VII SA/Wa 94/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 949/05 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2006r. postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 949/05 Wyrokiem z dnia 25 lipca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005r. znak: [...]. W ww. sprawie skarżąca reprezentowana była przez adw. J.K. ustanowioną z urzędu. Wyrok uprawomocnił się z dniem 5 października 2006r. Pismem z dnia 3 października 2006r. adw. J.K. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca pismem z dnia 16 sierpnia 2010r. wniosła ponownie o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu celem złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego. W tym miejscu należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 276 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego nie jest objęte tzw. "przymusem adwokackim". Następnie, po rozpoznaniu ww. wniosku, postanowieniem z dnia 3 listopada 2010r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał M.B. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jak wynika z pisma z dnia 29 grudnia 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie (zwana dalej: Radą) wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu – adw. W.P. W dniu 10 stycznia 2011r. pełnomocnik z urzędu został poinformowany przez Sąd o stanie sprawy, a następnie w dniu 17 stycznia 2011r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 949/05 wraz ze skargą o wznowienie postępowania sądowego. W uzasadnieniu ww. wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał na okoliczność, iż w dniu 3 stycznia 2011 r. został poinformowany przez Radę o wyznaczeniu jego osoby, jako pełnomocnika z urzędu dla skarżącej, a ponadto w dniu 10 stycznia 2011 r. otrzymał informację z Sądu o stanie sprawy. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne pełnomocnik skarżącej wskazał, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, w okolicznościach niniejszej sprawy, winien być liczony od dnia 10 stycznia 2011 r., tj. od dnia uzyskania z Sądu informacji o stanie sprawy. Z tych względów, zdaniem adwokata, wniosek o przywrócenie terminu jest w pełni zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 ww. ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4). Jednakże spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). W rozpoznanej sprawie należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego został złożony po terminie określonym przepisami o wznowieniu postępowania sądowego zawartymi w dziale VII cyt. ustawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy pełnomocnik skarżącej zachowując wymogi formalne złożył wniosek o przywrócenie terminu, nie sposób jednak rozpatrywać wniosku o przywrócenie terminu bez ścisłej korelacji z przedmiotem, którego wniosek dotyczy. Skarżąca jako podstawę do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego przyjęła więc art. 273 § 2 p.p.s.a. czyli wykrycie nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. We wniosku o przywrócenie terminu podała, iż o podstawie wznowienia dowiedziała się po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2009r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Wtedy to według skarżącej zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania. Termin do wniesienia skargi o wznowienie należy liczyć w oparciu o art. 277 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 3-miesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Termin określony w art. 277 p.p.s.a. jest terminem procesowym zawitym. O rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania decyduje data, w której strona faktycznie dowiedziała się o podstawie wznowienia. Strona, która uchybiła powyższemu terminowi, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 86 p.p.s.a. Przyczyna uchybienia 3-miesięcznego terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. do wniesienia skargi o wznowienie ustaje w dniu, w którym skarżąca miała rzeczywistą możliwość wniesienia tej skargi. W niniejszej sprawie, skoro skarżąca powzięła wiadomość o zaistnieniu przesłanek wznowieniowych po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2009r., to początek biegu 3-miesęcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie winien być liczony od tego dnia. Skarżąca natomiast dopiero po upływie blisko półtora roku od ww. daty, tj. w lipcu 2010r., zwróciła się do byłego pełnomocnika o złożenie takiej skargi do Sądu, a w związku z otrzymaniem negatywnej odpowiedzi, w dniu 18 sierpnia 2010r. (data nadania w UP) złożyła wniosek o ponowne przyznanie pełnomocnika z urzędu. Nawet gdyby więc przyjąć, że skarżąca powzięła informację o podstawie wznowienia w dniu, w którym zwróciła się do byłego pełnomocnika o złożenie w jej imieniu skargi o wznowienie – lipiec 2010r. (27 lipca 2010r. - data pisma/odpowiedzi adw. J.K.), to 3-miesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie upływałby w październiku 2010r., zatem i temu terminowi skarżąca uchybiła. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 87 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którą w piśmie (wniosku) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie fakt uchybienia terminu nie został w żaden sposób uzasadniony. Brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, czyli gdy strona dołożyła należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu - a zatem uzasadnić wniosek okolicznościami, które wskazują, że strona nie miała możliwości dokonania czynności w wyznaczonym terminie. (por. post. WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2009r., sygn. akt II SA/Bd 401/09, Lex nr 602856; vide post. NSA z dnia 17 lutego 2009r., sygn. akt I OZ 90/09, Lex nr 575364; post. NSA z dnia 27 stycznia 2009r., sygn. akt II OZ 50/09, Lex nr 551903). W niniejszej sprawie Sąd nie może jednoznacznie ustalić czy termin do wniesienia skargi o wznowienie został zachowany. Jeżeli zaś nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy termin, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. został zachowany, Sąd ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 17 lipca 2009r., sygn. akt I OZ 728/09, Lex nr 552400). W tych warunkach choć pełnomocnik skarżącej dokonał wszelkich czynności (skarga o wznowienie i wniosek o przywrócenie terminu) zgodnie z formalizmem procesowym, należy jednak uznać je za bezskuteczne z uwagi na brak wskazania daty uchybienia terminu oraz brak uzasadnienia uchybienia terminu. Wobec powyższego, wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 86 § 1 i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).