VII SA/Wa 931/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp.j. z siedzibą w [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. ([...]) odmawiającą stwierdzenia, na wniosek ww. Spółki, nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007r. ([...]) nakazującej L. R. właścicielowi [...] [...] w [...] wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku myjni samochodowej wraz z wiatą na działce nr [...] w [...], do stanu zgodnego z przepisami, polegających na wykonaniu zaleceń wynikających z : 1. Oceny technicznej budynku myjni samochodowej wraz z wiatą [...] (...) tj. konserwację konstrukcji stalowej obiektu wraz z naniesieniem powłok malarskich w części skorodowanej, zgodnie z "Oceną techniczną (...) załącznik nr 2; 2. Oceny technicznej budynku myjni z wiatą [...] - instalacja elektryczna wewnętrzna" (...), zgodnie z "Oceną techniczną..." (...) załącznik nr 3 (...). 3. Oceny stanu technicznego budynku myjni samochodowej z wiatą [...] - instalacje wewnętrzne wod.-kan. I cw., tj. a. izolacji termicznej otuliną z pianki poliuretanowej lub gumy porowatej rurociągów wody zimnej i ciepłej; b. zamontowaniu zlewozmywaka lub umywalki w pomieszczeniu myjni z kanałem; c. wykonaniu rurociągu tłocznego podposadzkowego ze studzienki na dnie kanału z podłączeniem na stałe do kanalizacji technologicznej; d. uzupełnieniu o brakujący ruszt, korytek odwadniających w pomieszczeniu myjni i wiaty; e. wykonaniu separatora piasku, olejów i benzyn MAK 1,5 na zewnątrz budynku myjni wg części graficznej ww. Oceny technicznej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił zasady postępowania nieważnościowego, podkreślając, że uwzględnia się w nim stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji. Wskazał, że z protokołu oględzin z dnia 16 lutego 2006r. wynika, iż ww. obiekt budowlany - wg oświadczenia L. R. i M. C. - powstał w 1992r. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z art. 48 tej ustawy do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zasadnie zatem postępowanie legalizacyjne prowadzono na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zm.), dalej ustawa. Organ podał, że w postępowaniu zwyczajnym należało ocenić, czy zachodzą przesłanki z art. 37 ustawy, obligujące do nakazania rozbiórki, a dopiero po ich wykluczeniu zbadać istnienie podstaw do legalizacji obiektu zgodnie z art. 40 tej ustawy. Zdaniem organu, taka ocen została dokonana. PINB wskazał bowiem, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...].07.2005r. (nr [...]), obowiązującym w dacie wydania decyzji, teren, na którym znajduje się myjnia z wiatą o symbolu 1-P, ma przeznaczenie podstawowe pod usługi nieuciążliwe i uciążliwe, produkcję, składy, magazyny, działalność hurtową i warsztatową. Przeznaczenie uzupełniające stanowi: mieszkalnictwo związane z funkcją podstawową, zabudowa biurowa i socjalna. Nie zachodziła zatem przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnośnie przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy organ powiatowy zlecił wykonanie ocen technicznych i stosownie do wniosków z nich wynikających decyzją z 28 marca 2007r. nakazał wykonanie, w oznaczonym terminie, zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami. Organ dodał, powołując się na orzecznictwo, że niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia to takie naruszenie wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez nakazanie dokonania zmian lub przeróbek w trybie art. 40 cyt. ustawy. Stan techniczny budynku - jak wynika z ocen technicznych - był dobry i nadawał się on do użytkowania po wykonaniu ww. robót budowlanych a w szczególności separatora piasku, olejów i benzyn MAK 1,5. Ocena stanu technicznego instalacji wod.-kan. i cw. uwzględnia również odprowadzenie ścieków z myjni, tak by nie był on uciążliwy dla otoczenia - co zarzucała skarżąca. Ponadto organ wyjaśnił, że art. 40 ustawy nie obliguje do nakazania uzyskania uzgodnień czy stanowisk innych organów, jak sugerowała skarżąca. Wobec powyższego istniały podstawy do wydania w trybie art. 40 cyt. ustawy badanej decyzji. Organ podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie rozstrzyga się sprawy ponownie merytorycznie, jak w trybie zwykłym, lecz wyłącznie w kwestii kwalifikowanej wadliwości decyzji. Następnie, powołując się na orzecznictwo, wyjaśnił obszernie pojęcie rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i biorąc te rozważania pod uwagę oraz zarzuty stwierdził, że wprawdzie nie wymieniając precyzyjnie robót budowlanych, lecz ich zakres opisany w ocenach technicznych organ powiatowy naruszył prawo, jednakże nie ma ono charakteru naruszenia rażącego. Podobnie organ ocenił niedostarczenie wszystkim