VII SA/Wa 930/11

Sygn. akt VII SA/Wa 930 /11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Przedmiotem skargi R. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma "[...]" R. S. z siedzibą w [...] jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] stycznia 2011 r. Nr [...], wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z [...] września 2010 r. R. S. -reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika- wniósł w oparciu o art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. W uzasadnieniu żądania wnioskodawca podał, że wskazane samochody stanowią jego własność i są wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności. Podał też, że już raz zwracał się do organu o uprzywilejowanie ww. pojazdów w ruchu drogowym. Wyjaśnił, iż sprawy z poprzednich wniosków zakończyły się dla niego negatywnie, decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...]. I dalej wnioskodawca wskazał, że w jego opinii po wydaniu ww. decyzji, powstały nowe okoliczności które nie były rozpatrywane przez organ. Podniósł, że przedmiotowe w sprawie pojazdy brały udział w akcjach ratowniczych w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Podniósł również, ze nowe okoliczności spowodowały znaczną zmianę stanu faktycznego. Dlatego też nowy wniosek nie jest tożsamy z wnioskami rozpoznanymi powyżej przywołanymi decyzjami. Istnieje co prawda tożsamość wnioskodawcy i przedmiotu, lecz zmianie znacznej uległ stan faktyczny z uwagi na powstanie nowych okoliczności nie analizowanych dotąd przez organ. W dalszej części wniosku żądający przywołał art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i orzecznictwo sądów administracyjnych na tle tego przepisu. Podał przy tym, że prowadzi działalność w zakresie ratownictwa drogowego, a wskazane we wniosku pojazdy -będące pojazdami wyposażonymi w specjalistyczny sprzęt- są wykorzystywane w akcjach ratowniczych mających miejsce po wypadkach i kolizjach drogowych, w ścisłej współpracy z Policją i Strażą Pożarną. Do złożonego wniosku żądający załączył m.in. wykaz zdarzeń z udziałem firmy "[...]", informację o wykorzystaniu samochodów wskazanych we wniosku, opinię Starosta Powiatowego w [...]. W złożonym żądaniu R. S. wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego sprawy o opinie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. O opinie takie organ w dniu [...] listopada 2010 r. wystąpił i w pismach z [...] listopada 2010 r. zostały one przez ww. organy przedstawione i dołączone do akt sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji -na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek R. S. w sprawie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych marki [...] nr rej. [...] nr nadwozia [...] i [...], nr rej. [...] nr nadwozia [...]. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ wskazał, iż postępowanie niniejsze, tj. wszczęte wnioskiem R. S. z [...] września 2010 r., jest bezprzedmiotowe, albowiem dotyczy sprawy rozstrzygniętej już innymi decyzjami, tj. decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...]. Organ podał, że sprawa niniejsza jest tożsama ze sprawami zakończonymi ww. decyzjami - występuje ten sam podmiot, ten sam przedmiot (pojazdy samochodowe) i ten sam stan prawny oraz niezmienione okoliczności faktyczne. Stwierdził, iż w takiej sytuacji należało orzec formalnie, w oparciu o ww. art. 105 § 1. Zauważył, że wskazane decyzje stanowią merytoryczne rozstrzygnięcie w spawie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki [...] o nr rej. jw. oraz pojazdu marki [...] nr rej. jw. Podjęcie kolejnej decyzji w przedmiotowej sprawie byłoby wadliwe, gdyż decyzja dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami ostatecznymi, a to stanowiłoby określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. S. nie zgodził się ze stanowiskiem organu zawartym w treści decyzji z [...] grudnia 2010 r. Zaznaczył, iż niniejsza sprawa nie jest tożsama ze sprawami zakończonymi decyzjami ostatecznymi. Zmianie uległy bowiem, jak wskazał, okoliczności faktyczne. Wskazał, iż przedmiotowe w sprawie pojazdy brały udział w akacjach ratowniczych w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. W konsekwencji odwołujący się zarzucił wadliwą ocenę materiału dowodowego. Wskazał