VII SA/Wa 889/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem pojazdu oddala skargę Przedmiotem skargi J. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2017 r., znak: [...]. Postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wszczęte z urzędu przez Prezydenta [...] w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem [...] maja 2013 r. dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...], od którego to usunięcia odstąpiono. Prezydent [...] decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr: [...], orzekł o ustaleniu wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z P. w W. na kwotę 478 zł i zobowiązał J. K. do ich zapłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1432/15, po rozpoznaniu skargi J. K., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że decyzje nie odpowiadają przepisom prawa, gdyż zapadły bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i wyjaśnienia okoliczności sprawy. Sąd wskazał, że samo wydanie dyspozycji pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania jakimikolwiek kosztami, gdyż obowiązek ten powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji, następnie cofniętej, spowodowało powstanie określonych, tj. rzeczywistych kosztów. Sąd wskazał, że ponownie orzekając w sprawie organ winien uwzględnić wskazania Sądu, a tym samym: dokonać ustalenia, w jakich okolicznościach doszło do wezwania firmy holowniczej do usunięcia pojazdu skarżącego, a także, czy i w jakim zakresie wezwanie to zostało wykonane oraz, czy i w jakich okolicznościach przyjazd holownika został odwołany, jaki rodzaj wydatków składa się na kwotę wskazaną w zestawieniu do faktury. Ponadto, organ winien uzupełnić w tym celu materiał dowodowy (choćby o wyjaśnienia funkcjonariusza Straży Miejskiej i pracownika firmy holującej) i raz jeszcze dokonać jego oceny z uwzględnieniem zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Prezydent [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr: [...], na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), załącznika nr 2 do uchwały Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r., poz. [...]), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] W. (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1438), ustalił wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z P. w W. na kwotę 478 zł i zobowiązał J. K. do ich zapłaty. Odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2016 r. wniósł w terminie J. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lutego 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji powołał art. 130a ust. 1 pkt 5, i ust. 2a, ust. 10i oraz ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Następnie, organ odwoławczy wyjaśnił, że 22 maja 2013 r. o godz. 15:35 została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] nr [...] z P. w W. z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Dyspozycja ta, wydana przez strażnika miejskiego - osobę uprawnioną zgodnie z art. 130a ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stanowi dokument urzędowy (art. 76 § 1 k.p.a.) sporządzony zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. Nr 143, poz. 846). Organ odwoławczy podał, że podczas oczekiwania na przyjazd holownika i usunięcie pojazdu zgłosiła się osoba kierująca pojazdem, a zatem ustały przyczyny jego usunięcia, i o godz. 15:50 odstąpiono od usunięcia pojazdu. Właścicielem pojazdu był J. K. (od 21 grudnia 2001 r.) - osoba, która dysponowała pojazdem w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Kolegium wskazało, że twierdzenia skarżącego, że w momencie parkowania pojazdu 22 maja 2013 r. o 14:50 nie było znaków zakazujących parkowania, bo te zgodnie z informacją strażnika miejskiego ustawiono po godz. 15:00, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Organ podał, że z pisma Naczelnika Wydziału Organizacji Ruchu oraz notatki służbowej strażnika miejskiego wynika, że znaki zostały ustawione 14 maja 2013 r. Ponadto, z materiału dowodowego wynika, że w związku z popełnionym wykroczeniem z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, strażnik miejski nałożył na J. K. mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł i mandat ten został przyjęty. Dalej, organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów w wysokości 54,90 zł; potwierdza to faktura wystawiona przez firmę holującą oraz dowody zebrane w ponownym postępowaniu zgodnie z wytycznymi Sądu: faktura korygująca; szczegółowy raport drogowy pojazdu [...] W. z kierowcą J. K., z którego wynika, że przejechany dystans to 3,04 km w czasie od 15:43 do 15:56 w dniu 22 maja 2013 r.; oświadczenie firmy holującej [...] sp. z o.o., iż kierowca realizował wcześniejsze zlecenie ok. godz. 13:00, a kolejne dopiero po otrzymaniu informacji o odwołaniu omawianej dyspozycji, zatem przebyta trasa i wykazane w związku z nią