VII SA/Wa 908/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Ł. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący – B. Ł., pismem z dnia [...] marca 2016 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 zł (słownie: sto złotych), oraz uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie siedmiu odpisów skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia oraz wezwanie zostało wysłane na adres podany w skardze (ul. P., [...] W.). Przesyłka została doręczona w dniu 27 kwietnia 2016 r., zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 4 maja 2016 r. Skarżący, w dniu 10 maja 2016 r. (data stempla pocztowego), złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że uchybienie 7 – dniowego terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Podniósł, że przesyłka zawierająca wezwanie oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi została wysłana na adres wskazany w skardze, który nie jest adresem zamieszkania skarżącego, lecz adresem firmy, której jest reprezentantem i Prezesem Zarządu. Wskazał, że doręczenie przesyłki nastąpiło najprawdopodobniej w dniu 27 kwietnia 2016 r., podczas jego nieobecności w firmie z uwagi na wyjazd służbowy w okresie od 25 do 28 kwietnia 2016 r. Następnie skarżący podał, że przebywał na urlopie wypoczynkowym od dnia 29 kwietnia 2016 r. do dnia 3 maja 2016 r. Dodał, że wezwanie Sądu oraz odpis zarządzenia z dnia 21 kwietnia 2016 r. otrzymał w dniu powrotu do pracy, tj. 4 maja 2016 r. Skarżący podniósł, że sekretariat firmy, pod adres której korespondencja została doręczona, i który pokwitował jej odbiór nie jest upoważniony do odbioru korespondencji i otwierania prywatnej korespondencji adresowanej na imię i nazwisko członków zarządu. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, doręczenie przedmiotowej przesyłki nie było prawidłowe. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył polecenie wyjazdu służbowego w okresie od dnia 25 do dnia 26 kwietnia 2016 r. oraz od dnia 26 do dnia 28 kwietnia 2016 r. oraz wniosek o urlop wypoczynkowy od dnia 29 kwietnia do dnia 2 maja 2016 r. Wraz z wnioskiem skarżący uiścił wymagany wpis od skargi oraz nadesłał odpisy skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r ., poz. 270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżący podał, że w dniu 4 maja 2016 r. otrzymał przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 10 maja 2016 r. Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi było niezawinione. W przypadku przesłanki braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., zbadać należy, czy strona mogła dopełnić obowiązku zachowania szczególnej staranności w dokonywaniu czynności procesowych. W ocenie Sądu w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym skarżący nie wykazał się należytą starannością przy prowadzeniu swoich spraw. Okoliczność wyjazdu służbowego w dniach od 25 do 28 kwietnia 2016 r., a następnie przebywania na urlopie wypoczynkowym w okresie od dnia 29 kwietnia do 3 maja 2016 r. nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności w postępowaniu sądowym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy wyjazd skarżącego nie jest wywołany zaistnieniem nagłych, niemożliwych do przewidzenia zdarzeń, lecz wynika z wcześniejszych planów, co do formy spędzenia wolnego czasu. Zatem nie może być uznany za zasadny argument skarżącego, że niedochowanie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi było niezawinione, bo spowodowane wyjazdem służbowym, a następnie przebywaniem na urlopie i niemożnością samodzielnego odebrania przesyłki. W świetle bowiem wymagań zawartych w art. 87 § 2 p.p.s.a. nie są to okoliczności wyłączające winę skarżącego w niedochowaniu terminu. Powyższe stanowi kwestię organizacyjną skarżącego i nie może zwalniać go z obowiązku należytej dbałości o swój interes w relacjach zewnętrznych z innymi podmiotami, a zwłaszcza z sądem. Wyjazd służbowy oraz przebywanie na urlopie wypoczynkowym nie usprawiedliwia uchybienia terminu, okoliczność ta nie zwalnia bowiem strony z obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Tym bardziej, że skarżący miał przecież świadomość wszczęcia procedury sądowej (złożył do Sądu skargę w niniejszej sprawie). W związku z tym planując swój wolny czas powinien zabezpieczyć się na wypadek otrzymania pod jego nieobecność korespondencji, na którą trzeba będzie odpowiedzieć w zakreślonym terminie, pod rygorem ujemnych skutków procesowych. W odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania (również w ramach wyjazdów służbowych) formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika do odbioru korespondencji lub wskazania czasowego adresu do korespondencji, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także zdarzenia świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób przyjąć, że skarżący nie ponosi winy za uchybienie terminu, bowiem nie wykazał, że dołożył wszelkich możliwych działań, by dokonać czynności w przewidzianym do tego terminie. Zauważyć należy, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podał, że przesyłka została mu doręczona w dniu 4 maja 2016 r., a był to ostatni dzień na uiszczenie wpisu od skargi oraz uzupełnienie braków formalnych skargi. Zatem przy dochowaniu należytej staranności skarżący mógł po powrocie z urlopu, tj. w dniu 4 maja 2016 r., dokonać w ustawowym terminie czynności, której uchybił. Ponadto wskazać należy, że skarżący nie wykazał, z jakich przyczyn nie dokonał tych czynności w ostatnim dniu zakreślonego terminu. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 46 § 2 p.p.s.a. gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie (takim była wniesiona skarga) powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku adresu do doręczeń (...). Sąd prawidłowo więc kierował korespondencję do skarżącego na adres wskazany w skardze. Sąd nie ma bowiem obowiązku poszukiwania innego adresu, wobec wskazania w skardze wyłącznie adresu skarżącego i braku wskazania innego adresu do doręczeń. Ponadto skarżący podpisał skargę osobiście i nie ustanowił w sprawie pełnomocnika. Co więcej, mimo zarzutu skarżącego, że korespondencja jest kierowana przez Sąd na adres podany w skardze, który jest adresem firmy, to zauważyć należy, że skarżący nadal posługuje się tym adresem, podając go chociażby we wniosku o przywrócenie terminu z dnia 10 maja 2016 r. Skarżący nie uprawdopodobnił, że spóźnienie w dokonaniu uchybionej czynności było przez niego niezawinione. Z tej przyczyny, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skarżącemu odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi.