VII SA/Wa 868/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi M.J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia. skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] maja 2008r. (znak [...]) Starosta [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia P. sp.j. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego, parkingu i chodnika na działce o nr. ewid. [...] obręb [...] w L. do czasu rozpatrzenia przez Wojewodę [...] zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. (znak [...]) odmawiające zawieszenia tego postępowania. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008r. (znak [...]) stwierdził z urzędu, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156 poz. 11118 ze zm.) oraz 158§1 w zw. z 156§1, 157§1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 ze zm.), nieważność postanowienia Starosty [...] z dnia [...] maja 2008r. W uzasadnieniu wskazał, iż wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, chyba że w uzasadnionym przypadku organ wstrzyma jego wykonanie. W rozpoznawanej sprawie organ nie wstrzymał wykonania postanowienia, lecz uznał wniesienie zażalenia za zagadnienie wstępne i w trybie art. 97§1 Kpa zawiesił z urzędu toczące się postępowanie. Zdaniem Wojewody [...] w sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania, a wydanie takiego postanowienia rażąco narusza przepis art. 97§1 pkt 4 Kpa. Wskazał, że na organie spoczywał obowiązek dalszego prowadzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ właściwy do rozpoznania zażalenia nie przeprowadzał bowiem merytorycznej oceny sprawy, a jedynie badał zasadność odmowy zawieszenia postępowania. Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż postanowienie Starosty [...] z [...] maja 2008r. dotknięte jest wadą wymienioną w art. 156§1 pkt 2 Kpa - wydane bowiem zostało z rażącym naruszeniem prawa, co obliguje do stwierdzenia jego nieważności. Zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2008r. złożył M.J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż w zaskarżonym postanowieniu nie wskazano odpowiedniej podstawy prawnej oraz wydano je z naruszeniem art. 156§2 kpa przez stwierdzenie nieważności postanowienia, które wywołało nieodwracalne skutki prawne. Zdaniem skarżącego postanowienie wydano już po zakończeniu postępowania, co jest niezgodne z art. 123§2 kpa. Nie zostało rozpoznano także jego zażalenia na postanowienie o odmowie sprostowania błędów w postanowieniu o zawieszeniu postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia M.J., postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. (znak [...]), działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. W uzasadnieniu wskazał, iż wniesienie zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97§1 pkt 4 kpa. Nie można zatem, uzależniać zakończenia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od sposobu zakończenia postępowania przed Wojewodą [...], dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania, które jest postępowaniem odrębnym. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2009r. złożył M.J. wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...]. Zdaniem skarżącego zakończenie postępowania przez wydanie decyzji przez Starostę [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę bez rozpatrzenia jego zażalenia jest niezgodne z prawem. Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w zażaleniu dotyczących naruszenia art. 156 §2 kp. Podniósł także, iż organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach nie powołały podstaw prawnych określających ich kompetencje. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcie wyłącznie w aspekcie jego zgodności z prawem i może je uchylić tylko wówczas, gdy narusza ono prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. stwierdzające nieważność postanowienia Starosty [...] z dnia [...] maja 2008r. którym to postanowieniem organ zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia P. sp.j. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego, parkingu i chodnika na działce o nr. ewid. [...] obręb [...] w L. do czasu rozpatrzenia przez Wojewodę [...] zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. odmawiające zawieszenia przedmiotowego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ stwierdzając nieważność postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę uznał, iż wydane ono zostało z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 ust. 4 kpa, gdyż nie wystąpiły określone przepisie przesłanki zawieszenia. Z takim stanowiskiem organu należy się zgodzić. Zgodnie z art. 97 § 1 ust. 4 kpa warunkiem zawieszenia postępowania jest wystąpienie zagadnienia wstępnego, tj. takiej sytuacji, w której w danym postępowaniu głównym nie można ustalić istnienia wszystkich wynikających z przepisów prawa przesłanek do wydania rozstrzygnięcia, dopóki inny organ w odrębnym postępowaniu nie wypowie się w tym przedmiocie. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie jest niedopuszczalne. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2008r. – sygn. akt VI SA/Wa 2164/07; LEX nr 477571). Jak zasadnie wskazał organ w prowadzonym przez Starostę [...] postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie wystąpiło zagadnienie wstępne uniemożliwiające wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, gdyż za takie w żadnym razie nie można uznać rozpatrzenia zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia tego postępowania. Należy podkreślić, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty [...] z 5 maja 2008r. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa, a to oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Obowiązkiem organu nadzoru jest wyłącznie ustalenie czy kontrolowane rozstrzygnięcie dotknięte jest wadliwością określoną w art. 156§1 kpa. Uznając, iż postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2008r. obarczone jest wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156§1 pkt 2 kpa organ prawidłowo wykazał, iż weryfikowane rozstrzygnięcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawnego stanowiącego podstawę prawną jego wydania. Zważywszy na powyższe uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.