VII SA/Wa 832/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński ( spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2011 r. sprawy ze skargi E. R. i Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2010 r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E. R. i Z. R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Ww. decyzją Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), zatwierdził projekt budowlany i wydał K. C. pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przyłączami wodociągowymi i kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. W. w [...]. Na podstawie art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., Starosta odstąpił od uzasadnienia decyzji. Następnie Starosta [...] decyzjami: z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], przeniósł ww. pozwolenia na budowę na U. i R. C.; z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], zatwierdził zamienny projekt budowlany; z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], przeniósł pozwolenie na budowę na E. i Z. R. W związku z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., Wojewoda [...] w dniu [...] października 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty [...]: Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], znak: [...] z dnia [...] lipca 2005 r., Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. oraz Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], GINB uchylił ww. decyzję Wojewody o stwierdzeniu nieważności decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), zw. dalej rozporządzeniem, stwierdził nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z decyzją GINB z dnia [...] stycznia 2010 r. nowo ustalone strony postępowania poinformował o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany jako skrajny segment w zabudowie szeregowej na granicy z działką nr [...]. Posiada on otwory okienne w elewacji południowej i północnej budynku, natomiast we wschodniej - otwory okienne oraz drzwi. Z projektu zagospodarowania terenu wynika natomiast, że planowany budynek (posiadający otwory okienne lub drzwiowe we wszystkich trzech ścianach zewnętrznych) został posadowiony w odległościach: 3 m od północnej granicy działki inwestycyjnej sąsiadującej z drogą publiczną; od 3,17 m do 3,22 m od wschodniej granicy działki; od 2,05 m do 3,62 m od południowej granicy działki. W ocenie organu nadzorczego zlokalizowanie projektowanego budynku w wyżej przedstawiony sposób od wschodniej i południowej granicy działki powoduje, że został on zaprojektowany niezgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 lit. a i 2 rozporządzenia. Ponadto organ I instancji wskazał, że działka objęta przedmiotową inwestycją od strony północnej graniczy z drogą powiatową, której zarządcą jest Starosta [...], a zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. W ocenie organu I instancji w aktach przedmiotowej sprawy brakuje jednoznacznego stanowiska Starosty odnośnie zbliżenia projektowanej zabudowy do zewnętrznej krawędzi jezdni, ale w tym zakresie, nie jest to rażące naruszenie prawa, ponieważ Starosta, będący zarówno zarządcą drogi, jak i organem udzielającym pozwolenia na budowę, wydał rozpatrywaną decyzję. Z tego względu Wojewoda uznał, że w pozostałej części decyzja Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego, co uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. i Z. R., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację Wojewody [...] w zakresie naruszenia § 12 ust. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, przyjmując, że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza ww. przepisy. Ponadto wskazał, że w kontekście decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]maja 2003 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego w zabudowie szeregowej (jeden segment) na działkach [...] oraz [...] wątpliwości budzi również sytuowanie budynku w granicy działki. Natomiast z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do weryfikowanej decyzji Starosty Powiatowego w [...] wynika, że sąsiednia działka nie jest zabudowana. W ocenie GINB zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, pomimo, że przedmiotowa inwestycja stanowi część inwestycji złożonej "z sześciu oddzielnych funkcji łączonych szeregowo po trzy obiekty" (co wynika z koncepcji urbanistyczno-architektonicznej zespołu zabudowy handlowo-usługowej przy ul. W. w [...]), to zatwierdzona decyzją Nr [...] dokumentacja nie stanowi projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, ponieważ nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906). W szczególności brak jest potwierdzenia sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto inwestor nie przedstawił decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla całości zespołu zabudowy handlowo-usługowej, ani nie przedstawił dowodów potwierdzających prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek, na których zespół jest zlokalizowany. Organ II instancji wskazał, że o rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99) oraz, że wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W jego ocenie w niniejszej sprawie decyzja Nr [...] została wydana właśnie z takim naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 rozporządzenia, art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów GINB wyjaśnił, że jak wskazano powyżej zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego, obowiązującym w dniu wydania weryfikowanej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do takich właśnie przepisów należy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. R. i Z. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 940/07) skarżący wskazali, że stan prawny ustalony w ww. wyroku NSA uwzględnia zmianę art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Decyzja Starosty Powiatowego w [...], która stanowi przedmiot weryfikacji, została wydana w dniu [...] lipca 2003 r., to jest po wejściu w życie zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Pomimo tego zaskarżana decyzja ustala stan prawny odmiennie od stanu prawnego ustalonego w cytowanym wyroku NSA. Co więcej, pomimo powoływania się w odwołaniu od decyzji organu I instancji na przedmiotowy wyrok NSA, organ odwoławczy zupełnie pomija treść wyroku NSA sygn. akt II OSK 940/07, z którego wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, a zatem zarzut naruszenia przepisu art. 35 ust 1 Prawa budowlanego polegający na naruszeniu § 12 rozporządzenia, nie może stanowić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy bowiem stwierdzić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w tym przypadku Starosta Powiatowy w [...] nie był uprawniony do badania zgodności przedmiotowych projektów budowlanych z wymogami określonymi w przepisie § 12 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentacje i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz 139 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi wyjaśnienia wymaga, że w niniejszej sprawie nie ma odpowiedniego zastosowania wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 940/07, ponieważ w wyroku tym Sąd wskazywał na ograniczenie kompetencji kontrolnych organu architektoniczno-budowlany w zakresie kwestionowania projektu budowlanego w zakresie zastosowanych rozwiązań technicznych. Natomiast stronie skarżącej uwadze uszło, że czym innym jest projekt architektoniczno-budowlany, który dotyczy właśnie zastosowanych rozwiązań technicznych, od projektu zagospodarowania działki. Z art. 35 ust. 1 pkt 2 (w dacie wydania pozwolenia na budowę art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa budowlanego wprost wskazano, że ten drugi projekt podlega właśnie ocenie organu pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (o czym szeroko pisał NSA w wyroku sygn. akt II OSK 940/07). Należy więc stwierdzić, że stanowisko strony skarżącej w tej materii jest wynikiem braku zrozumienia rozważań Sądu w związku z przytoczeniem dwóch fragmentów uzasadnienia wyrwanych z kontekstu. Ponadto wykładnia art. 35 Prawa budowlanego zaprezentowana przez stronę skarżącą, w świetle obowiązującego porządku prawnego, poza zaprzeczeniem celu, jakiemu służy udzielanie pozwolenia na budowę, prowadziłaby do pozostawienia poza kontrolą ochrony praw podmiotowym dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich, gwarantowanych zarówno przez przepisy Prawa budowlanego, jak i Konstytucji. W ten sposób doszłoby bowiem do powstania sytuacji, w której poza sferą kontroli organu znalazłyby się wymagania obwarowane obowiązującymi przepisami prawa. W niniejszej sprawie prawidłowo zatem organy nadzorcze objęły przedmiotem postępowania nieważnościowego rozwiązania projektowe przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie organy nieważnościowe nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, które w ocenie Sądu miały wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 139 k.p.a., ponieważ jako podstawę unieważnienia decyzji przywołał kolejne zarzuty, nie będące przedmiotem rozważań organu I instancji, lub też ocenione na korzyść strony (odmienna ocena odległości od drogi), co należy też uznać za naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), poprzez pozbawienie strony skarżącej możliwości rozpoznania sprawy w całości w dwóch instancjach. Organy nieważnościowe winny mieć na względzie, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, służącym eliminacji z obrotu prawnego decyzji ostatecznych. Tym bardziej w takim postępowaniu, którego wynik może mieć doniosłe skutki prawne dla strony postępowania, w postaci utraty przysługujących jej dotychczas uprawnień, winno być przeprowadzone ze szczególnym uwzględnieniem ogólnych reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z ogólną zasadą k.p.a. - prawdy obiektywnej (wyrażoną m.in. w art. 6, 7, 10, 77 § 1, 80), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W trakcie postępowania to na organie administracyjnym (w brzmieniu art. 7 k.p.a. na datę wydania zaskarżonej decyzji) spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, czy też brak stosownych ustaleń skutkuje wadliwością podjętego aktu administracyjnego. Uszło uwadze organów nadzorczych, że w związku z treścią § 12 rozporządzenia nie wystarczy wykazanie, że projektowane posadowienie budynku (ze ścianami zawierającymi otwory okienne, czy drzwiowe) znajduje się w niewłaściwej odległości od granicy działki. Z § 12 ust. 3 rozporządzenia wprost wynika, że odległości określone w tym przepisie winny być liczone od granicy z działką budowlaną. Organy nadzorcze nie ustaliły charakteru działek sąsiednich, tzn. czy są to działki budowlane (w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego, czy działki sąsiednie w dacie wydania pozwolenia na budowę były działkami budowlanymi). Ponadto w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r., znak: [...], o warunkach zabudowy mowa jest o konieczności pozostawienia wjazdu na teren tartaku. Na uwagę zasługuje fakt, że w "projekcie