VII SA/Wa 863/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.J. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 kwietnia 2022 r. skarżący R.J. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy D. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie. Wskazała, że w dniu 23 grudnia 2021 r. skarżący wezwał Radę Gminy D. do usunięcia naruszenia interesu prawnego ww. uchwałą z dnia 6 października 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu [...] lutego 2022 r. Rada Gminy D. podjęła uchwałę nr [...], w której nie uwzględniła wniesionego wezwania. Uchwała ta została doręczona skarżącemu w dniu 7 marca 2022 r. Z uwagi na uchybienie terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o odrzucenie przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy odpowiada ona warunkom formalnym, czy wniesiona została w ustawowym terminie, a także czy jest dopuszczalna. Z uwagi na datę podjęcia zaskarżonej uchwały, w niniejszej sprawie skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1732, dalej: "u.s.g.") - w wersji obowiązującej przed 1 czerwca 2017 r., co wynika z treści art. 17 ust. 2 w związku z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej: "k.p.a."). W myśl tych przepisów, art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w ich brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z powołanym wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z tym, iż zaskarżona uchwała Rady Gminy D. została podjęta w dniu [...] października 2016 r., a więc przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. (polegającą na rezygnacji z wymogu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na akty podejmowane przez organ gminy) skarżący był zobowiązany do skierowania do organu tego wezwania, a także do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia jest bowiem obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy podjętą przed 1 czerwca 2017 r. Z art. 17 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. wynika ponadto, że do aktów i czynności administracji publicznej dokonanych przed wejściem w życie tej ustawy (tj. 1 czerwca 2017 r.) stosuje się również przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. To oznacza, że względem uchwał lub zarządzeń podjętych przez organy gminy przed 1 czerwca 2017 r. istnieje obowiązek poprzedzenia skargi do sądu administracyjnego wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, Nr 3, poz. 60) wyjaśnił, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że skargę na uchwałę rady gminy podjętą przed 1 czerwca 2017 r., w trybie art. 101 u.s.g., należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, a jeżeli rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania. Jak wynika z powyższego, wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na opisaną na wstępie uchwałę, a termin do wniesienia skargi liczyć należy od dnia doręczenia wzywającemu odpowiedzi organu, albo od dnia wniesienia wezwania, jeżeli organ odpowiedzi nie udzielił. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r. miała bowiem na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosował się do wezwania, zachodziła przesłanka do wniesienia skargi do sądu. W związku z tym sąd był zobowiązany do sprawdzenia, czy przed wniesieniem skargi skarżący wystąpił do Rady Gminy D. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jak tego wymagał przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. oraz czy skarga został wniesiona w terminie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. (wpływ do organu 23 grudnia 2021 r.) wystąpił z takim wezwaniem do organu. Organ ten przy piśmie z dnia 1 marca 2022 r. przesłał skarżącemu uchwałę z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], w której nie uwzględnił wniesionego wezwania. Powyższa uchwała została doręczona skarżącemu w dniu 7 marca 2022 r. Natomiast skarga została wniesiona bezpośrednio do organu w dniu 8 kwietnia 2022 r. Wobec tego wniesioną skargę uznać należało za wniesioną z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.