VII SA/Wa 897/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu dozoru i przechowywania pojazdów na parkingu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 6462 zł (sześć tysięcy czterysta sześćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] znak [...] z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie zwrotu należności z tytułu dozoru i przechowywania pojazdów na parkingu. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem nr [...] z 26 czerwca 2007 r. Starosta [...] (zwany dalej: Starosta, organ I instancji) wyznaczył Z. P. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący, przedsiębiorca), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PPHU "[...]" Z. P., Import-Eksport, ul. [...], [...]-[...] G. do wykonywania usług polegających na usuwaniu z dróg na terenie Powiatu [...] (zwany dalej: powiat) pojazdów, i przechowywania tak usuniętych pojazdów na parkingu strzeżonym. Dokument ten nie określał stawek wynagrodzenia za wykonanie ww. usług. W dniu 4 lipca 2012 r. wnioskodawca doręczył Staroście faktury VAT nr od [...] do [...] za usunięcie i przechowywanie na parkingu 10 sztuk pojazdów, co do których orzeczono przepadek na rzecz powiatu oraz wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za usunięcie tych pojazdów i sprawowanie nad nimi dozoru na łączną kwotę 119.051, 70 zł. Postanowieniem znak [...] z [...] listopada 2012 r., Starosta orzekł o przyznaniu skarżącemu zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za usunięcie z drogi i przechowywanie za cały okres dozoru dziesięciu pojazdów przejętych na rzecz powiatu na mocy postanowień właściwych sądów orzekających o przepadku tych pojazdów na rzecz tego powiatu w łącznej wysokości 25.500,95 + 23% VAT tj. w kwocie brutto 31.366,16 zł. Na skutek złożonego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: Kolegium, organ odwoławczy) postanowieniem znak [...] z [...] sierpnia 2013 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyrokiem z 27 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2369/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy, orzekł o uchyleniu zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez Sąd, iż rozstrzygnięcia te zapadły z naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. zwana dalej: k.p.a.), co doprowadziło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego. W konsekwencji doszło do wydania rozstrzygnięcia bez wnikliwego odniesienia się do żądania skarżącego, popartego materiałem dowodowym złożonym przez niego. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta pismem znak [...] z 4 czerwca 2014 r., wezwał przedsiębiorcę do złożenia wyjaśnień i stosownej dokumentacji (kalkulacji) na okoliczność poniesionych wydatków związanych z odholowywaniem, przechowywaniem i wykonywaniem dozoru pojazdów przejętych na rzecz powiatu sochaczewskiego, uwzględniającej zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące ich przechowywaniu, warunki sprawowania pieczy, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. W odpowiedzi na powyższe skarżący 19 sierpnia 2014 r. złożył pismo wyjaśniające wraz z dokumentami. Skarżący wskazał, że koszty związane z utrzymaniem parkingu w miejscowości Ż. K/ S. za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r., zostały określone na kwotę 99.656,47 zł. Kwota ta obejmowała jedynie wydatki poniesione na utrzymanie parkingu, tj. płace pracowników, składki ZUS pracowników, wydatki na zakup energii elektrycznej i usług telekomunikacyjnych oraz podatek od nieruchomości. W dniu 29 sierpnia 2014 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną ustalając, że: •stawka za usunięcie pojazdu z drogi jest kwotą bezsporną; •skarżący żąda dodatkowo zwrotu poniesionych kosztów za budowę ogrodzenia, zakup kontenera socjalnego dla pracowników, kosztów zakupu ubrań roboczych oraz dojazdu właściciela do parkingu celem nadzoru nad jego prawidłowym funkcjonowaniem; •kwota wskazana w piśmie przedsiębiorcy z 19 sierpnia 2014 r. jest kwotą netto, do której należy doliczyć stosowny podatek VAT; •powierzchnia prowadzonego przez przedsiębiorcę parkingu to ok. 2.900 m2, na którym można było przechowywać maksymalnie 60 pojazdów osobowych lub 40 pojazdów ciężarowych (ok. 30 m2 na pojazd); •wnioskodawca złożył ostateczną propozycję stawki dobowej za jeden pojazd przechowywany na parkingu w kwocie 7,95 zł netto plus 23% VAT, jednakowej dla wszystkich pojazdów przechowywanych na parkingu. W dniu 13 października 2014 r. skarżący złożył do Starosty pismo, w którym przedstawił dodatkowe dokumenty finansowe potwierdzające koszty poniesione na utrzymanie i eksploatacje parkingu obejmujące również lata 2009 - 2010. Wniósł także o zwrot kosztów za cały okres funkcjonowania parkingu tj. od 2009 do 15 września 2012 r. Postanowieniem znak [...] z [...] października 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 130a ust. 10f i h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., zwana dalej: p.r.d.), art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., zwana dalej: u.p.e.a.) w związku z § 3 pkt 1 lit. "a" i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011r. Nr 46. poz. 237, zwane dalej: rozporządzeniem), orzekł o przyznaniu skarżącemu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za usunięcie z drogi i przechowywanie pojazdów przejętych na rzecz powiatu na mocy postanowień właściwych sądów orzekających o przepadku tych pojazdów na rzecz tego powiatu – za 21 pojazdów (w tym 2 motocykli) w łącznej wysokości 42.476,75,00 + 23% VAT tj. w kwocie brutto 52.246,43 zł. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, iż na podstawie analizy przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów uwzględnił wydatki konieczne poniesione i udokumentowane przez skarżącego, tj.: 1) koszty poniesione na płace i składki ZUS zatrudnionych pracowników; 2) koszty zakupu energii elektrycznej na potrzeby parkingu; 3) koszty usług telefonicznych; 4) koszty podatku od nieruchomości; 5) koszty poniesione na dojazdy wnioskodawcy w celu nadzoru nad prawidłową pracą parkingu. Łączna kwota poniesionych i udokumentowanych przez przedsiębiorcę wydatków w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 7 września 2012 r. wynosi 178.079,27 zł. Przeliczenie tej kwoty na średni dobowy koszt utrzymania parkingu daje kwotę 132,40 zł. (178.079,27 zł : 1345 dni = 132,40 zł). Średni dobowy koszt utrzymania parkingu po przeliczeniu przez liczbę miejsc parkingowych daje dobowy koszt jednego miejsca parkingowego (132,40 zł : 60 miejsc = 2,21 zł). Zdaniem Starosty przy ustalaniu "wynagrodzenia za dozór pojazdów" nie należy brać pod uwagę kosztów poniesionych przez wnioskodawcę na: budowę ogrodzenia parkingu; utwardzenie placu parkingowego; instalację monitoringu; zakupu kontenera socjalnego dla pracowników; zakupu ubrań ochronnych dla dozorców parkingu. Koszty te przedsiębiorca musiał bowiem ponieść w celu spełnienia określonego standardu parkingu. Posiadanie takiego parkingu było jednym z kryteriów zawartych w procedurze wyznaczania podmiotów do wykonywania usług polegających na usuwaniu pojazdów z dróg na terenie powiatu, w przypadkach określonych przepisami art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. i przechowywania tak usuniętych pojazdów na parkingu strzeżonym. Wywiódł, iż z dyspozycji art. 102 ust. 2 u.p.e.a. wynika, że skoro dozorca przedstawia określone żądanie, to jest oczywistym, że musi wykazać w jaki sposób kwoty te zostały wyliczone. Zwrot wynagrodzenia za dozór następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu, a na dozorcy ciąży obowiązek wykazania poniesionych kosztów. Żądana przez skarżącego kwota w wysokości 7,95 zł + 23 % Vat w ocenie Starosty nie stanowi realnych kosztów przechowywania pojazdu - sprawowania nad nim dozoru. Wnioskodawca przedstawił swoją kalkulację, a organ tę kalkulację zakwestionował. Starosta podjął czynności mające na celu dokonanie kalkulacji wydatków i wynagrodzenia przedsiębiorcy w przeliczeniu na jeden pojazd za dobę. Na podstawie otrzymanych dokumentów i dokonanej analizy wyliczono średnią stawkę za wykonywanie tych czynności w wysokości 2,21 zł + Vat. Stwierdził, iż wysokość opłaty związanej z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór wykonywany przez skarżącego, dla pojazdów umieszczonych na parkingu strzeżonym w trybie art. 130a ust 1 i 2 p.r.d., należy również ustalić w tej średniej wysokości 2,21 zł + VAT (23%) tj. 2,72 zł - za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Kwota zaproponowana przez przedsiębiorcę za usuniecie pojazdu z drogi publicznej i umieszczenie go na parkingu strzeżonym w wysokości 135,30 zł brutto, stanowi w ocenie Starosty realne koszty poniesione przez przedsiębiorcę dokonującego usunięcia pojazdu z drogi i odpowiada ówczesnym cenom i kosztom stosowanym na terenie powiatu za świadczenie tego rodzaju usług, tym samym jest zasadna. Przyjmując ww. stawkę za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym oraz za usunięcie pojazdu z drogi i umieszczenie go na tym parkingu Starosta ustalił łączne wynagrodzenie skarżącego za wykonywanie tych czynności w stosunku do każdego przechowywanego pojazdu w sposób przedstawiony w tabeli, będącej załącznikiem do postanowienia i stanowiącej jego integralną część. Tak ustalone wynagrodzenie dozorcy za wykonywanie powierzonych mu czynności w stosunku do pojazdów, które na mocy postanowień sądowych przypadły powiatowi odpowiada również dyspozycji art. 836 Kodeksu cywilnego. W zażaleniu złożonym na powołane postanowienie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie rażące naruszenie przepisów prawa postępowania oraz prawa materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 80 k.p.a. poprzez dowolne i instrumentalne pominięcie w procesie wyliczenia wysokości zwrotu, wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywania 21 pojazdów, wydatków w kwocie łącznej 41.462,91 zł poniesionych przez skarżącego (na budowę ogrodzenia parkingu - 9.200,00 zł, na utwardzenie placu parkingowego - 9.310,65 zł, na instalację monitoringu - 7.618,90 zł, na zakup kontenera socjalnego dla dozorców - 15.000,00 zł, na zakup ubrań ochronnych dla dozorców - 333,36 zł); 2. art. 102 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w realiach sprawy, tj. przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywania 21 pojazdów, z pominięciem przedstawionych przez skarżącego koniecznych wydatków na sprawowanie dozoru tych pojazdów i przyznanie tego zwrotu przez organ I instancji w oparciu o własne uznanie, poprzez przyjęcie w tych wyliczeniach potencjalnej ilości miejsc na parkingu skarżącego, a nie faktycznej ilości przechowywanych pojazdów, co spowodowało pozbawienie skarżącego zwrotu znacznej części tych wydatków; 3. art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018, zwana dalej: ustawą zmieniającą), w zakresie w jakim odmówił skarżącemu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowanie na parkingu strzeżonym 21 samochodów, za okres po upływie terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi do 4 września 2010 r., tj. za 2775 dni. Postanowieniem znak [...] z [...] lutego 2016 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Po przedstawieniu stanu sprawy i treści przepisów obowiązujących w spornej materii Kolegium podało, że Starosta jest organem właściwym do prowadzenia postępowania w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w konsekwencji zobowiązany jest do orzekania o zwrocie kosztów na żądanie dozorcy w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a. Wskazało, iż jak wynika z akt sprawy pierwotnie postępowanie dotyczyło 10 pojazdów, które po przejęciu przez powiat zostały odebrane z parkingu 3 lipca 2012 r., a w ponownym postępowaniu, po wyroku WSA w Warszawie z 27 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2369/13, w związku z rozszerzeniem żądania i wskazaniem, że obejmuje ono cały okres od 2009 r. do 15 września 2012 r., Starosta orzekł w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie 21 pojazdów przejętych na rzecz powiatu - 10 pojazdów, co do których toczyło się pierwotne postępowanie oraz dodatkowo 11 pojazdów, które zostały odebrane z parkingu w 7 września 2012 r. Analizując sprawę ponownie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wydanym w sprawie w wyroku. Prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wnikliwie odniósł się do żądania oraz materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę. Wywiodło, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru podlegających zwrotowi oraz ustalania wynagrodzenia za dozór. Dozorca występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru. W niniejszej sprawie, skarżący złożył stosowne dokumenty i wyjaśnienia na okoliczność poniesionych wydatków związanych z odholowywaniem, przechowywaniem i wykonywaniem dozoru pojazdów przejętych na rzecz powiatu. Przeprowadzono także rozprawę administracyjną, ustalając m.in.: że stawka za usunięcie pojazdu z drogi jest kwotą bezsporną, że skarżący żąda dodatkowo zwrotu poniesionych kosztów, za budowę ogrodzenia, zakup kontenera socjalnego dla pracowników, kosztów zakupu ubrań roboczych oraz dojazdu do parkingu celem nadzoru nad jego prawidłowym funkcjonowaniem, że powierzchnia prowadzonego przez przedsiębiorcę parkingu to ok. 2.900 m2, na którym można było przechowywać maksymalnie 60 pojazdów osobowych lub 40 pojazdów ciężarowych (ok. 30 m2 na pojazd osobowy). Kolegium oceniło, że organ I instancji przy