VII SA/Wa 848/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Fularski, sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. T. i G. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. T. i G. T., o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B.s.c. M. S., R. S., D. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach ew. nr [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] róg ul. [...] w W., umorzył w całości postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J. T. i G. T.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. T. i G. T., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ administracji publicznej jest obowiązany umorzyć postępowanie z urzędu, w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego występuje wtedy, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania, elementu przedmiotowego lub podmiotowego. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Inaczej mówiąc bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawcy żądają stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w stosunku do której zostało wydane już rozstrzygnięcie merytoryczne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego bowiem decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Wobec powyższego, w ocenie organu należy stwierdzić, że ww. decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], była już przedmiotem kontroli w trybie stwierdzenia nieważności. Zgodnie zaś z art. 16 k.p.a., wyrażającym zasadę trwałości decyzji administracyjnych, ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej powoduje, że sprawa ta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie pociąga za sobą sankcję nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W związku z powyższym wszczęcie postępowania w omawianej sprawie i wydanie ponownego rozstrzygnięcia skutkowałoby obarczeniem go wadą z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że w świetle powyższych okoliczności zarzuty podnoszone w odwołaniu, nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Z uwagi bowiem na formalny charakter niniejszego rozstrzygnięcia merytoryczne zarzuty J. T. i G. T. dotyczące prawidłowości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], nie mogły zostać poddane ocenie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. T. i G.T., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez proceduralne, faktyczne pozbawienie prawa do zaskarżenia decyzji Prezydenta [...] nr [...], 2) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy skarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., która wydana została przy naruszeniu art. 8 i 10 § 1 k.p.a., a przez to przy zaistnieniu podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem: - organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] do czasu uostatecznienia się swojej decyzji nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...], - po utrzymaniu w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ww. decyzji nr [...], organ I instancji podjął zawieszone postępowanie w sprawie z wniosku moich mocodawców, - następnie zaś organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...], stwierdzając, że sprawa nieważności decyzji Prezydenta [...] została uprzednio rozstrzygnięta, co w istocie skutkowało pozbawieniem skarżących czynnego udziału w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...], 3) art. 16 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że pomiędzy sprawą rozstrzygniętą skarżonymi decyzjami, a sprawą ostatecznie rozstrzygniętą decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., wydaną w sprawie z wniosku .E S. i M. S. zachodzi tożsamość, pomimo że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nie brali udziału skarżący, 4) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w postępowaniu zakończonym skarżonymi decyzjami, w sytuacji, w której organ powinien wydać decyzję merytoryczną - bądź w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...], bądź odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skarżący podnieśli także, że ww. uchybienia skutkowały nierozpoznaniem istoty sprawy i naruszeniem: 1) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak odniesienia się do wszystkich zgłoszonych przez skarżących zarzutów względem ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., w tym pominięcie treści notatek mgr inż. M. C.-P. z dnia 4 sierpnia 2015 r. i 28 września 2015 r., 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] w sytuacji, w której decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów wyznaczających krąg stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...], w sytuacji, w której decyzja ta pozostawała w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy, albowiem zatwierdzała projekt budowlany obiektu, którego wysokość przekraczała maksymalną dopuszczalną wysokość budynku wynikającą z decyzji o warunkach zabudowy, 4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 5 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 26 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia, poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...], w sytuacji, w której decyzja ta w sposób rażący narusza ww. przepisy, albowiem projektowany obiekt budowlany nie posiadał zapewnionego połączenia z siecią kanalizacyjną. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że zasadniczy zarzut względem skarżonej decyzji dotyczy tego, że począwszy od złożenia wniosku przez J. i G. T. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...], zarówno organ I instancji, a następnie organ odwoławczy, działały w sposób w istocie zmierzający do uniemożliwienia merytorycznej oceny tego wniosku. Mianowicie, powołując się na wydanie w innej sprawie administracyjnej, toczącej się bez ich udziału, nieostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności Prezydenta [...] nr [...] najpierw zawieszono postępowanie w sprawie, następnie zaś - po utrzymaniu tej decyzji w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. - umorzono postępowanie w sprawie. Przy czym, skarżący nie zostali jednocześnie dopuszczeni do udziału w postępowaniu obejmującym kontrolę decyzji Wojewody [...] nr [...]. Organy nadzoru budowlanego działały zatem w taki sposób, aby pozbawić skarżących możliwości ochrony ich praw. Zdaniem także skarżących błędne było zastosowanie w sprawie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...]