VII SA/Wa 847/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi M. G. i I. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania M. G. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. (nr [...]), nakazującą I. i M. G. rozbiórkę garażu na działce nr ew. [...] przy ul. S. [...] w W., w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin w dniu 7 grudnia 2010 r. ustalono, iż do budynku mieszkalnego dobudowano garaż konstrukcji stalowej wypełnionej panelami, o wym. ok. 5,85 x 2,85 x 2,80 m z wrotami garażowymi od ogrodu oraz ulicy i dachem z płyty OSB pokrytej papą. Inwestorzy przedstawili złożone 20 czerwca 2006r. zgłoszenie dotyczące zamiaru wybudowania altany ogrodowej na szkielecie zadaszenia wg załączonego projektu. PINB stwierdził, że pomimo braku sprzeciwu ww. inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Dobudowany garaż nie jest wolnostojącym budynkiem gospodarczym, wiatą ani altaną (z 29 ust. 2) i nie jest obiektem gospodarczym związanym z produkcją rolną (z art. 29 ust. 1). Organ odwoławczy powołując odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury na interpelację nr 10111 w sprawie interpretacji art. 29 i 30 ustawy wskazał, że przez altanę należy rozumieć niewielki pawilon ogrodowy o lekkiej konstrukcji i ażurowych ścianach, niezwiązany trwale z gruntem, przeznaczony do wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem. Następnie podzielił stanowisko, że inwestorzy nie zrealizowali altany ogrodowej jak wskazali w zgłoszeniu, tylko garaż wykorzystywany na cele gospodarcze. Powołał art. 28 ust. 1 ustawy i wskazał, że wyjątki od tego przepisu zawiera art. 29 ustawy zawierający zamknięty katalog robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Dobudowa garażu nie mieści się w tym wyliczeniu, a zatem wymagała pozwolenia na budowę. Zdaniem organu, nawet gdyby uznać ten obiekt za budynek gospodarczy, to nie mieści się on w art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy. Nie ma bowiem charakteru wolnostojącego. Ponadto, garaż usytuowano między ścianą zewnętrzną budynku inwestorów i "w granicy" przy ścianie zewnętrznej tarasu budynku na działce sąsiedniej, co potwierdza protokół z dnia 30 września 2011 r. Organ przytoczył § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i stwierdził, że nie było możliwości doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z w.w przepisami, gdyż jego długość obiektu przekracza 5,50m (§ 12 ust. 2 pkt 4). Stanowisko skarżącego, że po podniesieniu wrót obiekt pełni funkcję wiaty organ ocenił jako chybione, podając, że za wiatę uważa się obiekt nieposiadający przegród budowlanych, a jedynie słupy podtrzymujące konstrukcję, a sporny obiekt posiada ścianę pełną wzdłuż granicy z działką sąsiednią oraz wrota po obu stronach, które tworzą zamkniętą konstrukcję. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i I. G. zarzucając naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, tj.: 1) art. 7 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia rodzaju obiektu pod kątem technicznym, użytkowym oraz prawnym i zdefiniowanie obiektu jako garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego na wizji lokalnej z dnia 7 grudnia 2012r.; 2) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 i art. 48 Prawa budowlanego - w szczególności poprzez nakazanie rozbiórki, mimo, że skarżący zgłosili wykonanie "altany ogrodowej" wykorzystywanej na cele gospodarcze, którą wybudowali po upływie 30 dni od daty zgłoszenia, wobec braku sprzeciwu organu. 3) art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady udzielania obywatelom informacji faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków; 4) art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 9 k.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. zaniechanie dokonania ustaleń faktycznych, co do wyjaśnienia zakwalifikowania przedmiotu rozbiórki jako obiektu nie wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę; 5) art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli i przedsiębiorców do państwa prawa, pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego, wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego; 6) art. 31 Konstytucji RP - poprzez naruszenie zasady proporcjonalności wynikającej z tego przepisu, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania. Przedstawili przebieg postępowania i wskazali, że do zgłoszenia dołączyli