wyliczaniu koniecznych wydatków podlegających zwrotowi związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie pojazdów, prawidłowo uwzględnił poniesione i udokumentowane przez wnioskodawcę w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 7 września 2012 r.: koszty poniesione na płace i składki ZUS zatrudnionych pracowników, koszty zakupu energii elektrycznej na potrzeby parkingu, koszty usług telefonicznych, koszty podatku od nieruchomości oraz koszty poniesione na dojazdy celem nadzoru nad prawidłową pracą parkingu, w łącznej wysokości 178.079,27 zł. Odnosząc się do argumentów zażalenia, organ odwoławczy za nietrafiony uznał zarzut rażącego naruszenia art. 80 k.p.a. (poprzez pominięcie wydatków poniesionych na budowę ogrodzenia parkingu, utwardzenie placu parkingowego, instalację monitoringu, zakup kontenera socjalnego dla dozorców oraz zakup ubrań ochronnych dla dozorców). Wyjaśnił, że najwcześniej - 24 stycznia 2009 r. - umieszczony został na parkingu pojazd – [...] [...], od tego dnia można mówić o dozorze, za który należy się skarżącemu zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenie. Natomiast wydatki, których zwrotu domaga się wnioskodawca poniesione zostały jeszcze w 2008 r. zatem nie mogą być uwzględnione. Ponadto wydatki te mają charakter inwestycyjny oraz zasadniczo służą prawidłowemu zorganizowaniu i funkcjonowaniu parkingu strzeżonego, który może być wykorzystywany w każdej działalności gospodarczej polegającej na przechowywaniu pojazdów, nie tylko w celu przechowywania pojazdów usuwanych z terenu powiatu w ramach świadczenia usług na rzecz tego powiatu. Stwierdził, że organ I instancji prawidłowo podzielił ustalone wydatki na utrzymanie i eksploatację parkingu w łącznej wysokości 178.079,27 zł przez liczbę dni - 1.345 (od 1 stycznia 2009 r. do 7 września 2012 r.), uzyskując w ten sposób średni dobowy koszt utrzymania parkingu w kwocie 132,40 zł. Prawidłowo wyliczył także średni dobowy koszt jednego miejsca parkingowego w kwocie netto 2,21 zł (plus 23% VAT) poprzez podzielenie kwoty stanowiącej średni dobowy koszt utrzymania parkingu - 132,40 zł przez liczbę 60 miejsc parkingowych dla pojazdów osobowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 102 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie w wyliczeniach potencjalnej liczby miejsc na parkingu skarżącego, a nie faktycznej liczby przechowywanych pojazdów stwierdził jego niezasadność. Wyjaśnił, że koszt utrzymania jednego miejsca parkingowego jest zawsze taki sam niezależnie od liczby przechowywanych pojazdów - czy stoi pusty, czy jest w części lub całości zapełniony i koszt ten jest wypadkową (ilorazem) dobowego kosztu utrzymania parkingu i całkowitej liczby miejsc na parkingu. Właściwie zatem Starosta nie uwzględnił zaproponowanej przez wnioskodawcę stawki dobowej za jeden pojazd przechowywany na parkingu w kwocie 7,95 zł netto plus 23% VAT, gdyż kwota ta nie stanowi realnych kosztów przechowywania pojazdu - sprawowania nad nim dozoru. Kolegium nie uznało także zarzutu naruszenia art. 13 ustawy zmieniającej, w zakresie odmowy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowanie na parkingu strzeżonym strony Skarżącej 21 samochodów, za okres po upływie terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi do 4 września 2010 r., tj. za 2775 dni (w sumie dni za wszystkie pojazdy), podczas gdy liczba dni stanowiących podstawę zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór i przechowywanie pojazdów winna wynosić więc 18.175 dni, a nie 15.400 dni. Wskazał na tę okoliczność, że z wyliczeń w Tabeli nr 1 stanowiącej Załącznik do zaskarżonego postanowienia wynika, że łączna kwota za 2.775 dni (bez kosztów usunięcia pojazdu) wynosi 6.132,75 zł + 23 % VAT, co stanowi kwotę brutto 7.543,31 zł. Z kolei łączna kwota za 15.400 dni (z uwzględnieniem kosztów usunięcia pojazdu - przy czym stawka za usunięcie pojazdu z drogi jest kwotą bezsporną) wynosi 36.344,00 zł + 23 % VAT, co stanowi kwotę brutto 44.703,12 zł. Suma tych dwóch kwot stanowi przyznaną skarżącemu zażalonym postanowieniem kwotę w łącznej wysokości 42.476,75 zł + 23 % VAT, tj. w kwocie brutto 52.246,43 zł, czyli uwzględnia właśnie liczbę 18.175 dni (w sumie dni za wszystkie pojazdy). Nadto zgodnie z art. 13 ustawy zmieniajacej, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym (czyli 6 miesięcy od dnia usunięcia), do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (to jest do 4 września 2010 r.), wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (to jest do dnia 04.09.2010 r.). Starosta prawidłowo wskazał więc, iż część przyznanych należności (z kwoty brutto: 52.246,43 zł) winien pokryć Skarb Państwa, jako że w stosunku do części pojazdów zachodzi sytuacja, o której mowa w przywołanym wyżej art. 13 ustawy zmieniającej. W skardze złożonej do sądu administracyjnego na powołaną decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów procedury i prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie się od podjęcia wszelkich niezbędnych kroków celem wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia prawdziwej podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia w sprawie, w tym w szczególności w zakresie specyfiki parkingu strzeżonego skarżącego sprawującego dozór oraz faktycznych koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem parkingu, które obciążały wnioskodawcę oraz określenia wynagrodzenia za te czynności; 2. art. 80 k.p.a. poprzez dowolne i instrumentalne pominięcie w procesie wyliczenia wysokości zwrotu wydatków koniecznych, związanych z wykonywaniem dozoru 21 pojazdów, wydatków w kwocie łącznej 41.462,91,- zł poniesionych przez skarżącego na: budowę ogrodzenia parkingu - 9.200,00 zł; utwardzenie placu parkingowego - 9.310,65 zł; instalacje monitoringu - 7.618,90 zł; zakupu kontenera socjalnego dla dozorców - 15.000,00 zł; zakupu ubrań ochronnych dla dozorców - 333,36 zł chociaż wydatki te bezpośrednio służyły utrzymaniu i eksploatacji parkingu skarżącego; 3. art. 102 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w realiach sprawy, tj.: przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru z pominięciem części przedstawionych przez skarżącego koniecznych wydatków na sprawowanie dozoru tych pojazdów i przyznanie tego zwrotu w oparciu o własne uznanie, poprzez ustalenie kwoty zwrotu tych wydatków w oparciu o potencjalną ilość miejsc na parkingu skarżącego, zaniżając w ten sposób wysokość zwrotu tych wydatków, chociaż wykazane przez skarżącego wydatki w całości odnosiły się do dozoru 21 pojazdów, o których stanowi postanowienie Starosty z [...] października 2014 r., znak [...] oraz utrzymujące je w mocy, zaskarżone postanowienie oraz ustalenie wynagrodzenia skarżącego za sprawowanie dozoru w wysokości 0,00 zł. W uzasadnieniu skargi wnioskodawca podał, iż pominięcie przy ustalaniu wysokości zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i przechowywania na parkingu strzeżonym 21 samochodów, kwoty 41.462,91 zł poniesionych przez skarżącego z wyżej powołanych tytułów, jest całkowicie nieuprawnione. Wywiódł, że według utrwalonego stanowiska orzecznictwa do art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ani przepis art. 102 § 2 u.p.e.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie określa w sposób jednoznaczny jak należy ustalić przedmiotową należność. Sposobu obliczenia stawek za okres wykonywania dozoru i kosztów związanych z wykonywaniem dozoru nie przesądziła także uchwała NSA z 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OPS 1/107. Należność ta winna odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. Wskazał, że wszystkie odrzucone przez organ wydatki były wydatkami koniecznymi, pozostawały bowiem w bezpośrednim związku i miały wpływ na prawidłowe wykonywanie dozoru przez skarżącego, tak samo jak wykazane przez skarżącego pozostałe wydatki, które organy przyjęły i wzięły za podstawę wyliczenia kwoty zwrotu. To, że były to wydatki poniesione przez dla spełnienia wymaganego standardu, czy też zostały poniesione przed rozpoczęciem wykonywania dozoru, chociaż prawidłowemu sprawowaniu dozorowi bezpośrednio służyły, w niczym nie powinny zmienić klasyfikacji tych wydatków, jako koniecznych dla prawidłowego utrzymania i eksploatacji parkingu. Za uznaniem powyższych wydatków winny przemawiać takie okoliczności, jak ich faktyczne poniesienie przez skarżącego oraz ich bezpośredni związek z utrzymaniem i eksploatacją parkingu. Ustalając wysokość zwrotu wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywania na parkingu strzeżonym 21 pojazdów, organ bezpodstawnie w tych wyliczeniach przyjął potencjalną liczę miejsc parkingowych, jaką dysponował parking skarżącego, tj. 60, w sytuacji gdy do określenia zwrotu koniecznych wydatków za dozór należy przyjąć ilość pojazdów, które były faktycznie przechowywane na parkingu skarżącego w ramach świadczonych przez niego usług. Tylko w taki sposób skarżący ma możliwość odzyskania poniesionych wydatków, które