zagospodarowania terenu działki nr [...] i [...]" od strony południowej projektowanego budynku zaznaczona jest jezdnia asfaltowa, a organy nadzorcze nie ustaliły, która z działek miała stanowić o zapewnieniu ww. wjazdu. Ponadto organy nadzorcze, opierając się na ustaleniach ww. decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, pominęły fakt, że w związku z treścią art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywał ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przyjęty uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia 1 grudnia 1989 r. Nr X/42/89 (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 24, poz. 221, ze zm.). Organy nadzorcze w ogóle nie poddały analizie ustaleń ww. planu, który zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1989 r., Nr 17, poz. 99, ze zm.), obowiązującego w dacie jego uchwalenia winien określać przyrodnicze, społeczne, ekonomiczne, kulturowe i krajobrazowe warunki przestrzennego zagospodarowania miasta, gminy (miasta i gminy) lub ich części oraz cele i zasady polityki przestrzennej tych jednostek, a w szczególności ustala warunki i sposoby zagospodarowania i wykorzystania gruntów, kształtowania struktur przestrzennych, rozwiązań architektonicznych i budowlanych. Ww. ustalenia są konieczne dla zbadania, czy rzeczywiście w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem § 12 ust. 3 rozporządzenia oraz art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Wprawdzie bowiem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ budowlany, niemniej ustalenia planu mogą mieć, w ocenie Sądu, istotne znaczenie dla oceny ważności decyzji o pozwoleniu na budowę w aspekcie oceny stopnia (rażącości) naruszenia prawa. Ponadto nie można zgodzić się ze stanowiskiem GINB, że w kontekście ww. decyzji o warunkach zabudowy wątpliwości budzi również usytuowanie budynku w granicy działki oraz, że projekt zagospodarowania terenu winien uwzględniać również inne elementy zabudowy szeregowej. Jak wynika z wniosku o pozwolenie na budowę inwestor wnosił o udzielenie pozwolenia na budowę budynku tylko w zakresie działek nr [...] i [...]. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania, dotyczył wyłącznie projektowanej zabudowy na tych działkach, tj. budynku usługowo-mieszkalnego, który zgodnie z ww. decyzją o warunkach zabudowy winien być zrealizowany w zabudowie szeregowej (jeden segment). Organ architektoniczno-budowlany, jako związany przedmiotem postępowania oraz decyzją o warunkach zabudowy, rozpoznawał zatem sprawę, którą w świetle ww. dokumentów należało traktować jako całe zamierzenie budowlane (o jakim mowa w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego) realizowane przez inwestora, tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika by ten sam inwestor miał zamiar realizować pozostałe elementy zabudowy szeregowej na innych działkach oraz występował o warunki zabudowy dla innych budynków w zabudowie szeregowej. Dlatego też bezzasadnie GINB stanął na stanowisku, że inwestor nie przedstawił decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla całości zespołu zabudowy handlowo-usługowej, ani nie przedstawił dowodów potwierdzających prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek, na których zespół jest zlokalizowany. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że w ww. okolicznościach projekt nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ponadto skoro decyzja o warunkach zabudowy ustalała warunki dla przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie budynku w zabudowie szeregowej, to nie można stwierdzić, że posadowienie przedmiotowego budynku w granicy działki bez otworów okiennych i drzwiowych narusza prawo, nie mówiąc o rażącym naruszeniu prawa. Organ winien mieć na względzie, że zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia możliwe jest sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów (okiennych lub drzwiowych) bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z powyższych ustaleń w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy była wydana dla budynku w zabudowie szeregowej, co oznacza, że przedmiotowy budynek, aby móc spełnić przypisaną mu charakterystykę zabudowy szeregowej, musiał zostać posadowiony bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Wbrew twierdzeniom GINB nie można też uznać, że brak jest potwierdzenia sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak wynika z akt sprawy plan zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony na mapie, która została ostemplowana przez Starostę [...] jako mapa zasadnicza oraz, że może ona służyć do celów projektowych. GINB uznając, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza rażąco art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych nie rozważył, jaki dla wyniku postępowania nieważnościowego ma fakt, że przedmiotowy projekt był uzgadniany przez pracownika Powiatowego Zarządu Dróg w [...], który w zakresie posadowienia projektowanego budynku nie zgłosił żadnych zastrzeżeń. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy nadzorcze winny uwzględnić i tę okoliczności. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy nadzorcze nie dawały zatem podstawy do stwierdzenia, że decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego Sąd uznał, że na obecnym etapie postępowania, wobec stwierdzonych uchybień proceduralnych, brak było podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt. II. i III. wyroku orzeczono na podstawie art. 152 i 200 p.p.s.a.