VII SA/Wa 854/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami, zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasta [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r, Nr [...], odmawiającej uchylenia, w trybie art. 155 k.p.a., ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], nakazującej Burmistrzowi Miasta [...] obowiązek wykonania w budynku przy ul. [...] w [...] (stanowiącym własność Gminy [...]) wykonanie robót budowlanych określonych w orzeczeniu sporządzonym przez uprawnionego specjalistę – S. B., w terminie do 30 listopada 2007 r., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], w toku przeprowadzonych w dniu 15 maja 2007 r. oględzin ustalił, iż lokal mieszkalny Nr [...] znajdujący się w budynku przy ul. [...] w [...] jest w złym stanie technicznym. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r, znak: [...], organ powiatowy nałożył na Burmistrza Miasta [...] obowiązek przedłożenia, w terminie do 15 czerwca 2007 r, oceny stanu technicznego lokalu mieszkalnego Nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], uwzględniającej wpływ występującego zawilgocenia i zagrzybienia na stan zdrowia osób zamieszkujących lokal oraz zawierającej określenie sposobu likwidacji stwierdzonych zagrożeń. W związku z nałożeniem powyższego obowiązku, Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] przedłożone zostało orzeczenie techniczne, sporządzone przez uprawnionego specjalistę S. B., dotyczące przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Z opracowania wynika, iż dla doprowadzenia ww. lokalu mieszkalnego do właściwego stanu technicznego, konieczne jest wykonanie określonych robót budowlanych, tak wewnątrz lokalu, jak i przy zewnętrznej ścianie tegoż budynku. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], nałożono na Burmistrza Miasta [...] obowiązek wykonania w budynku przy ul. [...] w [...] (stanowiącym własność Gminy [...]) robót budowlanych określonych w ww. orzeczeniu technicznym, w terminie do 30 listopada 2007 r. Od powyższej decyzji Gmina Miasto [...] nie wniosła odwołania, w związku z czym decyzja stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu wniosku Gminy Miasta [...], odmówił uchylenia - w trybie art. 155 k.p.a., opisanej wyżej, ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r, znak: [...] Po rozpoznaniu odwołania Gminy i Miasta [...] od decyzji organu pierwszej instancji - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Organ wskazał, iż zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a., wymaga spełnienia wszystkich określonych ww. przepisem przesłanek. Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść przepisu art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ta wydana została na podstawie przepisu materialnoprawnego w, którym ustawodawca przewidział pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX 513870). Organ II instancji stwierdził, że stosownie do art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przewidziano obowiązek nakazania, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości z jednoczesnym określeniem terminu wykonania tego obowiązku. Tym samym, ze względu na charakter treści przepisu art. 66 Prawa budowlanego (stanowiącego szczególną normę prawną stojącą na przeszkodzie zmiany albo uchyleniu decyzji), który nie pozostawia organowi nadzoru budowlanego możliwości wyboru rozstrzygnięcia (brak uznania administracyjnego), w sytuacji zaistnienia określonego w nim stanu faktycznego, brak jest możliwości uchylenia lub zmiany, w trybie art. 155 k.p.a. , ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Gmina Miejska [...] wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Powyższej decyzji zarzucono naruszenie art. 155 k.p.a. oraz art. 66 ustawy Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię oraz art. 156 par. 1 pkt 2 przez jego niezastosowanie w sprawie. Skarżąca Gmina podniosła, że jej wniosek o uchylenie, w trycie art. 155 k.p.a. przedmiotowej decyzji ostatecznej uzasadniony był wykwaterowaniem najemcy z lokalu nr 1 i usunięciem zagrożenia, które występowało przy jego użytkowaniu. Brak użytkowania lokalu, uzasadnia - uchylenie decyzji ostatecznej. Przepis art. 66 ustawy Prawo Budowlane odnosi się do obiektów budowlanych a nie do lokali mieszkalnych, obowiązek wykonania określonych robót może być nałożony tylko wówczas, gdy zły stan techniczny lokalu oddziaływał na cały obiekt. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydając decyzję nakazującą wykonanie określonych prac, nie dokonał ustaleń w jaki to sposób zły stan techniczny lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] nr [...] wpływa na stan całego budynku - nie wykazał zatem podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 66 ustawy Prawo budowlane. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że w sprawie zachodzą okoliczności z art. 156 k.p.a. Skarżąca Gmina podniosła ponadto, że nie zamierza zasiedlać w/w lokalu i dąży do jego sprzedaży zatem przeciwko wykonywaniu przez Gminę jakichkolwiek prac w lokalu przemawia interes społeczny, słuszny interes strony i zwykła kalkulacja ekonomiczna. Ponoszenie przez Gminę jakichkolwiek nakładów na lokal, który wkrótce stanie się własnością innej osoby byłoby niegospodarnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Skarga jest niezasadna. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organ II instancji odpowiada przepisom prawa. 3 Należy stwierdzić, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] w stosunku do której zostało wszczęte, na wniosek skarżącej Gminy, postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. jest decyzją związaną. Przy wydaniu decyzji na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organ nie dysponował tzw. uznaniem administracyjnym. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie w ramach tzw. uznania administracyjnego, nie jest możliwe wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., I OSK 815/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r., OSK 1667/04). W przypadku ściśle określonych przesłanek wydania decyzji, zmiana takiej decyzji prowadziłaby do wydania decyzji bez podstawy prawnej, a zatem decyzji obarczonej wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Uchyleniu takiej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. sprzeciwiają się przepisy szczególne, które ściśle określają przesłanki wydania decyzji. Zdaniem Sądu, w świetle ww. okoliczności, nie byłoby celowe analizowanie tego, czy za uchyleniem lub zmianą decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, bowiem nawet gdyby taki interes przemawiał to zmiana lub uchylenie tej decyzji spowodowałaby wydanie decyzji niezgodnej z prawem, co stanowiłoby bez wątpienia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Interes społeczny lub słuszny interes strony, o których mowa w art. 155 § 1 k.p.a. może przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej na mocy, której strona nabyła prawo, tylko w przypadku decyzji uznaniowych, kiedy przy ich wydawaniu organ nie jest ściśle związany przepisami prawa. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący, niezastosowania w sprawie dyspozycji przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ prowadził postępowanie w trybie art. 155 k.p.a., co było zgodne z wnioskiem skarżącej Gminy. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego i nie może być stosowane zamiennie z innym nadzwyczajnym trybem postępowania jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się także do zarzutów skargi, warto przytoczyć tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie II SA/GI 516/08, zgodnie z którą decyzje podejmowane na podstawie art. 66 Prawa budowlanego mają charakter związany. Przepis ten nie wyklucza wykonania określonych robót również w lokalu, zwłaszcza, że chodzi tu o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie całego obiektu budowlanego. Ponadto, należy stwierdzić, że także zmiana okoliczności faktycznych sprawy, którą powołuje skarżąca Gmina w skardze, nie jest przesłanką zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. Mając no uwadze powyższą argumentację i uznając, ze zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).