poniósł na faktyczną, a nie potencjalną ilość pojazdów, jakie dozorował na strzeżonym parkingu, do których świadczenia został wyznaczony przez Starostę pismem z 26 czerwca 2007 r. Podał, iż według treści art. 102 § 2 u.p.e.a., organ przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Wykładnia językowa tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych nakładów poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Wbrew temu co przyjęły organy orzekające w tej sprawie, w toku niniejszego postępowania zostało ustalone, iż poniesione i wykazane przez skarżącego wydatki w kwocie 219 542,18 zł, z czego uznane zostały wydatki w kwocie 178 079,27zł, dotyczyło jedynie 21 pojazdów, tzn. tyle ile pojazdów było przechowywanych na parkingu w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 15 września 2012 r., i takiej liczby pojazdów dotyczyły wskazane wyżej wydatki, o których zwrot skarżący wystąpił. Na żadnym etapie postępowania, organy orzekające w tej sprawie nie wykazały, że przedstawione przez skarżącego wydatki zostały poniesione na dozorowanie 60 pojazdów. Potencjalna liczba miejsc parkingowych na parkingu skarżącego, bez wykazania po stronie organów, że w takim zakresie parking był wykorzystany przez skarżącego, nie może stanowić podstawy do zwrotu wydatków koniecznych za sprawowanie dozoru, które zawsze muszą się odnosić do faktycznej liczby pojazdów. Wszystkie wydatki, które poniósł i udokumentował wnioskodawca w kwocie 219.542,18 zł musiały zostać przez niego poniesione i to niezależnie od tego, ile pojazdów było przechowywanych na parkingu. Gdyby organy wykazały, iż oprócz pojazdów objętych zaskarżonym postanowieniem, skarżący dozorował i przechowywał inne pojazdy, to wydatki te w przeliczeniu na jedno miejsce parkingowe odpowiednio uległyby zmniejszeniu. Jednakże w toku postępowania taka okoliczność nie została wykazana, stad całość wykazanych wydatków dotyczyła i była związana z dozorowaniem i przechowywaniem pojazdów, które przejęte zostały przez powiat. Podniósł dalej, iż przyznany zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie za cały okres dozoru 21 pojazdów, przejętych na rzecz powiatu na mocy postanowień właściwych sądów orzekających o przepadku tych pojazdów na rzecz tego powiatu, w łącznej wysokości 42.476,75 złotych + 23% VAT , tj. w kwocie brutto 52.246,43 złotych, w istocie dotyczył tylko zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Wyliczona przez Starostę oraz zaakceptowana przez Kolegium stawka 2,21 zł + VAT za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, została wyliczona jedynie w oparciu o udokumentowane wydatki (i to nie wszystkie), jakie skarżący poniósł na dozór, co wprost wynika z podstawy wyliczeń przyjętych przez starostę. Tak więc pomimo tego, iż postanowienie to odnosi się również do wynagrodzenia za dozór, to w praktyce wynagrodzenie to wynosi 0,00 zł, bowiem stawka 2,21 zł netto została wyliczona jedynie w oparciu o wydatki, jakie skarżący poniósł na sprawowanie dozoru. Takie wynagrodzenie za sprawowanie dozoru przez skarżącego nie znajduje jednak uzasadnienia w treści art. 102 § 2 u.p.e.a. Samo przyjęcie przez organy orzekające, iż skarżący sprawował dozór nad 21 pojazdami przejętymi na rzecz powiatu, obligowało organ do przyznania wynagrodzenia za sprawowanie dozoru, zwłaszcza że skarżący o to wnosił. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest ustalenie przysługujących wnioskodawcy należności z tytułu dozoru i przechowywania pojazdów na parkingu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 130a ust. 10 p.r.d., starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Art. 130 a ust. 10f p.r.d. stanowi, że starosta obowiązany jest do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu, a wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Podstawę rozliczeń za przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi, pomiędzy organem administracji, a prowadzącym parking, stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia (Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Z § 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wynika wprost, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Z kolei według treści § 6 ust. 1 rozporządzenia, do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 ustawy. Organem właściwym do prowadzenia postępowania w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w konsekwencji zobowiązany jest do orzekania o zwrocie kosztów na żądanie dozorcy