VII SA/Wa 879/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.D. i S.D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak: [...]. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. znak: [...] (utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak: [...], nakazującą J.D. i S.D. rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty przy budynku mieszkalnym na posesji przy ul. [...] [...] w B.). W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. (błędne wskazanej jako z dnia [...] sierpnia 2005 r.) znak: [...] nakazującej rozbiórkę wiaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwość wstrzymania wykonania dotyczy zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania normy z art. 61 § 3 p.p.s.a. ma pojęcie "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. W orzecznictwie przyjmuje się, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej umożliwia wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku wniesienia skargi dotyczącej aktu wydanego w trybie nadzwyczajnym (por. postanowienia NSA: z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 1231/13; z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/13; z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt II OZ 873/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie zaskarżono postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. znak: [...]. Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył natomiast tylko decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak: [...], nakazującej skarżącym rozbiórkę wiaty, tj. decyzji organu I instancji, utrzymanej następnie w mocy ww. decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r., objętą późniejszym wnioskiem o stwierdzenie nieważności. W pierwszej kolejności rozważyć zatem należało aspekt tożsamości podmiotowej i przedmiotowej wskazanych wyżej aktów – zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zauważyć należy, że kwestia nakazu rozbiórki oraz kwestia przeszkód o charakterze przedmiotowym uniemożliwiających rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania w sprawie stwierdzonej samowoli budowlanej jest bowiem w szczególności zbadanie przez organ możliwości legalizacji tej samowoli, a w przypadku, gdy nie zostały spełnione określone prawem warunki – zakończenie postępowania w drodze wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W zaskarżonym postanowieniu – odmawiającym wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji nakazującej rozbiórkę – powyższe kwestie w ogóle nie były badane. Organ poprzestał jedynie na ocenie przeszkód o charakterze przedmiotowym, uniemożliwiających wszczęcie i prowadzenie żądanego postępowania, co musi nastąpić w każdym przypadku, zanim organ przejdzie do merytorycznego rozpoznania zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Skuteczność takiego rozstrzygnięcia może być zatem oceniana jedynie przez pryzmat skutku, jaki powoduje w sferze procesowej. W ocenie Sądu, pomiędzy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, a zaskarżonym postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest tożsamości przedmiotowej tych spraw, a w konsekwencji również brak identyczności ich podstaw prawnych. Skoro decyzja nakazująca rozbiórkę nie może być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, to wyklucza to zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w analizowanym przypadku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.