także na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Decyzją z [...] stycznia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w ww. decyzji z [...] grudnia 2010 r., iż postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek R. S. w sprawie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów marki [...] i [...] jest bezprzedmiotowe. Stwierdził, iż sprawa ta została już rozstrzygnięta decyzjami ostatecznymi z [...] grudnia 2008 r. nr [...] i z [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Stwierdził też, że dogłębna analiza kolejnego wniosku i twierdzeń R. S. nie pozwala na uznanie, że zmienił się zakres i rodzaj wykonywanych przez wnioskodawcę zadań z wykorzystywaniem pojazdów proponowanych do uprzywilejowania w ruchu drogowym, tzn. aby wnioskodawca zaczął wykonywać inne zadania niż te, które organ brał pod uwagę w postępowaniach administracyjnych zakończonych powołanymi powyżej decyzjami ostatecznymi. Zauważył również, że argumentacja R. S. sprowadza się do twierdzeń, iż wykonuje on czynności związanie z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Organ wskazał w tym zakresie, iż okoliczności te były oceniane przez organ w poprzednich sprawach, rozstrzygniętych ostatecznie. Dokonując takiej oceny organ powołał się w szczególności na opinie służb ratowniczych, dołączone do akt sprawy. Na koniec organ podał, że za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia w sprawie przepisu art. 10 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] stycznia 2011 r. skarżący- R. S. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej z [...] grudnia 2010 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 77, art. 80 w zw. z art. 7, art. 8 oraz art. 12 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oraz wadliwą jego ocenę. Skutkowało to (jak wskazał) utrzymaniem w mocy decyzji z [...] grudnia 2010 r. i przyjęciem, że w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy stan faktyczny uległ zmianie i brak było tożsamości pomiędzy sprawą rozpoznawaną oraz sprawami zakończonymi ostatecznymi decyzjami. W takiej zaś sytuacji organ winien był uchylić zaskarżoną decyzję, rozpoznać sprawę i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne uwzględniając złożony wniosek w całości z uwagi na fakt, iż zaistniały przesłanki dla wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych marki [...] nr rej. [...] oraz marki [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż stanowisko organu w niniejszej sprawie jest błędne. Przypomniał, że organ umorzył postępowanie przyjmując, że zaistniała tożsamość rozpoznawanej sprawy ze sprawami zakończonymi decyzjami ostatecznymi, tj. z [...] grudnia 2008 r. i z [...] listopada 2009 r. Skarżący podniósł, iż w jego opinii tożsamość taka nie zaistniała, a to z uwagi na fakt, że po wydaniu ww. decyzji powstały nowe okoliczności, które nie były rozpatrywane przez organ. Nowymi okolicznościami są (jak wyjaśnił skarżący) akcje ratownicze, w których to akcjach uczestniczyły pojazdy przedmiotowe w sprawie i które to akcje prowadzone były w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Skarżący podał, że zestawienie tych akcji zostało załączone do wniosku. Podał też, że akcje te miały związek z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Reasumując skarżący stwierdził, że organ pominął całkowicie przedłożone przez niego wraz z wnioskiem zestawienia dotyczące akcji ratowniczych w jakich brały udział jego pojazdy i w efekcie błędnie przyjął, że skarżący nie zaczął wykonywać innych zadań od tych, które były już przedmiotem analizy. Założenie takie organ poczynił bez dokonania analizy poszczególnych przypadków akcji ratowniczych, w których udział brały pojazdy skarżącego. Skarżący powołał się także na treść opinii przedłożonych w sprawie, w tym opinii Prezydenta Miasta [...]