w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a., jest starosta. Zgodnie z regulacją art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 (co nie ma znaczenia w niniejszym stanie faktycznym). Powołany przepis przewiduje zatem dwa odrębne rodzaje należności przysługujących dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Pierwszy ze wskazanych w treści art. 102 § 2 u.p.e.a. rodzajów należności - zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru - winien być utożsamiany z rzeczywistymi wydatkami poniesionymi przez dozorcę w związku z wykonywaniem dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą odnosić się do danego dozorcy i przedmiotu objętego dozorem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 585/09, z 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 62/08, z 20 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1797/06; publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a., w którym użyto sformułowania "na żądanie dozorcy" wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu w drodze możliwych do przeprowadzenia dowodów. Jak wskazano w orzecznictwie dowody te winny odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 831/08, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei jeżeli chodzi o wynagrodzenie za dozór, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio (subsydiarnie) przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm., zwana dalej: k.c.) dotyczące umowy przechowania. Zgodnie z art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza podmiot wykonujący dozór pojazdów usuniętych z drogi, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Dozorcę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują więc unormowania umowne lub taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania. Podkreślenia wymaga, że nie jest taryfą – w rozumieniu powołanych przepisów - uchwała rady powiatu, wydana na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. W wyroku z 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 131/09 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowanie określonej w umowie albo taryfie. Odpowiednie zastosowanie można, w ocenie NSA, odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. W ocenie Sądu wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. orzecznictwo wskazuje, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10; publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrażany jest nadto pogląd, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, zasadne jest oparcie się przez organ na informacjach o wysokości opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych na danym terenie tj. na informacjach pochodzących od podmiotów wykonujących działalność gospodarczą rodzajowo tożsamą z prowadzoną przez uczestnika, z uwzględnieniem miejsca wykonywania działalności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 165/15; publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednolity jest również pogląd, że przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 up.r.d. Należy mieć również na uwadze, że to na przechowawcy – dozorcy występującym do organu o zwrot wydatków (i wynagrodzenie za dozór) ciąży obowiązek wykazania poniesionych wydatków oraz wskazania nakładów związanych ze sprawowaniem dozoru. Tym samym to dozorca winien przedstawić dowody na wysokość poniesionych wydatków. W przeciwnym wypadku zagadnienie to jest pozostawione organom, co skutkuje przerzuceniem na nich ciężaru ustalenia tych należności we własnym, ograniczonym zakresie (na przykład w oparciu o prowadzone przez organ ewidencje), ale z konsekwencjami ewentualnych niekorzystnych dla strony wyliczeń. Jeżeli dozorca nie wykaże, jakie poniósł wydatki lub nie wskaże sposobu ich wyliczenia, to stosowne, możliwe do przeprowadzenia we własnym zakresie ustalenia winien poczynić organ, który jednak nie jest związany żadnymi regułami poza zasadami postępowania dowodowego, wynikającymi z ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a., to jest należność obejmująca wysokość poniesionych wydatków, odpowiadająca rzeczywistym wydatkom poniesionym przez dozorcę w stosunku do mienia przechowywanego na parkingu. Przy założeniu, że dozorcy przysługiwać winien zasadniczo wyłącznie zwrot wydatków związanych bezpośrednio z zabezpieczeniem dozorowanej ruchomości przed zniszczeniem uwzględniać w tej materii należy okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu. W niniejszej sprawie, skarżący złożył stosowne dokumenty