VII SA/Wa 863/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi G. P. i W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2011 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. H. O. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł. (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł. (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł. (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną (...) stycznia 2011r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) wydaną (...) października 2010r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia (...) października 2010r., nr (...) Wojewoda (...) stwierdził, z urzędu nieważność decyzji Starosty P. z dnia (...) stycznia 2007r., Nr (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. i W. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego-łącznika pomiędzy istniejącymi na działce budynkami gospodarczymi (kategoria obiektu III); powierzchnia zabudowy – 101,01 m 2 , powierzchnia użytkowa 93,39 m2, kubatura – 399,00 m3, w P. przy ul. (...) na działce oznaczonej nr ewid. (...) obręb (...). Jak wynika z akt sprawy na ww. działce w dniu wydania pozwolenia na budowę znajdowały się obiekty budowlane w stosunku do których orzeczono nakaz rozbiórki. Bowiem (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) maja 2006r., Nr (...), nakazującą rozbiórkę rozbudowy budynku gospodarczego łącznika pomiędzy istniejącymi budynkami gospodarczymi) realizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ewid. (...) w P., ul. (...). Skutkiem czego, w obrocie prawnym, w dacie wydania pozwolenia na budowę (tj. w dniu (...) stycznia 2007r.) funkcjonowała ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę. Ponadto organ podkreślił, iż decyzją z dnia (...) sierpnia 2004r., nr (...), znak: (...); (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) lipca 2004r., znak: (...); nakazującą rozbiórkę rozbudowy (nadbudowy) budynku gospodarczego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skargę W. P. na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 8 listopada 2004r., sygn. akt VII SA/Wa 1430/04, zaś decyzją z dnia (...) stycznia 2006r. znak: (...); Główny Inspektor Nadzoru Budowanego, po rozpatrzeniu wniosku W. P., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2004r., nr (...). Następnie decyzją z dnia (...) marca 2006r., znak: (...); po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowanego utrzymał w mocy własne rozstrzygniecie dnia (...) stycznia 2006r. W wyniku zaskarżenia ww. decyzji do sądu administracyjnego przez W. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia (...) września 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 833/06 skargę oddalił, skutkiem czego w obrocie prawnym, w dacie wydania pozwolenia na budowę (tj. w dniu (...) stycznia 2007r.) funkcjonowała ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę. Zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę Starosta P. posiadał informację o ww. rozstrzygnięciach zarówno Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., (...) Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż były one kierowane do organu administracji architektoniczno-budowlanej. W tej sytuacji w ocenie organu kontrolowana decyzja wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli G. i W. P.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 7, 10, 11, 77 § 1, 105, 107 § 3, 145 § 1 pt 1 i 2 i art. 156 § 1 pkt 2 i 6 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, po. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Z uwagi na powyższą regulację należy uznać że skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się własnymi prawami. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja jest objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Należy mieć na względzie, ze artykuł ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności aktu administracyjnego wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ wprost stwierdza, iż stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. W sytuacji rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewodą (...), że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (pr. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005r. sygn. akt III SA/Wa 2297/05, pub. LexPolonica nr 1253729 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003r. IV SA 905/02, publ. LexPolonica nr 364318). Ponadto w aktualnym orzecznictwie sądowo administracyjnym wskazuje się na racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009r. sygn. akt I OSk 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego – łącznika na działce nr ew. (...) z (...) stycznia 2007r. funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2004r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nakazująca W. P. rozbiórkę rozbudowanej (dobudowy) budynku gospodarczego na działce o nr (...) w P. Jak wynika bowiem z akt ta decyzja rozbiórkowa była kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym w wyniku którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) stycznia 2006r. (utrzymaną w mocy decyzją z dnia (...) marca 2006r.) odmówił stwierdzenia jej nieważności, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2006r. oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wobec powyższego należy uznać, iż w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę zachodziła przesłanka negatywna z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, a wydana decyzja z dnia 17 stycznia 2007r. w przedmiocie udzielenia G. i W. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego – łącznika pomiędzy istniejącymi na działce nr (...) w P. budynkami gospodarczymi rażąco narusza przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Wobec powyższych ustaleń, w ocenie, sądu zarzuty skarżących odnoszące się do naruszenia przepisów procedury administracyjnej nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.