wszystkie wymagane dokumenty. Przytoczyli § 12 ust. 3 warunków technicznych oraz art. 30 ust. 5 ustawy i powołując się na orzecznictwo podnieśli, że brak sprzeciwu do zgłoszenia oznacza, że organ udziela inwestorowi "milczącej zgody" na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Termin 30-dniowy stanowi nieprzekraczalną granicę wydania sprzeciwu przez organ architektonicznobudowlany. Skarżący dodali, że zgodnie z wyrokiem WSA z 20 lutego 2007 r. (VII SA/Wa 635/06), w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy wiaty i altany nie muszą być obiektami wolnostojącymi, gdyż taki wymóg dotyczy tylko parterowych budynków gospodarczych. Stwierdzili, że wobec braku sprzeciwu, na podstawie danych zgłoszenia, wybudowali altanę. Zacytowali następnie powołaną przez organ odpowiedź na interpelację, w której wskazano, że definiując pojęcia wiaty i altany, których definicji nie zawiera ustawa należy posługiwać się ich powszechnym znaczeniem. Za wiatę należy uznać obiekt, który nie posiada przegród budowlanych (tzn. elementów obiektu budowlanego oddzielających jego wnętrze od otoczenia zewnętrznego), a jedynie słupy podtrzymujące konstrukcję, natomiast przez altanę niewielki pawilon ogrodowy o lekkiej konstrukcji i ażurowych ścianach, niezwiązany trwale z gruntem, przeznaczony do wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem. Wskazali, że art. 3 pkt 4 ustawy definiuje jedynie obiekty małej architektury, przez które należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności obiekty w nim wymienione. Altany spełniające ww. funkcje można zatem zaliczyć do obiektów małej architektury, które zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy nie wymagają pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W przeciwnym wypadku będą to altany, o których mowa w art. 29 ust 1 pkt 2 ww. ustawy wymagające zgłoszenia. Według skarżących, przy kwalifikacji altany należy kierować się funkcją jaką ma ona spełniać. Jeżeli altana ma spełniać funkcje np. rekreacyjne czy ogrodowe, to jest to obiekt małej architektury. Jeżeli natomiast altana ma spełniać funkcje np. składowe czy gospodarcze, wówczas jest to altana, o której mowa w art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy. Tak należało zatem rozumieć i klasyfikować ww. obiekt - altanę wykorzystywaną na cele gospodarcze, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 podlegającą zgłoszeniu. Ponadto, podczas kontroli w dniu 7 grudnia 2012r. skarżących nie pouczono o prawie odmowy składania zeznań w charakterze świadków ani odmowy odpowiedzi na pytania kontrolujących. Nie pozostawiono skarżącym kopii protokołu. Skarżący wskazali, że niezgodnie z prawem nałożono obowiązek przedłożenia oceny technicznej dot. prawidłowości i zgodności wybudowanego "garażu", które to postanowienie zostało uchylone postanowieniem WINB z dnia 10.08.2011 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Z protokołu oględzin przeprowadzonych 30 września 2011 r. nie wynika, że obiekt pełni funkcję garażu, tylko wykorzystywany jest na cele gospodarcze: przechowywanie sprzętu ogrodowego, rowerów i narzędzi oraz ma parametry odpowiadające zgłoszeniu. Skarżący przytoczyli § 102 warunków technicznych, zgodnie z którym garaż służy do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi. Przywołali też definicję garażu z Wikipedii, zgodnie z którą funkcją garażu jest możliwość przechowywania samochodu lub innego pojazdu mechanicznego (traktor, motocykl itd.). Wskazali, że altana spełnia funkcje budynku gospodarczego, gdyż jest przeznaczona do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego. Z ostrożności procesowej skarżący powołali interpelację nr 7058 z dnia 24 kwietnia 2007r. wskazującą, że garaż może być kwalifikowany jako budynek gospodarczy (art. 29 ust. 1 pkt 2), jeżeli będzie posiadał cechy budynku określone w art. 3 pkt 2 ww. ustawy, tj. będzie trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, będzie posiadał fundamenty i dach oraz będzie służył mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej. Jeżeli nie stanowi żadnego z rodzajów obiektów z art. 29 ust. 1, to jego budowa wymagała pozwolenia budowlanego. Jeżeli więc garaż spełnia funkcje budynku gospodarczego i warunki z art. 29 ust. 1 ustawy, a więc jest budynkiem o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymaga zgłoszenia. Na potwierdzenie powołali orzecznictwo wskazujące również, że w takim przypadku muszą być także zachowane inne przepisy ustawy, w tym warunki techniczne. Jednocześnie podkreślono, iż organy błędnie przytoczyły znowelizowane rozporządzenie z dnia 12 marca 2009 r., gdyż obiekt powstał w 2006r. Zdaniem skarżących nie ulega zatem wątpliwości, iż wydane decyzje naruszają rażąco art. 