. Opinie te, w ocenie skarżącego, świadczą o zmianie stanu faktycznego sprawy w stosunku do spraw zakończonych ostatecznie. W konsekwencji skarżący stwierdził, że organ winien w sprawie wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] stycznia 2011 r. Decyzją tą organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne z [...] grudnia 2010 r., którym w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącego z [...] września 2010 r. Wskazany wniosek dotyczył wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Orzekając formalnie, tj. na podstawie ww. art. 105, organ miał na względzie, że wnioskiem z [...] lipca 2008 r. skarżący wystąpił o wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki [...] o nr rej. [...], a wnioskiem z [...] lipca 2009 r. zwrócił się o uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Organ miał więc na względzie to, iż sprawa niniejsza dotyczy pojazdów, co do których wnioski o uprzywilejowanie w ruchu drogowym były już do organu kierowane. Organ miał też na uwadze, iż w sprawach tych zapadły rozstrzygnięcia ostateczne, merytoryczne. Co do pojazdu marki [...] o nr rej. [...], decyzja taka zapadła w dniu [...] grudnia 2008 r., natomiast co do pojazdu marki [...] o nr rej. [...] decyzja ostateczna wydana została [...] listopada 2009 r. Żadna z tych decyzji nie została wzruszona w odpowiednim do tego trybie, w tym na skutek skargi wniesionej do sądu administracyjnego. W takiej zaś sytuacji, organ musiał w sprawie niniejszej ustalić, czy nie jest ona tożsama ze sprawą zakończoną ww. decyzjami ostatecznymi, tj. decyzjami, które już raz ostatecznie i merytorycznie wypowiedziały się w kwestii uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów wymienionych we wniosku skarżącego z [...] września 2010 r. Dokonując analizy w tym zakresie organ uznał, iż zachodzi tożsamość spraw, tj. pomiędzy sprawą niniejszą a sprawami zakończonymi ww. rozstrzygnięciami, a to powoduje, iż niniejsza sprawa jest bezprzedmiotowa. Stąd też za konieczne organ uznał orzec o umorzeniu postępowania administracyjnego. Sąd z taką oceną organu w pełni się zgadza i nie znalazł żadnych podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z orzecznictwem wniosek złożony ponownie w tej samej sprawie czyni postępowanie bezprzedmiotowym, a przy bezprzedmiotowości postępowania nie można wydać decyzji co do istoty. W takiej sytuacji organ może zachować się tylko w sposób określony w art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego -(wg stanu prawnego obowiązującego do 11 kwietnia 2011 r.)- gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1167/09, lex nr 594938). W wyroku z 23 grudnia 2008 r. (sygn. akt II OSK 1419/07), Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż istotne znaczenie dla kontynuowania postępowania ma to, czy sprawa administracyjna ma charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie została dotąd rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym. W tym samym wyroku NSA przypominał, że na obowiązywanie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych rozstrzygniętych z jednej strony wcześniejszą decyzją ostateczną i z drugiej strony – wyznaczonej zakresem sformułowanego przez stronę nowego żądania. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu zgodny jest pogląd co do tego, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Zauważyć też należy, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zatem, stwierdzić trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. Brak zaś prawnych możliwości podjęcia przez organ rozstrzygnięcia regulującego w sposób władczy i jednostronny konkretną sytuację określonej osoby z tej przyczyny, że w jej sprawie wydana już została decyzja ostateczna i dotąd nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany, czyni postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu ww. art. 105 § 1 k.p.a., co nakazuje je umorzyć. Kierując się powyższym Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie nie ma sporu co do tego, iż skarżący po raz drugi zwrócił się o uprzywilejowanie w ruchu drogowym tych samych pojazdów, a sprawy z pierwszych wniosków skarżącego odnoszących się do tych pojazdów zostały załatwione ostatecznie i merytorycznie (wskazanymi powyżej decyzjami). Nie ma bowiem sporu co do tego, że sprawy zakończone decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] i decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] oraz sprawa przedstawiona we wniosku skarżącego z [...] września 2010 r., dotyczą tego samego podmiotu i tego samego przedmiotu (tych samych pojazdów), w tym samym stanie prawnym. Spór dotyczy natomiast okoliczności faktycznych, które w ocenie skarżącego po wydaniu ww. decyzji ostatecznych uległy zmianie i uzasadniały załatwienie merytorycznie jego wniosku z [...] września 2010 r. Przed rozważeniem tej kwestii Sąd zauważa, iż oceniając tożsamość spraw, stan faktyczny musi być brany pod uwagę, ale tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. W literaturze przedmiotu zauważa się, iż "(... ) nie wydaje się ani możliwe, ani potrzebne oczekiwanie, iż stan faktyczny będzie trwał długi czas niejako zamrożony we wszystkich jego elementach i szczegółach. Elementy prawnie obojętne, nie wpływające w niczym na załatwienie sprawy, powinny być pominięte w ocenie tożsamości sprawy" (v. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 7 C. H. Beck, str. 740). Sąd zauważa także, iż wniosek skarżącego z 4 września 2010 r. opiera się na art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na podstawie tego przepisu zostały wydane decyzje ostateczne załatwiające pierwotne wnioski skarżącego dotyczące uprzywilejowania przedmiotowych w sprawie pojazdów. Z akt administracyjnych tychże spraw -tj. spraw załatwionych ostatecznie- oraz uzasadnień wydanych w tych sprawach decyzji wynika, że organ brał pod uwagę, iż pojazdy skarżącego, będące pojazdami specjalistycznie wyposażonymi, są wykorzystywane w akcjach ratowniczych, w tym przede wszystkim do realizacji umów zawartych przez wnioskodawcę ze służbami ratowniczymi, Państwową Strażą Pożarną i Policją. Brał też pod uwagę, że pojazdy skarżącego wykorzystywane są do likwidacji skutków zdarzeń drogowych, ale nie uczestniczą w pierwszej fazie działań ratowniczych, nie uczestniczą więc bezpośredni w ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego. Tę okoliczność faktyczną organ przyjął za decydującą o końcowym wyniku. W decyzji z [...] grudnia 2008 r. nr [...] organ podał, że "Z materiału dowodowego (...) wynika, iż pojazd marki [...] nr rej. [...] pełni funkcje holowania drogowego i wykorzystywany jest do likwidacji skutków zdarzeń drogowych. Jednakże pojazd ten nie uczestniczy w pierwszej fazie działań ratowniczych przy likwidacji skutków wypadków drogowych, polegających na udzieleniu pomocy poszkodowanym. Pojazd wnioskodawcy, jak wynika z materiału dowodowego wykorzystywany jest do udrażniania zablokowanej drogi, wykonując zadania pomocnicze w akcjach związanych z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego." W decyzji z [...] listopada 2009 r. nr [...] organ podobnie jak w ww. decyzji wskazał, że wnioskodawca współpracując z jednostkami ratowniczymi, wykonuje czynności pomocnicze, a jego pojazdy nie uczestniczą w pierwszej fazie działań ratowniczych, polegających na udzielaniu pomocy poszkodowanym, a tym samym -z uwagi na brak bezpośredniego działania w akcjach związanych z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego- uznał, że nie zachodzi przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Organ w omawianych sprawach wydał więc decyzje negatywne z uwagi na to, iż pojazdy skarżącego są wykorzystywane w akcjach ratowniczych, ale jedynie pomocniczo. Dokonując oceny organ w obu ww. sprawach zakończonych ostatecznie, opierał się m.in. na opiniach Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Opinie tych organów organ uzyskał również na potrzeby niniejszej sprawy (uwzględniając w tym zakresie wniosek skarżącego zawarty w żądaniu z [...] września 2010 r. ). Wymienione organy podtrzymały swoje stanowisko przedstawione na użytek wcześniejszych spraw wskazując, iż pojazdy skarżącego nie są wykorzystywane w pierwszej fazie działań ratowniczych i nie są bezpośrednio używane w związku ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, a biorą udział w działaniach ratowniczych, świadcząc usługi pomocnicze (pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] listopada 2010 r. – k. 31, pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] listopada 2010 r. – k. 33 akt administracyjnych.). Dostrzegając powyższe, za prawidłowe -w ocenie Sądu- należy uznać stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, iż treść wniosku i twierdzenia żądającego nie pozwalają uznać, że zmienił się zakres i rodzaj wykonywanych przez wnioskodawcę zadań z wykorzystywaniem pojazdów proponowanych do uprzywilejowania w ruchu drogowym w stosunku do spraw zakończonych decyzjami