koszty są kosztami związanymi wyłącznie z realizacją dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącego; zlecenie holowania potwierdzające przyjęcie przez pracownika K. S. [...] maja 2013 r. o godz. [...] zgłoszenia od Straży Miejskiej na podstawie dyspozycji nr [...], wydanie firmie holującej [...] sp. z o.o., pojazdowi [...] W.dyspozycji o godz. 15:40, włączenie przełącznika: "realizacja zlecenia" o godz. 15:44 oraz anulowanie dyspozycji przez pracownika K. S. o godz. 15:55. Organ wskazał nadto, że w załączniku nr 2 do uchwały z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013, Rada [...] ustaliła wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej w stałej kwocie 478 zł. Kwota ta jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od usunięcia, czy wyjechał holownik i jaki dystans przejechał) oraz od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji, itp.), i została ustalona w maksymalnej dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a p.r.d.), równej opłacie za usunięcie pojazdu. Organy administracyjne nie mogą odstąpić od ustalenia kosztów ani ustalić tych kosztów w innej wysokości (to jest w wysokości faktycznie powstałych kosztów), niż wynikająca z powyższej uchwały. Analizując akta sprawy Kolegium stwierdziło w efekcie, że Prezydent [...] prawidłowo przeprowadził ponowne postępowanie - zgodnie z wytycznymi wskazanymi w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1432/15. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że kwestie podnoszone przez skarżącego nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i był wystarczający do podjęcia decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2017 r., znak: [...], J. K. wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi II instancji wydanie decyzji umarzającej postępowanie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 153 p.p.s.a. przez niezrealizowanie przez organy wytycznych wskazanych w wyroku z 20 kwietnia 2016 r., zwłaszcza nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie zarzucanego wykroczenia, zaniechania rzeczowego wyjaśnienia okoliczności powstania kosztów, wydanej dyspozycji usunięcia pojazdu i jej odwołania, celowe unikanie wyjaśnienia jakie czynności zostały podjęte wobec innych samochodów ze spornej lokalizacji w okolicy P. w dniu [...] maja 2013 r.; 2) art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 2 k.p.a. przez udział w wydaniu zaskarżonej decyzji dwóch osób orzekających już wcześniej w niniejszej sprawie, tj. uczestniczących przy wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2015 r.; 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego w zakresie ustalenia faktu pozostawienia przez skarżącego pojazdu w strefie obowiązywania zakazu B-36 oraz znaku T-24 w dniu 22 maja 2013 r., a także powstania kosztów, w tym działań podejmowanych przez firmę holowniczą tego dnia w spornej lokalizacji wobec innych pojazdów; 4) art. 78 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego; 5) art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż skarżący popełnił wykroczenie z art. 92 Kodeksu wykroczeń pozostawiając samochód w miejscu zakazu, w związku z czym miał przyjąć nałożony przez strażnika miejskiego mandat, w sytuacji gdy zarzut ten jest nieprawdziwy i zupełnie bezpodstawny; 6) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie podstaw faktycznej wydanej decyzji, w szczególności co do zarzutu popełnienia wykroczenia oraz przyczyn, ze względu na które zdjęcia znajdujące się w aktach organ odwoławczy uznał za obrazujące pozostawienie pojazdu w strefie zakazu parkowania; -w konsekwencji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 130 ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j ust. 6 i 6a ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 28 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych poprzez ich błędne zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2017 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2016 r., nr [...], ustalającą wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z P. w W. na kwotę 478 zł i zobowiązująca J. K. do ich zapłaty. Co istotne, obie wymienione decyzje zapadły na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1432/15, którym Sąd uchylił kontrolowaną wówczas decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2015 r., znak [...], i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (ustalającą wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia ww. pojazdu), wskazując na co najmniej przedwczesne zastosowanie art. 130a ust. 2a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wobec braku właściwego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Sąd we wskazanym wyroku wskazał, że postępowanie to winno obejmować m. in. ustalenie, czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów. Sąd podniósł, że