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Trudno zatem przypisać skarżącym zamiar nielegalnego wykonania robót, o czym świadczą przeprowadzone, przed ich podjęciem konsultacje prawne i architektoniczne, a przede wszystkim złożone zgłoszenie. W związku z powyższym nakazanie rozbiórki naruszałoby konstytucyjną zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Takich wad Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie. Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nakazującą p.p. G. rozbiórkę garażu na działce nr ew. [...] przy ul. S. [...] w W., w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi rodzaj obiektu objętego zamiarem zgłoszenia złożonego przez skarżących w dniu 20 czerwca 2006r., a w konsekwencji rozstrzygnięcie, czy na jego wzniesienie wymagane było zgłoszenie, czy pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożyli zgłoszenie dotyczące zamiaru przystąpienia do realizacji altany ogrodowej. Natomiast do zgłoszenia dołączyli "Projekt architektoniczny zadaszenia przy domu dwurodzinnym", w którym nad słowem zadaszenie nadpisano słowo altana. W opisie technicznym do tego projektu wskazano, że będzie to lekkie zadaszenie bez fundamentów (choć oparte na rurach posadowionych na płycie chodnikowej wkopanych 60 cm w grunt), o konstrukcji z rur kwadratowych (słupki i stężenia poziome), teowników (kalenica i belki krawędziowe) oraz kątowników (płatwie). Przewidziano pokrycie konstrukcji płytami wiórowymi wodoodpornymi lub sklejką z dachem pokrytym gontem bitumicznym. W treści zgłoszenia wskazano, że obiekt strony od podwórka i od strony ogrodu będzie zamknięty wrotami garażowymi. W związku z powyższym już samo zgłoszenie, w ocenie Sądu, zawierało sprzeczność między nazwą, rodzajem (altana ogrodowa ), a opisem mającego powstać obiektu, w tym ww. opisem technicznym. Dla wyjaśnienia powyższej kwestii wskazać trzeba, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej altany. Należało zatem posiłkowo odwołać się do znaczenia tego terminu używanego w języku potocznym. I tak za altanę, w powszechnym rozumieniu, uważa się lekką budowlę ogrodową, często ażurową i ozdobną, służącą do wypoczynku, ochrony przed słońcem i deszczem (por. Słownik Języka Polskiego - pod red. prof. dr M. Szymczaka, Wyd. PWN, Warszawa 1982, t- 1). Altana jest zatem obiektem innego rodzaju niż wiaty, czy budynki gospodarcze, co wynika już z samej treści art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten wyodrębnia bowiem ww. obiekty wskazując, że pozwolenia na budowę nie wymagają zarówno wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe oranżerie....(art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), jak i obiekty małej architektury (art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego). Jako odrębny obiekt należy również traktować budynek gospodarczy, którego pojęcie przybliża § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. ze zm.J, dalej warunki techniczne, zgodnie z którym jest to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia (...). Wiatą jest natomiast zadaszenie, budowla w postaci przekrycia (dachu, konstrukcji powłokowej) podpartego słupami lub nadwieszonego z lekkimi ścianami lub bez nich (http://pl.wikipedia.org/wikiAA/iata) Zestawienie przytoczonych przepisów i pojęć wskazuje zatem, że ustawodawca oddzielnie w stosunku do każdego z tych obiektów budowlanych, w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi o braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można było więc podzielić argumentacji skargi, że altany w zależności od pełnionej funkcji można zaliczyć bądź do obiektów małej architektury (funkcje rekreacyjne, czy ogrodowe), bądź do altan, o których mowa w art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy, (np. funkcje składowe, czy gospodarcze). Podkreślić w tym miejscu trzeba, że ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że altan nie można zaliczyć do obiektów małej architektury wymienionych w art. 3 pkt 4 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2010r., II OSK 1502/09, LEX nr 