ostatecznymi. Na okoliczność taką nie wskazują ani wyjaśnienia wnioskodawcy, ani złożone przez niego dokumenty, w tym tzw. wykazy zdarzeń z udziałem firmy "[...]" w poszczególnych latach (którymi organ -na co również trzeba zwrócić uwagę- dysponował także w ww. sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi), tzw. informacja o wykorzystaniu przedmiotowych w sprawie samochodów i pismo Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2010 r. (załączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Ostatnie wymienione pismo potwierdza interwencje podejmowane przez skarżącego z wykorzystaniem będącego jego własnością ciężkiego sprzętu w dniach [...] listopada 2010 r., kiedy to obfite opady śniegu spowodowały paraliż komunikacyjny miasta. Treść tego pisma nie dowodzi jednak temu, że pojazdy firmy "[...]" wykorzystywane są w akcjach ratowniczych w pierwszej fazie tych akcji, a jedynie zmiana stanu faktycznego w tym zakresie czyniłaby niniejszą sprawę (jak prawidłowo przyjął to organ w zaskarżonej decyzji) nową w stosunku do spraw wymienionych powyżej, zakończonych ostatecznymi rozstrzygnięciami. W tym miejscu trzeba też zauważyć, iż sam skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podał, że jego pojazdy nie są wykorzystywane w pierwszej fazie działań ratowniczych (k. 43 akt administracyjnych, str. 3 wniosku). Trzeba również zaznaczyć, iż fakt wykorzystywania pojazdów skarżącego w akcjach ratowniczych niewątpliwie był organowi znany we wcześniej rozpatrywanych sprawach. Sam zaś fakt użycia wskazanych we wniosku pojazdów w akcjach ratowniczych mających miejsce po wydaniu ww. decyzji ostatecznych jeszcze nie świadczy o zmianie stanu faktycznego. Tylko wówczas gdyby elementy prawotwórcze stanu faktycznego uległy zmianie należałoby przyjąć, iż wniosek z [...] września 2010 r. dotyczy "otwartej" sprawy. Za takie elementy należałoby zaś uznać zmianę zakresu i rodzaju wykonywanych przez skarżącego zadań z wykorzystywaniem pojazdów proponowanych do uprzywilejowania. Wobec treści stanowiska organów, z którymi firma skarżącego w akcjach ratowniczych współpracuje, organ nie miał żadnych podstaw, aby przyjąć, iż okoliczności faktyczne w tym zakresie uległy zmianie w stosunku do tych znanych organowi we wcześniej rozpatrywanych sprawach. W świetle treści opinii [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] listopada 2010 r. i [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z tej samej daty, organ nie mógł przyjąć, że o takiej zmianie świadczą przedstawione przy wniosku z [...] września 2010 r. wykazy i zestawienia sporządzone na użytek sprawy przez żądającego (mające inny, mniejszy walor dowodowy niż ww. pisma organów, stanowiące dowód tego, co zostało w nich stwierdzone, v. art. 76 k.p.a.). W konsekwencji, dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, iż okoliczności przywołane jako uzasadnienie kolejnego wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym były przedmiotem analizy we wcześniejszych postępowaniach administracyjnych i świadczą o tożsamości tych spraw. Tożsamość osoby, podstawy prawnej i okoliczności przedstawionych przez skarżącego są tu -zdaniem Sądu- bezsporne. Dlatego też Sąd podziela stanowisko organu zawarte w skarżonej decyzji. Wobec tożsamości sprawy niniejszej ze sprawami zakończonymi decyzjami ostatecznymi (prawomocnymi wobec ich niezaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie), organ administracji nie mógł merytorycznie załatwić żądania skarżącego z [...] września 2010 r. Postępując odmiennie dopuściłby się wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Zasadne w tej sytuacji było zastosowanie przez organ art. 105 § 1 k.p.a. Wskazany przepis został w ocenie Sądu prawidłowo zastosowany w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, a obie decyzje wydane w kontrolowanym postępowaniu zawierają uzasadnienia spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie doparzył się też innych uchybień ze strony organu, w tym dotyczących naruszenia art. 7, czy art. 77 § 1 k.p.a. Sprawa została przeanalizowana w stopniu wystarczającym do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania. Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organu, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.