stronom załączników decyzji wskazując, że strony otrzymały decyzję, zatem zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. doręczenie było skuteczne. Decyzja zawierała wszystkie niezbędne składniki, a zgodnie z art. 111 k.p.a. strona mogła zażądać jej uzupełnienia. Ubocznie wskazał, że skarżąca, występująca pod nazwą - P. M. R., brała czynny udział w postępowaniu zwyczajnym. Następnie stwierdził, że brak udziału strony w postępowaniu stanowi przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. Jako prawidłowe organ ocenił również ustalenia oparte na oświadczeniu inwestora, który podpisał protokół z [...] lutego 2006r. Podkreślił przy tym, że niedopuszczalne jest w postępowaniu nieważnościowym rozszerzanie materiału dowodowego. Wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów oraz gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe stanowi przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie z art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. Na koniec organ podkreślił, że kontrolowana decyzja zapadła w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej, co leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego wynikającej z Prawa budowlanego a nie Prawa wodnego. Podobnie odprowadzenie ścieków, czy wód opadowych jest nierozłącznie związane z projektowaniem, budową czy utrzymaniem budynku, zatem również należy do zadań wynikających z ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji nie zachodziła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie GINB prawidłowo [...] WINB uznał, że badana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Pozostałe zarzuty organ uznał za wykraczające poza zakres niniejszego postępowania. Na marginesie wyjaśnił, że kontrolowana decyzja nie kończy postępowania legalizacyjnego, gdyż zgodnie z art. 42 ust. 1 i 3 cyt. ustawy do użytkowania obiektu, co do którego wydano nakaz z art. 40 można przystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie wydawanego, po zbadaniu zdatności obiektu do użytku. Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła [...] Sp.j. wnosząc o jego uchylenie, jako wydanego z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Skarżąca wskazała, że przy określaniu charakteru naruszenia jako "rażący" należy odrzucić możliwość interpretacji tego pojęcia przez organ w ramach "luzu decyzyjnego". Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuję się, że ustalenie treści tych pojęć musi nastąpić w toku wykładni przepisu prawa. Powołując obszernie orzecznictwo i piśmiennictwo skarżąca przedstawiła argumentację odnośnie przesłanek niezbędnych do uznania naruszenia prawa za rażące, podkreślając m.in., że: wstępnym warunkiem uznania ww. wady, jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny, naruszenie musi być oczywiste i powodować konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego, a zwrot "rażące naruszenie prawa" powinien być rozumiany szeroko, obejmując normy prawa materialnego, procesowego oraz ustrojowego. Nadto, o tym, że w sprawie do tego doszło, decyduje naruszenie art. 75 k.p.a. Statuując otwarty system środków dowodowych przepis ten należy do kluczowych przepisów, decydujących o poszanowaniu zasad "równości broni" i sprawiedliwości proceduralnej. Brak tych ostatnich decyduje o arbitralności postępowania. W świetle powyższego strona stwierdziła, że organ nie zbadał wszystkich zarzutów dotyczących nieważności decyzji, w tym wskazanych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. Naruszył zatem art. 156 § 1 k.p.a., gdyż nie ustalił czy zachodzą pozytywne przesłanki zastosowania tego przepisu. Błędnie nie rozpoznał i nie uznał za rażące rozlicznego i skomasowanego naruszenia wskazanych przepisów procedury, uznając, że naruszenie może nastąpić w innym trybie wzruszenia decyzji. Stwierdzenie to, które co do zasady nie musi być błędne, nie oznacza jednak, że organ nie powinien zweryfikować naruszeń prawa procesowego. Zgodnie z orzecznictwem, za rażące naruszenie przepisów postępowania należy nadto uważać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie art. 6-11 k..p.a. powodujące istotne ograniczenie uprawnień strony, z wyjątkiem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 207 § 2 pkt 2 kpa), jak też mającym wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Zdaniem skarżącej, taka właśnie okoliczność wystąpiła w tej sprawie, bowiem PINB błędnie ustalił stan faktyczny, co podkreślano w ww. piśmie wskazując na elementarne naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 10 k.p.a., przez co zastosowano Prawo budowlane z 1974 r. - co sygnalizowała skarżąca w piśmie z [...] marca 2011 r. - a którego przepisy rzutują na konsekwencje prawne