nie można automatycznie przyjmować, że skoro wydano dyspozycję (a to – w sposób uzasadniony), to choć została ona cofnięta, wywołała określone koszty. Sąd wskazał, że ponownie orzekając w sprawie organ I instancji powinien: dokonać ustalenia w jakich okolicznościach doszło do wezwania firmy holowniczej do usunięcia pojazdu skarżącego, a także, czy i w jakim zakresie wezwanie to zostało wykonane oraz, czy i w jakich okolicznościach przyjazd holownika został odwołany, jaki rodzaj wydatków składa się na kwotę wskazaną w zestawieniu do faktury. Organ winien uzupełnić w tym celu materiał dowodowy (choćby o wyjaśnienia funkcjonariusza Straży Miejskiej i pracownika firmy holującej) i raz jeszcze dokonać jego oceny z uwzględnieniem zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a. Wskazanie na powyższe Sąd, orzekając na obecnym etapie, uznał za konieczne, bowiem stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie nie nastąpiła ta ostatnia sytuacja, ani żadna tego rodzaju, która czyniłaby powyższą ocenę prawną Sądu nieaktualną. Zatem, orzekając ponownie w sprawie, organy obowiązane były uwzględnić wskazania tego Sądu, w efekcie – uzupełnić postępowanie dowodowe, a w konsekwencji – w oparciu o zgromadzone dowody ustalić, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 130a ust. 2a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a więc: do ustalenie wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu. Natomiast, zadaniem Sądu w niniejszej sprawie, było w szczególności ustalenie, czy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyroku, zostały przez organy w całości uwzględnione i wykonane. I tak, kierując się powyższym, Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia cyt. powyżej art. 153 p.p.s.a.; organ I instancji, prowadząc ponownie postępowanie po wskazanym wyroku, uzupełnił w zakresie koniecznym postępowanie dowodowe, a dowody, które włączył w poczet materiału dowodowego pozwalały - po pierwsze - poczynić ustalenia w zakresie nakazanym w ww. wyroku Sądu, po drugie - uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest prawidłowa. Rozwijając tę ocenę zważyć trzeba, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę ustalił, że 22 maja 2013 r. o godz. 15:35 została wydana dyspozycja nr [...] usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z P. w W. z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24. Dyspozycja ta została wydana przez strażnika miejskiego, osobę uprawnioną zgodnie z art. 130a ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Z akt sprawy (w tym, m. in. ze zdjęć wykonanych przez funkcjonariusza Straży Miejskiej [...]), wynika, że ww. pojazd został zaparkowany w miejscu obowiązywania ww. znaków (k. 14-15 akt administracyjnych organu I instancji). Jak również ustalono, powyższe znaki drogowe zostały ustawione 14 maja 2013 r.; potwierdza to notatka Naczelnika Wydziału Organizacji Ruchu z 18 września 2014 r. oraz notatka służbowa strażnika miejskiego z 16 września 2014 r. Pod znakiem B-36 umieszczona była tabliczka, że zakaz zatrzymywania się obowiązuje "od dn. 22.V.13r. od godz. 15 do dn. 23.V.13r. do godz. 14 na całym parkingu z wył. pojazdów organizatora Gumball 3000". W związku z popełnionym wykroczeniem z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, strażnik miejski nałożył na J. K. mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł i mandat ten został przyjęty. Nadto, z akt tych wynika również, że podczas oczekiwania na przyjazd holownika i usunięcie pojazdu zgłosiła się osoba kierująca pojazdem; w efekcie o godz. 15:50 odstąpiono od usunięcia pojazdu. Właścicielem przedmiotowego pojazdu był wówczas J. K. i to on dysponował pojazdem w chwili wydania ww. dyspozycji usunięcia pojazdu. Ponownie prowadząc uzupełniające postępowanie dowodowe, po wyroku Sądu z 20 kwietnia 2016 r., organ I instancji ustalił też, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów w wysokości 54,90 zł, co potwierdza faktura wystawiona przez firmę holującą, faktura korygująca oraz szczegółowy raport drogowy pojazdu [...] [...] Z tego ostatniego wynika, że 22 maja 2013 r. holownik przejechał dystans 3,04 km w czasie od 15:43 do 15:56. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się oświadczenie firmy holującej [...] sp. z o.o. potwierdzające, że kierowca holownika realizował wcześniejsze zlecenie ok. godz. 13:00, a kolejne dopiero po otrzymaniu informacji o odwołaniu przedmiotowej dyspozycji, zatem przebyta trasa i wykazane w związku z nią koszty są kosztami związanymi wyłącznie z realizacją dyspozycji usunięcia pojazdu skarżącego. W konsekwencji, z powyższego wynika, że po wskazanym na wstępie wyroku Sądu, organ I instancji stosując się do wskazań w nim zawartych uzupełnił materiał dowodowy, tak w zakresie okoliczności, w jakich doszło do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, jak również w kwestii kosztów powstałych w związku z wydaniem tejże dyspozycji. Z dowodów tych wynika, że samochód został zaparkowany w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. To zaś stanowiło podstawę do wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu, na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym. Zgromadzone wyczerpująco dowody wskazują także na to, że w związku z wydaniem ww. dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, powstały koszty - związane z wyjazdem holownika. W tej sytuacji, zaistniała podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 2a ww. ustawy. W tym też kontekście Sąd stwierdza, że materiał dowodowy jest pełny i nie wymagał uzupełnienia, na przykład o dowód z przesłuchania funkcjonariusza Straży Miejskiej, który to wydał ww. dyspozycję - tym bardziej, gdy osoba ta złożyła już pisemne wyjaśnienia w niniejszej sprawie; nadto: okoliczności, które mogłyby zostać w ten sposób ustalone, a są istotne w sprawie, jednoznacznie wynikają z innych dowodów przeprowadzonych w toku postępowania. Dlatego też, analizując sprawę Sąd uznał, że zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 153 p.p.s.a., czy przepisów regulujących postępowanie dowodowe, są chybione. Bez znaczenia przy tym -zdaniem Sądu- jest, czy faktycznie doszło do wystawienia mandatu karnego w związku ze zdarzeniem mającym miejsce 22 maja 2013 r., czy tak jak twierdzi skarżący – mandat taki nie został wystawiony, skoro dowody zgromadzone w toku postępowania wskazują jednoznacznie, że przedmiotowy pojazd został zaparkowany w miejscu, o którym mowa w art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co stanowi o popełnieniu wykroczenia z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, jednocześnie – o zasadności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Zatem, Sąd podziela stanowisko organów, że okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały zastosowanie art. 130a ust. 2a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z ww. art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Na podstawie art. 130a ust. 2a zd. 1 ww. ustawy, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Stosownie do art. 130a ust. 2a zd. 2 i 3 powyższej ustawy, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu, przy czym przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. W myśl art. 130a ust. 6 omawianej ustawy, wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały. Decyzją z [...] grudnia 2016 r., stosując ww. stan prawny, organ ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem ww. dyspozycji usunięcia pojazdu na kwotę 478 zł, tj. stosownie do treści załącznika nr 2 obowiązującej w dacie odstąpienia od usunięcia pojazdu - uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2012, poz. [...]). W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy oraz uchwały Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., wydanej na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym), także i w tym kontekście nie sposób zarzucić w sprawie naruszenia prawa. Zważyć nadto trzeba, że wobec ww. regulacji prawnych, orzekając na podstawie art. 130a ust. 2a ww. ustawy, organ nie miał możliwości miarkowania wysokości kosztów; są one ustalane w wysokości ściśle określonej w uchwale, wyłącznie z uwzględnieniem masy całkowitej pojazdu (w przypadku samochodów osobowych). W roku 2013 obowiązywały w wysokości wskazanej w decyzji organu I instancji. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi niezasadne. Na uwzględnienie nie zasługiwał bowiem żaden z zarzutów podniesionych przez skarżącego, w tym również – odnoszący się do art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 2 k.p.a. ze wskazaniem na to, że w wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. brały udział dwie osoby orzekające już wcześniej w niniejszej sprawie, tj. wydające decyzję SKO [...] kwietnia 2015 r., następnie uchyloną wyrokiem z [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1432/15. Zważyć w tym kontekście trzeba, że zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; przepis ten znajduje zastosowanie do członka organu kolegialnego na mocy art. 27 § 1. Przy czym, nie budzi wątpliwości Sądu, że ww. przepis art. 24 § 1 pkt 5 stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych. Wskazany przepis nie znajduje natomiast zastosowania gdy sprawa "ponownie wróci do organu", na skutek uchylenia decyzji tego organu. Sytuacja taka nie powoduje zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, skoro w takiej sytuacji nie kontrolują oni prawidłowości własnej decyzji; ponownie toczące się postępowanie nie dotyczy więc "zaskarżonej decyzji" w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bo ta została już uprzednio wyeliminowana, w tym przypadku: wyrokiem Sądu. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.