VII SA/Wa 87/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego. skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] Prezydent [...] W., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 28 i 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku S. Sp. z o.o. w W. z dnia 14 września 2007 r., wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia realizacji inwestycji dotyczącej "nośnika reklamowego" na dz.ew. nr [...], obr. [...] przy ul. [...] [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że budowa obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalonym w dniu 26 października 2006 r. przez Radę Miasta [...] (uchwała nr LXXXIV/2865/2006). Od powyższej decyzji złożył odwołanie inwestor S. Sp. z o.o. w W. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2007 r. Nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ocenił, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wojewoda [...] wyjaśnił, iż na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalony przez Radę Miasta [...] w dniu 26 października 2006 r. Przepis § 5 określa zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych i stanowi, iż maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5 m liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej - 12 m². Organ zauważył, że zgodnie z przedstawionym przez inwestora projektem, wysokość planowanej inwestycji wynosi 7,36 m, natomiast płaszczyzna ekspozycyjna posiada powierzchnię 21,36 m², co jest sprzeczne z w/w planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, do zamierzonej inwestycji – jako budowli będącej wolno stojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym – nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, zgodnie z którym wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ podniósł, iż z dołączonego do zgłoszenia projektu na przedmiotową inwestycję wynika, iż składa się ona z tablicy reklamowej o wymiarach 6,36 x 3,36 m, zagłębionego w ziemi fundamentu żelbetowego o wymiarach 2,2m x 2,2m x 1 i 4 metrowego słupa. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego to 7,36 m. Powyższe wymiary uzasadniały - w ocenie organu odwoławczego - uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. W związku z tym, brak było merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2007 r. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2007 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła S. Sp. z o.o. w W., zarzucając zaskarżonej decyzji: - niezgodność z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegającą na nieuwzględnieniu wyjątków przewidzianych w art. 29 i art. 30 w/w ustawy, - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, - naruszenie art. 8 kpa poprzez brak szczegółowych wyjaśnień organu co do zebranych dowodów i materiałów, w zakresie niezgodności przedstawionej koncepcji architektonicznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W konkluzji skargi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2007 r. i umorzenie postępowania w przedmiocie sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga S. Sp. z o.o. w Warszawie nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyżej określonej kontroli Sądu podlegała w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2007 r., którą organ wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na ustawieniu nośnika reklamowego. Podstawę prawną wniesienia przez organ sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że teren (dz. ew. nr [...], obr. [...] przy ul. [...] [...] w W.), na którym ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja - ustawienie nośnika reklamowego – objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalonym przez Radę Miasta [...] w dniu [...] października 2006 r. Plan ten w § 5 określa zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno – plastycznych. Zgodnie z § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5 m liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej - 12 m². Z akt sprawy - z przedstawionego przez inwestora projektu – wynika jednoznacznie, iż wysokość planowanej inwestycji wynosi 7,36 m, natomiast płaszczyzna ekspozycyjna posiada powierzchnię 21,36 m², co – jak prawidłowo oceniły organy obu instancji – jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem wypełnia przesłankę wniesienia sprzeciwu wskazaną w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu, nie może zostać uznane za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do zamierzonej inwestycji, jako budowli będącej wolno stojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 wynika jednoznacznie, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w tym przepisie, ani od wielkości urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice czy urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, czy też są to tablice lub urządzenia ustawione na konstrukcji naziemnej. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej konstrukcji wsporczej ma być zamontowana tablica reklamowa, gdyż ustawa Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego. Konstrukcja i tablica stanowią razem urządzenie reklamowe i jako takie podlegają regulacji zawartej w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Powyższe uwagi w zakresie możliwości zastosowania wobec przedmiotowej inwestycji art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, aczkolwiek przychylające się do jednego z podniesionych w skardze zarzutów, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musiała bowiem skutkować wniesieniem przez właściwy organ sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.