skierowane pytanie prawne o zgodności przepisów ustawy prawa o ruchu drogowymi i ustawy o kierujących pojazdami z przepisami Konstytucji RP. Skarżący wskazał, że niewydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody dla skarżącego. W ocenie skarżącego nie można wykluczyć sytuacji, w których obywatele bezprawnie pozbawieni przez kilka miesięcy prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ust. 1c i ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami występować będą na zasadzie art. 4171 § 2 kc o odszkodowania w zakresie poniesionych szkód jak i utraconych korzyści. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazać należy, że ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Przy czym z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wstrzymanie wykonanie decyzji nie może nastąpić automatycznie z uwagi na złożenie wniosku. Sąd musi dokonać oceny, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu podkreśla się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji życiowej i majątkowej. W rozpoznawanej, incydentalnej kwestii, brak jest uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które pozwalałoby na przyjęcie, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty formułowane w skardze, ich uzasadnienie, zmierzają do wykazania niezgodności z prawem kwestionowanej decyzji oraz wskazują na wątpliwości Konstytucyjne przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, ale nie odnoszą się one ściśle do przesłanek wstrzymania wykonania. Nie zostały przedstawione przez skarżącego żadne konkretne okoliczności, opisujące sytuację życiową czy majątkową skarżącego, uzasadniające przyjęcie, że wykonanie decyzji wiąże się rzeczywiście z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast stanowisko skarżącego, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu nie może oznaczać zasadności wstrzymania wykonania, bowiem ustawodawca, co do zasady, nie przewidział wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na tej podstawie, że zostało ono objęte skargą i skarżący formułuje wobec niego zarzuty naruszenia prawa. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że obywatele bezprawnie pozbawieni przez kilka miesięcy prawa jazdy występować będą o odszkodowania w zakresie poniesionych szkód jak i utraconych korzyści, wskazać należy, że jest to założenie czysto hipotetyczne strony skarżącej i nie stanowi przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie bowiem przyjmuje się, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącemu i nie może tym samym stanowić przesłanki uwzględnienia wniosku, jeżeli odnosi się ono do osób trzecich (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 20007 r., sygn. akt I OZ 185/07). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.