i wyjaśnienia na okoliczność poniesionych wydatków związanych z odholowywaniem, przechowywaniem i wykonywaniem dozoru pojazdów przejętych na rzecz powiatu. Przeprowadzono także rozprawę administracyjną, ustalając m.in.: że stawka za usunięcie pojazdu z drogi jest kwotą bezsporną, że skarżący żąda dodatkowo zwrotu poniesionych kosztów, za budowę ogrodzenia, zakup kontenera socjalnego dla pracowników, kosztów zakupu ubrań roboczych oraz dojazdu do parkingu celem nadzoru nad jego prawidłowym funkcjonowaniem, że powierzchnia prowadzonego przez przedsiębiorcę parkingu to ok. 2.900 m2, na którym można było przechowywać maksymalnie 60 pojazdów osobowych lub 40 pojazdów ciężarowych (ok. 30 m2 na pojazd osobowy). Należy ocenić, że przy wyliczaniu koniecznych wydatków podlegających zwrotowi związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie pojazdów, organy prawidłowo uwzględniły poniesione i udokumentowane przez wnioskodawcę w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 7 września 2012 r.: koszty poniesione na płace i składki ZUS zatrudnionych pracowników, koszty zakupu energii elektrycznej na potrzeby parkingu, koszty usług telefonicznych, koszty podatku od nieruchomości oraz koszty poniesione na dojazdy celem nadzoru nad prawidłową pracą parkingu, w łącznej wysokości 178.079,27 zł. Zdaniem Sądu organy właściwie wywiodły, iż do koniecznych wydatków podlegających zwrotowi związanych z wykonywaniem dozoru nie podlegały wliczeniu wydatki o charakterze inwestycyjnym poniesione w 2008 r. – na budowę ogrodzenia parkingu, utwardzenia placu parkingowego, instalacje monitoringu, zakup kontenera socjalnego dla pracowników, zakup ubrań ochronnych dla pracowników. Trafny jest w tym zakresie argument organów, że skoro parking de facto rozpoczął działalność – w zakresie dozoru od 24 stycznia 2009 r., gdy umieszczony został pierwszy pojazd ([...] [...]), to dopiero od tego dnia można mówić o dozorze, za który należy się skarżącemu zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenie. Należy także ocenić, iż wyliczona przez organy kwota wydatków na utrzymanie i eksploatację parkingu w łącznej wysokości 178.079,27 zł jest właściwa. Kwota ta podzielona przez liczbę dni - 1.345 (od 1 stycznia 2009 r. do 7 września 2012 r.), dała średni dobowy koszt utrzymania parkingu w kwocie 132,40 zł. W wyniku podziału kwoty stanowiącej średni dobowy koszt utrzymania parkingu - 132,40 zł przez liczbę 60 miejsc parkingowych dla pojazdów osobowych określono średni dobowy koszt jednego miejsca parkingowego w kwocie netto 2,21 zł (plus 23% VAT). Wyliczenia te nie budzą zastrzeżeń. Sąd stwierdza, że podzielenie kwoty stanowiącej średni dobowy koszt utrzymania parkingu - 132,40 zł przez liczbę 60 miejsc parkingowych dla pojazdów osobowych było prawidłowe. Wbrew wywodom wnioskodawcy organy nie mogły określać średniego dobowego kosztu jednego miejsca parkingowego poprzez podział kwoty stanowiącej średni dobowy koszt utrzymania parkingu - 132,40 zł przez liczbę 21 miejsc parkingowych, które były faktycznie zajęte, bowiem nie dokonywały wyliczenia kosztu zajmowanej rzeczywiście przez pojazd powierzchni parkingu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zaniechania określenia wnioskodawcy wynagrodzenia za dozór Sąd stwierdza, że z uzasadnienia wydanych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć nie wynika, jak kwota została dozorcy przyznana z tytułu zwrotu koniecznych wydatków oraz jaka kwota odzwierciedla wynagrodzenie za sprawowany dozór. Organy zsumowały obie należności, co w świetle art. 102 § 2 u.p.e.a. jest nieuprawnione i rzutuje na transparentność dokonywanych ustaleń. W istocie wyliczona przez organy kwota opiera się jedynie na zwrocie koniecznych wydatków, a w uzasadnieniu organ I instancji traktuje to jako ustalone wynagrodzenie dozorcy za wykonywanie powierzonych mu czynności w stosunku do pojazdów, co odpowiada dyspozycji art. 836 k.c. Powyższe ustalenia Sądu prowadzą do wniosku, że w istocie organy nie ustaliły wnioskodawcy wynagrodzenia za dozór pojazdów przechowywanych na parkingu w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 7 września 2012 r. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane będą do uwzględnienia przedstawionych wyżej wytycznych... Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § § 1 pkt 1c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia (pkt 1 sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 2005 i art. 209 p.p.s.a. (w pkt 2 sentencji wyroku).