. Brak jest bowiem tożsamości pomiędzy decyzją wydaną w sprawie niniejszej, a decyzją Wojewody [...] nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. Decyzje te zostały wydane w sprawie z wniosku E. S. i M. S., przy czym w toku postępowania o wydanie tych decyzji do udziału w nim nie zostali dopuszczeni skarżący. Stosownie do art. 16 k.p.a. o tożsamości sprawy administracyjnej można mówić dopiero, jeżeli zachodzi, oprócz tożsamości przedmiotowej, również tożsamość podmiotowa sprawy: "tożsamość sprawy administracyjnej wyznaczają elementy podmiotowe (strony i uczestnicy postępowania), przedmiotowe (treść żądania i stan faktyczny) oraz stan prawny" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Kr 347/14). Skoro organy administracji faktycznie i prawnie nie dopuściły skarżących do udziału w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] nr [...], nie można mówić o tożsamości obydwu spraw administracyjnych. Przez to brak było podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Dodatkowo strona zaznaczyła, że przepis art. 105 k.p.a. nie znajduje zastosowania w nadzwyczajnym trybie wzruszenia decyzji ostatecznej, tym bardziej, że względem lub przynajmniej z udziałem skarżących nie zapadła żadna merytoryczna decyzja co do ich wniosku. Artykuł 105 k.p.a. nie może mieć zastosowania w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem przepis ten może stanowić podstawę rozstrzygnięcia jedynie w postępowaniu zwykłym. Podstawą rozstrzygnięć w przedmiocie stwierdzenia nieważności mogą być wyłącznie przepisy regulujące tę instytucję. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 227/10). Skarżący w uzasadnieniu skargi rozwinęli także argumentację zmierzającą do wykazania wadliwości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Należy podzielić pogląd organu odwoławczego, mający umocowanie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że organ administracji publicznej jest obowiązany umorzyć postępowanie z urzędu, w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego występuje wtedy, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania, elementu przedmiotowego lub podmiotowego. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy brak jest któregoś elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W niniejszej sprawie J. T. i G. T. pismem z dnia 17 września 2015 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w stosunku do której zostało wydane już rozstrzygnięcie merytoryczne. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. S. i M. S., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Jako że ww. decyzja organu nadzoru z dnia [...] września 2015 r. była nieostateczna, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie ww. wniosku J. T. i G. T.. W ocenie Sądu, zawieszenie postępowania administracyjnego było ze wszech miar słuszne, albowiem sprawa z wniosku skarżących była tożsama przedmiotowo ze sprawą zakończoną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., dotyczyła stwierdzenia nieważności tej samej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Nie może być zaś tak, aby w sprawie dotyczącej jednej materii toczyły się niezależnie dwa odrębne postępowania. Na marginesie zauważyć należy, iż z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. stało się przedmiotem zaskarżenia. Ww. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r., str. 101, t. 3). Z kolei według art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Co do zasady przyjąć należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Niedopuszczalne bowiem jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdyż prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata oraz do wydania decyzji nieważnej z mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W niniejszej sprawie niewątpliwe taka sytuacja zaistniała. Wydanie bowiem decyzji merytorycznej (stwierdzającej nieważność decyzji lub odmawiającej stwierdzenia jej nieważności) w następstwie wniosku J. T. i G. T., w sytuacji gdy zapadła już decyzja merytoryczna ostateczna (w tym przypadku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...]), powodowałoby, iż rozstrzygnięcie to dotknięte byłoby wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Podkreślić należy, iż art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. określa jako nieważną decyzję dotyczącą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przesłanki przewidziane w powołanym przepisie zachodzą w przypadku tożsamości obu spraw. Tożsamość tę wyznacza z jednej strony element podmiotowy, tj. gdy mamy bowiem do czynienia z tymi samymi stronami w sprawie oraz element przedmiotowy, na który składają się: ten sam stan faktyczny z którego wynikają prawa i obowiązki stron, oraz ta sama podstawa prawna (zob. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt. I OSK 1021/11). Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać właśnie te elementy (przedmiotowe i podmiotowe). Jednakże tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96 , OSP 1999 r., str. 51). Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, bez znaczenia pozostaje kwestia, który podmiot wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji (który brał lub nie udziału w postępowaniu), zasadniczą kwestią jest to czy w sprawie, w której podmiot wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji, zapadło już w stosunku do niej merytoryczne rozstrzygnięcie organ nadzoru. Nie sposób jest uznać, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady określonej w art. 78 Konstytucji RP, zgodnie z którą, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Strona nie może upatrywać naruszenia ww. zasady w tym że nie mogła skutecznie złożyć wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...]. Skarżący zrealizowali swoje konstytucyjne uprawnienie składając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...]. Zdaniem Sądu, skoro w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem skarżących, zapadło już rozstrzygnięcie (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...]), a nie brali oni udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a w ich ocenie, powinni być stroną, mogli skorzystać z prawa wniesienia odwołania od tej decyzji, tym bardziej, że reprezentowani byli przez tego samego pełnomocnika (adw. R. M.), co osoba, która była stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2015 r. Brak jest również podstaw do postawienia zarzutu z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy skarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., która wydana została przy naruszeniu art. 8 i 10 § 1 k.p.a., a przez to przy zaistnieniu podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co w istocie skutkowało pozbawieniem skarżących czynnego udziału w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]. Podkreślić należy, iż organ odwoławczy nie mógł naruszyć art. 138 § 2 k.p.a. w sposób wskazany wyżej, albowiem go nie zastosował. Ponadto, nie można uznać, aby doszło do naruszenia ww. przepisów art. 8 i 10 § 1 k.p.a., w ich rozumieniu, w sytuacji, w której skarżący nie mogli skutecznie zakwestionować decyzji Prezydenta [...]. Powołany przez stronę skarżącą wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 227/10, nie ma w sprawie odniesienia, albowiem zapadł na gruncie, gdy obowiązywał jeszcze przepis art. 157 § 3 k.p.a. W niniejszym przypadku można jedynie rozważać, czy organ nie powinien był zastosować art. 61a k.p.a. i odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże w ocenie Sądu, rozważania są bezcelowe, albowiem nie zapadło rozstrzygnięcie merytoryczne, tylko procesowe (umorzenie postępowania), którego skutek jest taki sam, nie doszło do merytorycznej kontroli zaskarżonej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Z uwagi na powyższe, merytoryczne zarzuty odnoszące się do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], nie mogły zostać wzięte pod uwagę. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.