746590, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, publ. ZNSAz2007 r" nr 4, s. 105). W konsekwencji altana ogrodowa, jako obiekt odmienny tak konstrukcyjnie, jak i funkcjonalnie od pozostałych obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, bo o charakterze rekreacyjnym i wypoczynkowym nie może pełnić funkcji takich jak np. budynek gospodarczy, czy wiata, jak wywodzili skarżący. Nie można było zatem zgodzić się z argumentacją, że skarżący wznieśli altanę ogrodową o przeznaczeniu gospodarczym, objętą obowiązkiem zgłoszenia, skoro zrealizowali - wprawdzie zgodnie ze zgłoszeniem - ale obiekt budowlany o opisanej na wstępie konstrukcji, dobudowany do budynku mieszkalnego, zamknięty z dwóch stron wrotami garażowymi, posadowiony w granicy z działką sąsiednią ściana pełną. Wyposażenie obiektu we wrota garażowe wskazywałoby, że rzeczywistym zamiarem inwestorów, jak przyjęły organy, było wzniesienie garażu, choć przeprowadzone kontrole nie wykazały, aby sporny obiekt wykorzystywany był obecnie przede wszystkim do przechowywania pojazdów mechanicznych. Pełni bowiem funkcje gospodarcze. W budynku składowane są bowiem rowery, lodówka, kosiarki itp.. W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wprawdzie dla kwalifikacji danego obiektu jako gospodarczego lub garażowego (innego) funkcja gospodarcza (garażowa, inna) winna być dominująca i podstawowa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 maja 2009r., sygn. akt II SA/GI 1189/08 LEX nr 558421). Tym niemniej bez wpływu na rozstrzygnięcie w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje ustalenie, czy sporny obiekt jest budynkiem gospodarczym, czy garażem, gdyż w obu przypadkach skarżący na ich wzniesienie winni uzyskać pozwolenie na budowę. Garaże, nie są bowiem wymienione w art. 29 ust. 1 ustawy. Obowiązkowi zgłoszenia, jak wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, podlegają natomiast tylko budynki gospodarcze o charakterze wolnostojącym, a nie było sporne w rozpatrywanej sprawie, że ww. obiekt został dobudowany do budynku mieszkalnego skarżących. W związku z powyższym - pomimo że skarżący wykonali roboty budowlane wskazane w zgłoszeniu - to na ich wykonanie winni uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 30 ust. 6 ustawy wskazuje przypadki obowiązkowego wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W punkcie 1 tego przepisu wymienione jest zgłoszenie dotyczące budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej - wbrew zarzutom skargi - fakt zaniechania wniesienia sprzeciwu przez organ architektonicznobudowlany, nie zamyka drogi do doprowadzenia tak zrealizowanego obiektu do stanu zgodności z prawem. Obowiązek ten spoczywa bowiem na organach nadzoru budowlanego, które zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy tj. w sytuacji zrealizowania obiektu na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 zobligowane są do zastosowania trybu przewidzianego w art. 51 ustawy (por. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, ODDK Gdańsk 2004, s. 88-89 i 145). Prawidłowo zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy nałożył na skarżących obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu wobec braku możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z treścią § 12 ust. 3 pkt 4 warunków technicznych w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Nie było kwestionowane w rozpatrywanej sprawie, że ww. obiekt został wzniesiony w granicy z działka sąsiednią, a jego długość wynosi 5,85 m. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut błędnego zastosowania do obiektu powstałego w 2006r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w znowelizowane formie tj. po zmianach wprowadzonych rozporządzeniem z dnia 12 marca 2009r zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z dnia 7 kwietnia 2009r.). Zgodnie bowiem § 330 pkt 2 przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, tylko wówczas, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a taka sytuacja, jak wykazano wyżej, nie miała miejsca w badanej sprawie. Jako chybione, bo pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie, należało ocenić również zarzuty dotyczące uchybienia przepisom postępowania wymienionym w skardze. W konsekwencji nie można było zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia art. 2 i 31 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271), oddalił skargę.