VII SA/Wa 924/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków G. D., Z. D. i A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej dcyzji w sprawie ze skargi G. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. D., Z. D. i A. G. w pismach z dnia [...] lipca 2017 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] nakładającej na właścicieli – A. i G. L., P. L., A. C., A. G., Z. i G. D. obowiązek wykonania robót budowlanych przy budynku szopy drewnianej, znajdującej się na działce nr ewid. [...], położonej w [...], polegających na wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki oznaczonej nr erwid. [...] oraz od strony działki nr ewid. [...], dokonanie naprawy wywinięcia pokrycia dachowego na ścianę budynku znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], zaimpregnowani drewnianych elementów nośnych szopy oraz deskowań dachu i ścian. Wnioskodawcy przede wszystkim kwestionują konieczność budowy muru-ściany oddzielenia ppoż., gdyż ich zdaniem, dojdzie do samowoli budowlanej, ponieważ na takie roboty potrzebne jest zgłoszenie i dysponowanie gruntem na cele budowlane. Podkreślono, że wnioskodawcy jako współwłaściciele nie wyrażają zgody na budowę muru. Dodatkowo Z. D. i G. D. wskazali, że powstanie muru "spowoduje łatwość wtargnięcia do naszego mieszkania na pierwszym piętrze". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, wnioskodawcy nie wykazali okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu ze względu na przedmiot sprawy – nakaz wykonania robót budowlanych przy budynku szopy drewnianej, polegających na wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego, naprawie wywinięcia pokrycia dachowego, zaimpregnowaniu drewnianych elementów – zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku jest wyważenie interesów stron w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa w stosunku do wnioskodawców, ale również w stosunku do innych osób – pozostałych współwłaścicieli, których w sposób bezpośredni ta decyzja dotyczy. Tak więc niezbędne jest wyważenie interesu wnioskodawców jak i innych osób we wstrzymaniu wykonania postanowienia. Wnioskodawcy nie wykazali, iż w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia powstanie dla nich znaczna szkoda, która następnie nie będzie mogła być wynagrodzona lub trudne do odwrócenia negatywne skutki. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Co więcej wskazać należy, iż nałożony decyzją obowiązek wykonania robót budowlanych był wynikiem konieczności zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego obiektu oraz zapobiegnięcia dalszej destrukcji. Należy podkreślić, że brak porozumienia współwłaścicieli obiektu, a nawet niewyrażanie zgody na roboty budowlane nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją. Zaś podnoszona "łatwość wtargnięcia do naszego mieszkania na pierwszym piętrze", nie stanowi naturalnej konsekwencji wykonania nakazanych robót budowlanych, a także nie mieści się w żadnej z przesłanek (znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków) warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ppsa. Natomiast w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku nie można wykluczyć, iż ze względu na charakter nałożonych obowiązków (wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, naprawie wywinięcia pokrycia dachowego, zaimpregnowanie drewnianych elementów) niewykonanie ich mogłoby spowodować negatywne skutki chociażby w postaci dalszego pogorszenia się stanu technicznego przedmiotowego budynku i w efekcie zagrażać bezpieczeństwu osób i mienia znajdującego się w pobliży obiektu. Także z uwagi na powyższą okoliczność wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest zasadne. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że stanowisko wnioskodawców, iż zaskarżony akt nie odpowiada prawu nie może oznaczać zasadności wstrzymania wykonania, bowiem ustawodawca, co do zasady, nie przewidział wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na tej podstawie, że zostało ono objęte skargą i sformułowano wobec niego zarzuty naruszenia prawa. Zatem postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem – niezależnie od istniejącego zdaniem strony stopnia bądź "oczywistości" tej bezprawności – nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniu wpadkowym, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 ppsa Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 432/10). Stąd też zarzuty dotyczące postępowania organu, jak również wydanego rozstrzygnięcia nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.