VII SA/Wa 845/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 w związku z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpoznaniu wniosku W. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad udzielił zezwolenia na przebudowę dwóch dotychczas istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [...](wjazd i wyjazd) do działki nr [...] (właściwy nr działki : [...] - uwaga organu) wraz z wykonaniem dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr [...] w prawo na tę działkę. W. K. pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] polegającą na udzieleniu zezwolenia nie tylko na wykonanie dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr [...] w prawo, ale też dla pojazdów skręcających z tej drogi w lewo. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. Następnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku W. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2126/08 oddalił skargę W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2008 r. Badana przez sąd decyzja pierwotna z dnia [...] lipca 2005 r. zezwalająca na przebudowę dwóch dotychczas istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [...] (wjazd i wyjazd) do działki nr [...] (właściwy nr działki: [...]) w miejscowości N. wraz z wykonaniem dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z ww. drogi w prawo na tę działkę, obecnie nie funkcjonuje w obrocie prawnym, gdyż wygasła. W związku z wygaśnięciem ww. decyzji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wydał decyzję z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] o identycznej treści jak decyzja, która wygasła. Pismem z dnia 23 września 2010 r. W. K. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [..] listopada 2008 r., nr [...] wskazując, że zmiana przedmiotowej decyzji miałaby polegać na wydaniu zezwolenia na wykonanie dodatkowego pasa ruchu i zjazdu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr [...] w iewo do działki nr [...]. Zastępca Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w O., działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [..] listopada 2010 r., nr [...] na podstawie art. 155 w związku z art. 154 § 2, po rozpatrzeniu wniosku W. K., odmówił zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] W. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ drugiej instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Oznacza to, że przesłanką negatywną stosowania art. 155 k.p.a. jest zakaz wzruszania ostatecznej decyzji zawarty w przepisach odrębnych. Zdaniem organu w niniejszej sprawie takim przepisem szczególnym, sprzeciwiającym się zmianie ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., która miałaby polegać na udzieleniu zezwolenia na wykonanie dodatkowego pasa ruchu z drogi krajowej nr [...] dla pojazdów skręcających w lewo do działki nr [...], na której znajduje się stacja paliw, jest przepis § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Zgodnie z przepisem § 113 ust. 3 ww. rozporządzenia na drodze klasy GP i drogach niższych klas o dwóch jezdniach oraz na drodze jednojezdniowej o miarodajnym natężeniu ruchu większym niż 800 P/h połączenie obiektu i urządzenia obsługi ruchu z drogą powinno być wykonane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu. Z kolei przepis § 123 ust. 2 tego aktu normatywnego stanowi, iż zjazd do stacji paliw powinien spełniać warunki określone w § 113 ust. 3. Oznacza to, że połączenie stacji paliw z jednojezdniową drogą o miarodajnym natężeniu większym niż 800 P/h powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu. Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się stacja paliw, a miarodajne natężenie ruchu na badanym odcinku jednojezdniowej drogi krajowej nr [...] wynosi więcej niż 800 pojazdów/godzinę, bo aż 1233 pojazdów/godzinę. Wartość ta została obliczona po ustaleniu wysokości średniego dobowego ruchu na tym odcinku drogi (14510 pojazdów/dobę według Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w roku 2005), zgodnie z ogólną zasadą określoną w załączniku nr 1 do zarządzenia nr 39 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie sposobu obliczania miarodajnego ruchu godzinowego na drogach krajowych. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż oficjalne dane z Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w roku 2010 będą dostępne w roku 2011, w związku z czym za wiążące należało uznać dane z roku 2005. Niemniej jednak z nieoficjalnych danych z roku 2010 wynika, że miarodajne natężenie ruchu na badanym odcinku drogi krajowej nr [...] nadal wynosi więcej niż 800 pajazdów/godzinę, tj. ok. 1020 pojazdów/godzinę. Odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że na spornym odcinku drogi wydawane są zezwolenia na wykonanie "lewoskrętu" dla różnych innych podmiotów sytuujących swą działalność przy drodze krajowej nr [...] organ stwierdził, iż rygorystyczne rozwiązanie zawarte w ww. przepisach dotyczy tylko zjazdów do stacji paliw i obiektów obsługi ruchu, a nie - innych obiektów, w których jest prowadzona działalność gospodarcza. Wyodrębnienie tej grupy obiektów wynika ze szczególnie wysokiego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie te obiekty stwarzają w związku z generowaniem przez nie dużego natężenia ruchu drogowego. Natomiast stacja paliw P. , na którą powołuje się strona, posiada bezpośrednie połączenie z drogą krajową wyłącznie w formie wyjazdu z ww. drogi dla pojazdów skręcających w prawo na działkę za pomocą dodatkowego pasa ruchu. Wjazd natomiast odbywa się na drogę powiatową. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie strony, jakoby stacja P. była obsługiwana z obydwu kierunków drogi krajowej nr [...]. Dalej organ zauważył, że w sprawie dotyczącej tej samej działki, w tym samym stanie faktycznym wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2126/08 oddalił skargę strony niniejszego postępowania na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] odmawiającą zmiany własnej decyzji z dnia z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] (obecnie nie funkcjonującej w obrocie prawnym). W wyroku tym sąd podzielił stanowisko organu, że nie jest możliwa zmiana decyzji polegająca na wyrażeniu zgody na wykonanie lewoskrętu z drogi krajowej do działki, na której znajduje się stacja paliw przy natężeniu miarodajnym wyższym niż 800 pojazdów/godzinę, z uwagi na zakaz zawarty w § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 powołanego rozporządzenia, który przepis stanowi lex specialis, o którym mowa w art. 155 k.p.a. W przedmiotowym wyroku sąd stwierdził ponadto, że “(...) jest przekonany, że w rozpatrywanej sprawie, gdzie w grę wchodzi bezpieczeństwo ruchu drogowego, interes strony nie może być sprzeczny z interesem społecznym". Ze względu zatem na istnienie przepisów odrębnych, tj. § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 cyt. rozporządzenia oraz z uwagi na niewątpliwy prymat interesu społecznego, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego nad interesem indywidualnym strony, organ orzekł jak w sentencji decyzji. Na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 r.skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 123 ust. 2 w związku z § 113 ust. 3 oraz § 3 pkt 12 i pkt 13 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 430) poprzez wadliwą wykładnię i niewłaściwe oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 155 K.p.a. oraz art. 7, 77 i 80 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w powołanym przez organ wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badał legalność decyzji o odmowie zmiany decyzji z [...] lipca 2005 r., która w dacie wyrokowania nie obowiązywała. Zatem rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu wyroku nie mogą odnosić się do postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] listopada 2008 r., jak też postępowania nadzwyczajnego wszczętego niniejszym wnioskiem. W ocenie skarżącego za zmianą decyzji ostatecznej przemawia słuszny interes strony, zaś w żadnym razie nie sprzeciwia się temu interes społeczny rozumiany jako bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Wyposażenie drogi krajowej w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających w lewo przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ponadto zakwestionował oparcie rozstrzygnięcia o treść § 113 ust 3 w zw. z § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie twierdząc, że treść tegoż przepisu nie uzasadnia w pełni wywodów prawnych zawartych w uzasadnieniach poprzednich decyzji. Wskazał, że pomiary natężenia ruchu, na które powołuje się organ są nieaktualne z uwagi na nowe rozwiązania w układzie drogowym. Jednocześnie podniósł, że organ bez dostatecznych badań i pomiarów przyjął, w sposób arbitralny, że natężenie to jest większe niż 800 P/h. Dalej zarzucił, że w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. wadliwie kwalifikowano stację paliw jako obiekt lub urządzenie obsługi uczestników ruchu w rozumieniu § 110 i § 113 ust. 3 powołanego rozporządzenia wykonawczego. Błąd ten dostrzega organ w obecnym postępowaniu przywołując § 113 ust. 3 poprzez § 123 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Wykładnia systemowa § 110, 113 i 123 pozwala na wyrażenie jednoznacznego poglądu, że stacja paliw nie jest obiektem lub urządzeniem obsługi uczestników ruchu, a jedynie stosuje się do niej niektóre przepisy dotyczące obiektów lub urządzeń obsługi uczestników ruchu. Przepis § 123 ust. 2 dotyczy wyłącznie dróg klasy GP, zatem przywołanie § 113 ust. 3 i 4 odnosi się wyłącznie do tej klasy drogi. Nie odnosi się natomiast do dróg niższych klas. W uzasadnieniu decyzji brak jest rozważań i ustaleń co do obecnej klasyfikacji drogi krajowej nr 46 przy której planowana jest inwestycja. W ocenie skarżącego planowane połączenia stacji paliw z drogą krajową to wjazd i wyjazd w rozumieniu § 3 pkt 13 rozporządzenia, a nie zjazd w rozumieniu § 3 pkt 12 rozporządzenia. Błędne jest zatem przywołanie § 113 ust. 3 poprzez § 123 ust. 2 rozporządzenia. Wskazał, że literalna wykładnia przepisu § 113 ust. 3 uzasadnia tezę, że mogą to być połączenia dla dwóch kierunków ruchu, a wymogiem jest jedynie wykonanie oddzielnych połączeń. Fakt nierównego traktowania podmiotów gospodarczych potwierdza również to, że na przedmiotowym odcinku drogi wydawane są w dalszym ciągu zezwolenia na urządzenie dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej Nr [...] w lewo. Nadto działka inwestora znajduje się na terenie zabudowanym i organizacja ruchu winna uwzględniać obok bezpieczeństwa na drogach, również interes społeczności lokalnej. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Generalny z dnia [...] stycznia 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w O. działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]listopada 2010 r., odmawiającą zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2008 r. Decyzja ostateczna, której zmiany odmówiono, zezwalała na przebudowę dwóch istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [..] na działkę nr [...] w m. N. wraz z wykonaniem dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z w/w drogi w prawo na tę działkę, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, celem dojazdu do istniejącej stacji paliw. Skarżący wystąpił - w trybie art. 155 K.p.a. - o zmianę tej decyzji przez zezwolenie na wykonanie dodatkowego pasa ruchu i zjazdu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr [...] w lewo na działkę nr [...] w m. N., celem dojazdu do istniejącej stacji paliw. Zgodnie z art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio, co oznacza, że rozstrzygnięcie sprawy następuje w drodze decyzji właściwego organu w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. jest samodzielnym i odrębnym postępowaniem administracyjnym którego istotą jest ustalenie czy zachodzą wskazane w nim przesłanki. A zatem wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 K.p.a. - jak to wynika w sposób oczywisty z jego treści - jest możliwe tylko wówczas, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie (uchyleniu) takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy w konkretnej rozpatrywanej sprawie istnieją wymienione wyżej przesłanki przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej, należy do organu administracji państwowej. Z powyższego wynika więc, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 K.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych; podobnie w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 1997 r., III SA 854/96, w którym stwierdzono, że: "Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 i 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony". Jednocześnie z redakcji przepisu art. 155 K.p.a. wynika, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak, iż uznanie to może być dowolne. Natomiast kontrola legalności decyzji odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej dokonywana przez sąd jest ograniczona do badania czy ocena i przyjęte rozstrzygnięcie wynikają z racjonalnych i logicznych przesłanek oraz czy uzasadnienie takiej decyzji dotyczy wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i nie narusza zasady zawartej w art. 7 K.p.a. Zdaniem sądu rozpatrującego niniejszą sprawę wszystkie te aspekty zostały właściwie rozważone przez organ i znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zasadnie w ocenie Sądu organ stwierdził, że zmianie ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. stoją na przeszkodzie (sprzeciwiają się) przepisy odrębne, tj. § 113 ust. 3 w związku z § 123 ust. 2 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), jak również niewątpliwy prymat ważnego interesu społecznego determinowany względami bezpieczeństwa ruchu na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] nad interesem indywidualnym strony. Droga krajowa nr [...] na całym przebiegu zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP). Zgodnie z treścią § 113 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. "Na drodze klasy GP i drogach niższych klas o dwóch jezdniach oraz na jednojezdniowej drodze o miarodajnym natężeniu ruchu większym niż 800 P/h, połączenie obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą powinno być wykonane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu". Z kolei przepis § 123 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż zjazd do stacji paliw powinien spełniać warunki określone w § 113 ust. 3. Oznacza to, że połączenie stacji paliw z jednojezdniową drogą o miarodajnym natężeniu większym niż 800 P/h powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu. Wskazać należy, że przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem organ administracji nie mógł wydać decyzji sprzecznej z tymi przepisami oraz nie mógł również, poprzez wydanie decyzji w trybie art. 155 K.p.a., dopuścić do powstania sytuacji sprzecznej z tym normatywem. Na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] obciążenie ruchem jest bez wątpienia większe niż 800 P/h. Z danych z Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w roku 2005 wynika, że miarodajne natężenie ruchu na badanym odcinku jednojezdniowej drogi krajowej nr 46 wynosi więcej niż 800 pojazdów/godzinę, tj. 1233 pojazdów/godzinę. Wartość ta została obliczona po ustaleniu wysokości średniego dobowego ruchu na tym odcinku drogi (14510 pojazdów/dobę). Jednocześnie organ wyjaśnił, iż oficjalne dane z Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w roku 2010 będą dostępne w roku 2011, w związku z czym za wiążące uznał dane z roku 2005 oraz wskazał, że z nieoficjalnych danych z roku 2010 wynika, że miarodajne natężenie ruchu na badanym odcinku drogi krajowej nr [...] nadal wynosi więcej niż 800 pajazdów/godzinę, tj. ok. 1020 pojazdów/godzinę. Potwierdzeniem tego są dane z Generalnego Pomiaru Ruchu dokonanego w 2010 r., które organ złożył do akt sprawy sądowej (14218 pojazdów/dobę). Oznacza to, że połączenie stacji paliw znajdującej się na działce nr [...] w m. N. powinno być wykonane tylko dla jednego kierunku ruchu (tak jak obecnie), co wyklucza możliwość zaakceptowania rozwiązania zaproponowanego przez skarżącego, czyli zmianę decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. w trybie art. 155 K.p.a. Jak już bowiem wskazano, takiej zmianie decyzji sprzeciwiają się przepisy szczególne, którymi w rozpatrywanej sprawie są przepisy § 113 ust. 3 i § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto należy podkreślić, że w § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określono warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów. W odniesieniu do drogi klasy GP ustalono, że powinna mieć ona powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Przy takim brzmieniu powołanego przepisu twierdzenie skarżącego, że dopuszczenie skrętu na teren stacji z drugiego, przeciwnego kierunku ruchu sprzyjać będzie zarówno bezpieczeństwu na drogach, jak i zagwarantuje spełnienie interesów społeczności lokalnej, nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Wobec powyższego zarzuty zgłoszone w skardze nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 433 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.