dla spornego obiektu. Organ błędnie przyjął, opierając się na szczątkowych dowodach L. R., że budowę ukończono przed [...] stycznia 1995 r. Nadto, skarżąca wskazywała w odwołaniu na szereg uchybień przy wydaniu decyzji PINB-u tj. naruszenie: art. 109 k.p.a.; art. 79 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a wobec braku umożliwienia skarżącej uczestnictwa w oględzinach; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, nieuzupełnienie braków opisanych w piśmie PINB z dnia [...] sierpnia 2006 r. Skarżąca podnosiła również zarzuty dotycząc nieprawidłowości co do powierzchni zabudowy określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] czerwca 2005 r., a także wątpliwość, czy decyzja ta nie jest obarczona wadą nieważności i czy faktycznie odpowiada zrealizowanej inwestycji; zarzuty wydania decyzji legalizacyjnej, pomimo nieprzedstawienia pozwolenia wodnoprawnego; zarzuty naruszenia prawa wodnego w szczególności art. 122 ust. 1 pkt 1, 122 ust. 4, 128, a także rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi (...) całkowicie pomijając powyższe regulacje przy badaniu prawidłowości przeprowadzonych prac budowlanych; zarzuty naruszenia art. 49 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a także art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim PINB nie zbadał, czy brak rozwiązania dot. gospodarki ściekowej nie spowoduje pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia oraz sąsiednich nieruchomości. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, badana decyzja rażąco narusza przepisy prawa, bo stosuje ustawę nie mającą zastosowania opierając się na nieprawdziwych informacjach inwestora i pomija istotne wymogi prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2012r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007r. nakazującej wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku myjni samochodowej wraz z wiatą na działce nr [...] w [...], do stanu zgodnego z przepisami. W związku z powyższym na wstępie należy przybliżyć zasady obowiązujące w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to bowiem tryb odmienny od trybu zwyczajnego, który ogranicza się do zbadania przez organy nadzoru, czy decyzja kończąca postępowanie zwyczajne lub nadzwyczajne nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nie jest zatem uprawniony do uwzględniania w tym postępowaniu wad - nawet oczywistych - jeśli nie mają one charakteru kwalifikowanego. Dodać przy tym trzeba, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). Wobec powyższego, ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do przyjęcia, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru naruszonego przepisu - jako kryterium rażącego naruszenia prawa - winny być również brane pod uwagę społeczno- gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III A.R.N 22/95, wyrok NSA z 17 lipca 2008r" sygn. akt II OSK 888/07 oraz z dnia 21 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233). W konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa, może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia organy zobligowane są do dokonania szczegółowej oceny naruszenia, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem konsekwencji prawnych. W świetle zarzutów skargi szczególnego podkreślenia wymaga również to, że w postępowaniu nieważnościowym organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Innymi słowy organ nie jest władny rozstrzygnąć sprawę zakończoną kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Organ nadzoru nie gromadzi zatem nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności badanej decyzji dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Ponadto, ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie, że żadna z podstaw wznowienia nie może jednocześnie stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji i odwrotnie. Przyczyny wznowienia postępowania nie mogą być zatem zarazem przyczynami do stwierdzenia nieważności decyzji ( por. wyroki NSA: z dnia 17 sierpnia 1999r" II SA/Gd 1704/97 oraz z dnia 6 stycznia 1999r., IV SA 1030/97). Należy mieć na uwadze, że kwestie dotyczące daty budowy myjni samochodowej organ powiatowy ustalił w oparciu o oświadczenie inwestora oraz oświadczenie M. C. złożone do protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2006r. Ustaleń tych nie podważają sygnalizowane w piśmie skarżącej z dnia [...] marca 2011r okoliczności wynikające z załączonych map, skoro dotyczą innych obiektów niż ten, którego dotyczyła badana decyzja (basenu, altany, warsztatu, budynku zakładu mięsnego). Przy czym ponownie podkreślić trzeba, że wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji może ewentualnie stanowić przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jak słusznie wyjaśnił organ II instancji, nie może być natomiast podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadnie zatem przyjęły organy w niniejszej sprawie, że w postępowaniu zwyczajnym zastosowanie znajdowały przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. w związku z treścią art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. W konsekwencji nie można było zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że w postępowaniu zwyczajnym doszło elementarnego naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 10 k.p.a., a także art. 75 k.p.a. w zakresie wadliwego ustalenia stanu faktycznego skutkiem którego było błędne zastosowanie ustawy Prawo budowlane z 1974r. zamiast ustawy Prawo budowlane z 1994r. W świetle przedstawionej na wstępie argumentacji podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 109 k.p.a., art. 79 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w związku z uniemożliwieniem skarżącej uczestnictwa w oględzinach przeprowadzonych przez organ powiatowy w dniu 16 lutego 2006r. Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu jest bowiem kolejną z podstaw do żądania wznowienia postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na marginesie zatem tylko dodać należy, że uchylenie decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie inna strona uczestnicząca, bądź również pominięta w postępowaniu. Podobnie bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawała argumentacja skargi odnośnie tego, "czy decyzja środowiskowa faktycznie odpowiada zrealizowanej inwestycji". W procesie budowlanym inwestor zobligowany jest bowiem w pierwszej kolejności do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli taka jest wymagana ze względu na rodzaj przedsięwzięcia, zatem to decyzja o pozwoleniu na budowę winna być zgodna z decyzją środowiskową. Nadto, jak wynika z akt sprawy decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2006r. o środowiskowych uwarunkowania, jak i decyzja ją zmieniająca z dnia [...] stycznia 2007r. swoim zakresem obejmowały zmianę sposobu użytkowania kurników na zakład przetwórstwa mięsnego, nie dotyczyły zatem myjni samochodowej oraz wiaty, które były przedmiotem decyzji z dnia [...] marca 2007r. Ubocznie zatem zaznaczyć trzeba, że podnoszone w skardze nieprawidłowości związane z powierzchnią zabudowy określoną w decyzji środowiskowej oraz wątpliwości w kwestii, czy decyzja ta nie jest obarczona wadami nieważności, mogły być zgłaszane jedynie w postępowaniu zakończonym ww. decyzją. Sąd miał również na uwadze, że w "Ocenie stanu technicznego budynku myjni samochodowej z wiatą [...] - instalacje wewnętrzne wod.-kan. i cw." (str. 3) wskazuje się, że woda zimna pobierana jest z wodociągu miejskiego, a ścieki technologiczne z myjni są kierowane do zespołu 5-ciu bezodpływowych zbiorników wybieralnych i wywożone beczkowozami na [...] Oczyszczalnię Ścieków w [...]. W zaleceniach końcowych oceny, w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowość wskazano, między innymi, na konieczność wykonania rurociągu podposadzkowego ze studzienki w dnie kanału z podłączeniem na stałe do kanalizacji technologicznej oraz zamontowania separatora piasku, olejów, benzyn na zewnątrz budynku myjni. W związku z powyższym nie można było podzielić stanowiska skarżącej, że decyzję legalizacyjną wydano pomimo nieprzedstawienia przez inwestora pozwolenia wodonoprawnego, co skutkowało naruszeniem art. 122 ust.1 pkt 1, ust 4, art. 128 ustawy Prawo wodne oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Powołane przez skarżącą przepisy ustawy Prawo wodne wskazują bowiem na obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (art. 122 ust. 1 pkt 1) w sytuacji szczególnego korzystania z wód, a zatem w przypadkach wymienionych w art. 37 tej ustawy. Jak wynika z ww. oceny żaden z tych przypadków nie zachodził w badanej sprawie, a w szczególności przypadek wprowadzania ścieków lub wód do ziemi (art. 37 pkt 2 Prawa wodnego). Tak więc nie mogły zostać naruszone również przepisy ww. rozporządzenia, skoro określa ono warunki jakie należy spełnić jedynie przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi (...). W konsekwencji nie można było zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że doszło do uchybienia, a tym bardziej w stopniu kwalifikowanym, przepisom art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy, wobec niezbadania przez organ powiatowy, czy brak rozwiązania dot. gospodarki ściekowej nie spowoduje pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia oraz sąsiednich nieruchomości. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.