VII SA/Wa 84/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 14 grudnia 2015 r. (data pieczęci organu) N. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nakazującą tej spółce dokonanie demontażu nośnika reklamowego w postaci oświetlonego 9 szt. lamp halogenowych rusztowania stalowego z zamontowaną na nim drukowaną siatką winylową, znajdującego się przy ul. O. [...] w W. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie decyzji spowodowuje nieodwracalne skutki i znaczne straty finansowe (koszt rozbiórki ok. 50 000 zł, utracone korzyści z reklamy ok. 400 000 zł). Zdaniem skarżącej, jej sytuacja jest podobna jak w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12 oraz z dnia 22 lutego 2012 r., II OSK 293/12. Ponadto skarżąca podniosła, że wykonanie rozbiórki uniemożliwi jej ponowne postawienie nośnika na podstawie tego samego zgłoszenia, a procedura uzyskania ponownej zgody organu najprawdopodobniej będzie długotrwała. Pismem datowanym na 13 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła o pilne rozpoznanie wniosku, wskazując, że otrzymała upomnienie od organu nadzoru budowlanego. Kolejne pismo w tym przedmiocie skarżąca skierowała do Sądu 27 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżąca wskazała, że wykonanie rozbiórki spowoduje jej znaczną szkodę. W ocenie skarżącej koszt demontażu nośnika reklamowego to ok. 50 000 zł, zaś utracone korzyści to ok. 400 000 zł. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów, potwierdzających wskazane przez nią kwoty, w szczególności kosztorysu rozbiórki i kopii umowy z reklamodawcą. Nie przedstawiła też w sposób wyczerpujący swojej sytuacji majątkowej (w szczególności bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych), które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie demontaż reklamy wyrządzi skarżącej znaczną szkodę. Bez tych informacji dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, nie jest możliwe. Zdaniem Sądu, wykonanie decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Reklama wielkoformatowa w formie siatki winylowej i towarzyszące jej konstrukcja wsporcza (metalowe rusztowanie) oraz halogeny nie są obiektami o skomplikowanej budowie, których usunięcie może spowodować zniszczenie użytych materiałów. Również konieczność ubiegania się o ponowne zezwolenie na postawienie nośnika reklamowego – czy to w formie pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia – nie stanowi argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przypuszczenie skarżącej, że postępowanie to będzie "długotrwałe", nie może stanowić przeważającego argumentu, zaś sama możliwość ponownego umieszczenia nośnika w tym samym miejscu przemawia za odwracalnością skutków demontażu nośnika. Odnosząc się do kwestii utraty korzyści finansowych Sąd stwierdza, że w razie uchylenia wykonanej decyzji skarżąca będzie mogła domagać się od organu odszkodowania na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Wskazać należy, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. II OSK 385/12 dotyczyło rozbiórki ogrodzenia, zaś o sygn. II OSK 293/12 – altany ogrodowej, zatem obiektów o zupełnie innej konstrukcji niż reklama wielkoformatowa. Co więcej, orzeczeniami tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany. Jednocześnie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że Sąd przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był zobowiązany doręczyć odpis skargi uczestnikowi postępowania, by umożliwić mu zajęcie stanowiska w sprawie. Po dokonaniu tej czynności i upłynięciu okresu oczekiwania na odpowiedź sprawa została niezwłocznie skierowana na najbliższy możliwy termin celem rozpoznania wniosku. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.